Livet, som det er.

Eit teikn

2012-01-30T08:13:00.000+01:00

Pastor Rene Salazar, sprang for livet, for å koma seg unna dei fleire meter høge massane av vatn, tømmer, stein og gjørme. Menighetshuset der han og familien budde i andre høgda, låg like ved elva. Då det verste var over og han kom tilbake, var heile møtesalen fylt av gjørme til omlag 70 cm oppover veggen. Enno viste det tydelege spor på veggen kor høgt gjørma hadde gått. Vatnet gjekk heilt i taket og hadde øydelagt underkledningen. Eine veggen var heilt borte, og andre vegger var delvis øydelagde.

Då han såg korleis det stod til, og tenkte på korleis dei hadde arbeidd i årevis med å få til denne bygningen, var mismodet ikkje langt unna. "Eg tenkte at tida mi her i Iligan no var over," fortel han. Men trass i at alt anna var borte eller totalt knust, fann han forunderleg nok, tre ting som framleis var like intakt; talarstolen som stod midt på golvet, og dei to raude offerkorgene. Det vart eit teikn for han, at han skulle halda fram i arbeidet.

Ein månad etter katastrofen

2012-01-30T07:50:00.002+01:00

Ein liten lyseblå flisbelagt krok, er alt som er att av badet og resten av huset til Rachel og familien hennar. Dei fleste husa i dette bustadområdet vart sopt på havet. 1.200 menneske i nærområdet omkom i katastrofen den 17 desember. 500 av desse er framleis sakna. Same dagen vart ein av dei funne i sjøen heilt inne ved Osamiz.

Vi er i Iligan, staden på Filippinene som seinkvelden rett før jul, mens alt var mørkt og dei fleste hadde gått til ro for natta, opplevde marerittet. Tyfonen og regnet som følgde med, skapte ein flaum verre enn nokon gong. Ulovleg tømmerhogst lenger oppe i fjella gjorde at tusenvis av store tømmerstokkar kom nedover med dei veldige vassmengdene og knuste hus til pinneved. Mange av dei kristne ropte til Gud og det var ikkje få vitnemål vi fekk høyra denne dagen om korleis mange av dei hadde vorte mirakuløst redda. Rachel var ein av dei. Ho fotel om korleis ho fekk med seg barn ut av vannmassane. Mannen hennar høyrer på. Han skjelv i heile kroppen medan ho fortel. Traumene sit hardt og lenge i.

Før vi kom hadde Helen Alvarez undersøkt kva dei viktigaste behova var. Svaret var eintydig frå dei som var ramma av flaumen; panner til å koka mat i og biblar. Ein månad etter katastrofen, er behovet kjøkkenutstyr og Guds ord. 200 familiar budde framleis på naudhjelpssenteret som var oppretta. Kvar av dei fekk ei rispanne med lok og ei wokpanne til å steikja mat i. Bibelleveransen var forseinka så den åndelege maten vil verta distribuert så snart som råd. Gleda var stor. På Filippinene der katastrofane kjem jamt og trutt er erfaringa den same kvar gong. Det som vantar i anna naudhjelp, ser ut til å blitt vårt kjærkomne bidrag.

Men Rachel sine svigerforeldre er borte. Vi går gjennom det framleis gjørmete området. Her og der har dei sett opp bitte små minnesmerke so fortel at huset som stod her og alle dei som budde her, er borte. Eit par gonger under vandringa må eg snu meg bort eit par tre sekundar. Gråten pressar litt på, -så er det over for denne gongen. Vi køyrer litt vidare og kjem til eit nytt område der det tidlegare var tett i tett med hus. Av 66 hus som stod her, er berre tre igjen. Her nådde dei frådane vannmassane 3 meter over bakken. Sume stader heile 6 meter. Ein eldre mann fortel at vatnet gjekk som i ei vaskemaskin. Når vi ser oss rundt, skjønar vi kva han meiner. Dei kokospalmane som framleis står att har greiner, materialar og gjørme fleire meter oppover stammane.

Vi snakkar med mange menneske som opplevde marerittet. Det er mange som har sterke vitnemål om Guds mirakuløse berging. Mellom anna pastor Rene Salazar. Søndagen før hadde han fått eit ord frå Gud til menigheten. Det var eit løfte om Guds vern, mellom anna i flaum. Om natta då flaumen kom, vekte Gud han opp. Han høyrde folk som ropa. "Eg tenkte først at dette berre var ein flaum av den vanlege sorten," sa han. Men han fekk ikkje fred på seg og stod opp, fekk familien sin med seg og sprang for livet. Han budde tett ved elva, i andre etasje i menighetslokalet. Alle i menigheten hans berga livet. Ein av dei, ein av hans nære medarbeidarar, budde også like ved elva. Huset hans og alt han eigde var borte, men då han gjekk tilbake på tomten og tok til å grava i gjørma, fann han nokre klede som han kunne vaska og nytta. Denne ungen mannen leia lovsangsarbeidet der i menigheten. Han vart ikkje lite glad då vi gjekk i bilen og henta ein fletta ny gitar og gav han.

Mor 80 år

2012-01-11T21:50:00.000+01:00

Mor runda 80 år like før jul. Dagen vart feira utan dei heilt store folkemassane til stades. Likevel var det kjekt å ha næraste familien samla her hjå oss for å markera den store dagen. Åtti år er ikkje så lang tid. Likevel er det lenge nok til å ha gjennomlevd mange store endringar i tida og mange dramatiske livsrøynsler.
Runde dagar gjev høve til å sjå både framover og attende. Framover mot nye mål for resten av livet. Kanskje ikkje dei store måla samalikna med dei ein sette seg i tidlegare tider, men mål om å halda fram i helse og styrke for kvardagen, mål om ting som framleis skulle vore kjekt å få oppleva, sjølv om åra har sett ein del grenser for rørslefridom og vågemot.
Men det er også høve til å sjå attende på eit liv som har bore frukt. Mange ting i lange liv er alt anna enn enkelt, men det tunge slitet og kampen for det rette, gjev siger for ein sjølv og dei som kjem etter.

Eg er uendeleg takksam for ei god mor som gav meg livet og lærte meg kva kjærleik og omsorg er. Skulle nokon ærast, er ho blant dei.

2012-01-10T18:50:00.000+01:00

Stundom gjev vatnet eit uklart bilete av himmelen. Uro tek bort den stilla som trengs for å spegla det perfekte. Likevel teiknar det konturar og omriss av det som er der oppe. Fargane av det kongelege blåe og det reine kvite. Sjølv når ein stirer inn i det djupe og mørke, ser ein berre det lyse og fredfulle. Sjølv døden kan ikkje gøyma livet.

Varierande julevær

2011-12-28T23:39:00.000+01:00

Det einaste vi ikkje har hatt av vær i jula, er snø. Elles har vi hatt det meste av det vestnorsk vær kan by på, frå sterk storm og styrtregn til sol og 10 plussgrader. Julafta skulle eg ein snartur til Knapskog på føremiddagen. På heimvegen måtte eg stoppa i ei busslomme og prøva å fanga dei vakre solstrålane med telefonkamera.

Solstrålane er best når dei treff oss direkte, særs no på vinterstid, men når skyer gøymer sola og berre strålane frå ho er synlege, vert vi gjerne meir medvitne om at solstrålar finnes og at vi ikkje kan greia oss utan. Så fint alt er!

Og så kom eg på det ordet som ikkje er det mest vanlege i daglegtalen men som likevel er eit flott ord: "Stråleglans". I Bibelen er det ordet brukt, ikkje om solstrålar men over ein endå mykje vakrare stråleglans enn den som sola kan gje; herlegdomen som ein dag skal fylla jorda som vatnet dekkjer havbotnen.

"Reis deg i stråleglans! For lyset ditt kjem, og Herrens herlegdom går opp over deg. Sjå, mørker ligg over jorda og skydimme over folka. Men over deg strålar Herren fram, over deg syner hans herlegdom seg. Mot ditt lys skal folkeslag fara, mot din stråleglans skal kongar gå."

Julehelsing

2011-12-17T13:40:00.000+01:00

Samstundes med at alle julekorta og julebreva dett ned i postkassa, dett det også litt dårleg samvit ned i brystkassa. Grunnen er at eg heller ikkje i år har fått skrive eit einaste julekort eller sendt eit einaste julebrev, verken med bilete av ungane eller den vakre kona mi. Rett nok er ikkje ungane ungar lenger, men vaksne. Kona er framleis kone - heldigvis både for meg og ho. Noko anna har aldri vore på snakk heller, men det høvde så godt å sei det slik, av reint språklege grunnar.

I dag har ho åremålsdag og kan endeleg med rette seiast å vera i siste halvdel av førtiåra. Gratulerer med dagen forresten! Eg stod tidleg opp for å køyra henne på jobb, og kom heldigvis på det før ho gjekk ut av bilen. Gåva får ho få i ettermiddag. Eg hadde vel ikkje fått mor mi sin 80 årsdag ut av kroppen heilt enno. Den var i går. Halve slekta fyller nemleg år i desember, så det første eg burde gjort då eg stod opp, var sjølvsagt å tenkja etter: "Kven er det i dag"? I ettermiddag skal vi feira dagen samen med Laura, som også fyller år i desse dagar. Det skal gjerast heime hjå Laura og dei. Elles hadde ikkje eg hatt tid til å sitja her å skriva på bloggen, drikka kaffi og fyra i ovnen.

No går det snart mot jul og nytt år. Dei av oss som alltid ser framover og lever i ei permanent overtyding om at alt vert betre neste år, må ta oss skikkeleg på tak for å greia å sjå bakover nok til å gje ein liten rapport over året som har gått. Likevel er det rett å gjera det. For 2011 har vore eit velsigna år på mange måtar. Vi har mykje å vera takksame for og mangt å gleda oss over.

Eilén starta året med å reisa til Landcaster i England for å gjera unna ein del av studiet på universitetet der. Både ho og vi er takksame for den gode tida ho hadde der borte. På Word Watch i Wales no i november fekk vi treffa nokre av dei som ho vart kjend med i Kings Community Church i Landcaster. Dei sette stor pris på å ha Eilén der i seks månader, og det dei sa om ho stadfesta alt vi visste frå før om grunnane til at vi er stolte over den eldste dottera vår. På mandag var ho ferdig med siste eksamen i dette semesteret og til sommaren er det berre året med Master-oppgåva som står att av det fem år lange studiet. No i haust har ho hatt praksis på Rothaugen i Bergen, og kome svært godt ut av det både med tilsette og elevar ved skulen.

Endre tok fagprøva si i bilmekanikarfaget i juni. Han trivest godt på Lieco Auto og har halde fram i jobben der etter at læretida var over. Interessa for bilar er stor så det vert mykje skruing, både på eigne og andre sine bilar. Sjølv har han fire. Den eine har så fin lakk at ein ikkje kan ta sjansen på å nytta den om vinteren. Den andre er så seinka at den vil ta nedi sjølv det tynnaste snølag. Hadde spoilarane vore dimensjonert for snøbrøyting kunne han tent bilen inn på ein kort vinter, for hestekrefter er det meir enn nok av. Den tredje kan berre nyttast til leik og moro på skikkeleg snøføre, av differensialmessige årsaker vi ikkje skal koma inn på her. Og for at han skal sleppa å låna den gamle Pajeroen min kvar gong det er vinter og berr veg, har han ein Audi A6 som kan nyttast på alle underlag og til alle årstider. Eg har fremja forslag om at ein av bilane kanskje kunne vore seld. Endre er ein fantastisk ung mann som attpå til er einig med far sin i det meste. Likevel er det eit faktum at fine gule 240'ar med perlemorslakk berre kan seljast i sommarhalvåret.

Elles har Endre flytta for seg sjølv i løpet av året. Både huslege eigenskapar, sans for estetikk, ordenssans og mangt anna som kan koma godt med, har synt seg å vera ibuande kvalitetar. Eg og Bente er stolte over Endre og det livet han lever. Mange unge samlast heime hjå han og han øver god påverknad på både dei og andre menneske rundt seg. Vi er takksame for Guds godleik mot oss og det verk han gjer i barna våre.

Marte har blitt 17. (no i desember sjølvsagt) Ho går 2.vgs på Danielsen i by'n og stortrivest. Det sosiale fellesskapet og sterke banda til vener frå klassen, menigheten og vener frå ungdomsskuletida er med å gjer kvar dag til ein fest for henne. Ho gjer det bra på skulen og gler seg til ein ny Boliviatur i april, denne gongen saman med besteveninna Stine Helen.

Bente har i fleire år arbeidd i heimetenesta her i Fjell Kommune i halv stilling. Dette året har ho skore ned på ektravaktervog auka med ei ny halv stilling som koordinator og vert på Gullbotn Konferansesenter. Frå påsketider har ho også vore styreleiar for Help International Norway, ein hjelpeorganisasjon som arbeider med hjelp til skulegang og utdanning til fattige born og unge hovudsakleg i India og på Filippinene. Det har vore mykje å setja seg inn i for henne, men ho gjer ein fantastisk innsats og eg har fått ny røynsle i å oppmuntra henne i ting eg ikkje skjønar sjølv.

For meg har denne hausten vore litt annleis enn siste åra. På grunn av sjukefråvær blant tilsette ved bibelskulen, har eg sidan i august hatt hovudansvaret for drifta ved skulen. Det har vore ei glede av fleire årsaker. Som fast inventar på bibelskulen sidan 1994, er det sjølvsagt ei glede å stilla opp når skulen treng meg. Det at andre tilsette og leirar i menigheten har stilt opp på ein framifrå måte, har gjort jobben som mellombels rektor enkel. Mykje arbeid og tunge bører er to heilt ulike ting. Eg er takksame for at vi på alle område arbeider med folk som gjer arbeidet til ein fest. Og slik trur vi det skal halda fram også inn i det nye året.

"Evangeliet", har vore stikkord for meg denne hausten. I skrivande stund, har bibelskulestudentane gruppeeksamen. Denne handlar i hovudsak om å forstå evangeliet, verknaden av Kristi kross og Jesus Kristus som grunnvollen. Eg har blitt overtydd i seinare tid om det naudsynte i å halda evangeliet høgt og hjelpa folk til å skjøna "ordet om krossen". For det er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur.
I avisene las eg her om dagen at det hadde kome framlegg om å ikkje kalla skulane si juleavslutning for "juleavslutning". Det kunne heita vinteravslutning, vart det hevda. Og så burde det verta forbod mot nissehuer. For "juleavslutning" som begrep og nissehuer som hovudplagg, kunne støyta dei som ikkje feirer jul. Ein av dei mest kjende muslimane i Noreg, måtte stå fram og ta nissehuene i forsvar mot den norsk-humanistiske dårskapen. Nokon kunne vel likegodt ha teke vinteren i forsvar, slik at den ikkje vart avslutta før den for alvor har begynt. Verda ler av oss fordi vi klagar over å ha for lite godt smør til alle som skal slanka seg. No kan dei le av oss fordi vi ikkje eingong veit kvifor vi feirer jul, eller for den saks skuld, torer å vedgå at borna våre trur på nissen.

Eg drøymer om eit folk som kjenner evangeliet om Jesus Kristus og som lever i openberringa av han som Herre og av riket hans. Eg drøymer om eit folk som har svar å gje til menneske og nasjonar, eit folk som kjenner sanninga og som reiser seg i sanninga si kraft. Difor er eg så takksam for å få lov til å vera ein formidlar av "evangeliet", og hjelpa andre til å forstå og gje respons til den gode bodskapen. For over 2000 år sidan vart Ordet menneske. Guds Son vart inkarnert i verda, fødd av ei møy som heitte Maria. Han var sann Gud og sant menneske. Han representerte himmelen og Far sin og han representert oss framfor Gud som sende han for å frelsa. Han sona synda for alle menneske då han gav sitt liv til soning for all synd. Han gav oss alle del i sin eigen død og si eiga oppstode, så vi ved tru kan ta imot eit nytt liv, bli nye skapningar i Jesus Kristus og verta ein del av hans nye folk, som lever for han og veks opp til mognad i han. Eit folk som kjenner han. Eit folk som elskar han og tener han. Eit folk som ser på han og vert omgjort til å likna meir og meir på han. Eit folk som saman skjønar hans plan og lever livet mellom alle andre i samfunnet, så tilslutt heile jorda er full av kunnskap om hans herlegdom. Evangeliet er ikkje nytt, det er snart 2000 år. Men evangeliet er Godt nytt. Vi bur i eit land der evangeliet er eit kjent uttrykk, men der berre ein liten prosent har høyrt det og endå ferre skjøna det. Det er vårt oppdrag for det nye året; å gjera kjend det som er godt nytt for alle. Så kan huer vera huer og graut vera graut, med eller utan smør, alt etter om det er råd å få fatt i. Det som tel er å ta imot Guds kjærleik ved å ta imot kjærleiksgåva han sende, ta imot Jesus som Herre i livet og som den einaste frelse frå synd og dom.Landet vårt treng godt nytt. Difor ber vi for Kongen, familien hans, Regjeringa, Stortinget og alle som styrer og er i høg stilling. Vi ber om fred for landet vårt og at alle forhold skal leggjast til rette for at evangeliet skal ha framgang.

God Jul til alle. Guds nåde og fred over Jula og Det Nye Året!

Å sjå det usynlege

2011-11-27T16:26:00.001+01:00

Dette bilete hang på hotellrommet som eg budde på i Cardiff, Wales nyleg. Å tolka bilete har eg aldri gitt meg inn på før, men ein gong må vera den første. På det same hotellet var det forresten eit bilete som hang opp ned. For mange bilete sitt vedkomande betyr ikkje det så mykje for slike som meg. Men det kan vera ei utfordring for dei som skal hengja dei opp på veggen. Dei kan koma i skade for å gjera kunstnaren urett. Eit tips kan vera å sjå på signaturen, som i dei fleste tilfelle skal vera lesande når ein står med føtene på golvet.

Dette bilete heng rette vegen, i alle fall slik eg tolkar det. For som eg låg i senga tidleg om morgonen og studerte kunstverket, lika eg det meir og meir. Ein ting angrar eg, at eg ikkje prøvde å finna ut kven som hadde laga det. Det er sikkert ikkje ein eg har høyrt om, men då kunne eg ha omtala det flotte bilete til kunstnaren som dei fleste andre heller aldri har høyrt om, og dermed fått det til å høyrast ut som om eg hadde greie både på eitt og hitt innan kunsten. Det er på ein måte kunst det óg; å snakka om noko slik at når ein sagt alt det vesle ein veit, så trur alle at ein framleis har mykje usagt som gjerne heller kan trekkjast fram ved seinare høve.

Dette bilete handlar om å gjenspegla røyndomar. Og det som på bilete gjenspeglar seg i den stille vassflata, er tre. Dei er like, fordi dei alle liknar på den første orginalen som vi ikkje kan sjå, fordi den er i det usynlege. Den er i det himmelske. Men det første treet på bilete er ei avspegling av det himmleske treet. Og den himmelske avspeglinga har vorte til røyndomar som igjen reflekterer seg sjølve og den røyndomen av herlegdom dei sjølv representerer.

Alt det synlege har sitt opphav i det usynlege. Det er ein synleg refleks av ein usynleg realitet. Ved trur skjønar vi at jorda vart til ved Guds Ord og at det skapte ikkje har blitt til av det synlege. Jorda er skodeplassen for det himmelske styret der menneske som er gjenreist i Kristus, kan gjenspegla fylden av det Guds bilete som er gjenreist i dei. Jesus er livets tre. Han sa sjølv om det at han skulle gå til krossen: "Om ikkje kveitekornet fell i jorda og døyr, vert det berre det eine kornet, men om det døyr, gjev det stør grøde". Han var frøet som fall i jorda og døydde, og opp or hagen der han vart gravlagd, vaks, biletleg tala, tusenvis av nye jesus-tre opp. Ved trru fekk dei del i hans død, hans grav og hans oppstode. Dei lever fordi han lever. Dei er døde til seg sjølv, men lever for han som døydde og stod opp for dei. Dei er nye rotskot av Livsens Tre. Dei har sitt liv og sine kjelder i han. Dei er som tre, planta ved rennande bekker. Lauvet visnar ikkje på dei, dei ber frukt tolv månader i året, og alt det dei gjer skal lukkast for dei.

Dei festar ikkje sitt blikk på det som er her nede, men på det som er der oppe, der Kristus sit, ved Faderens høgre hand. Ennå så paradoksalt det kan høyrast ut, festar dei blikket på det usynlege og ikkje på det synlege. Berre slik kan dei sjå Herrens herlegdom med utildekka ansikt, og sjølv gjenspegla det same biletet, frå herlegdom til herlegdom. For Gud som sa at lys skulle skina i mørket, han har late sitt lys skina inn i våre hjarto, så kunnskapen om han, den som strålar i Kristi åsyn, skal lysa fram, frå oss. Og verda skal sjå - og tru.

Hausten så langt

2011-09-11T22:52:00.000+02:00

Det er litt tidleg å oppsummera hausten alt no, men å gje ein status så lang, kan vera meir på sin plass. Eit augnekast på kalendaren fortel meg at hjortejakta tok til i går. Men dei hektiske tidene vi lever i, har late den hobbyen finna plassen sin blandt kjekke ting vi har forsona oss med ikkje blir noko av likevel. Då er det ikkje meir å ergra seg over. Det kan forresten godt henda at eg lyt finna fram slaktekniven sjølv om andre tek seg av hjortejakta. I fjor til dømes, måtte eg rykkja ut og slakta gris midt i juli. Det gode med juligris framfor julegris er at den kan grillast med sol på terassen, og etast med solbriller på nasen.

På bibelskulen har eg fått ei ekstra utmaning denne hausten. Den faste arbeidsstokken har vorte redusert, også rektor skal det meste av dette året ha eit annleisår med endra arbeidsordning. I slike tider er det godt å kjenna at verda er full av gode folk som strekkjer seg langt og yter meir enn venta for å få ting til å gå ihop. Mykje god støtte frå mange og kjensla av at det er mange som ber bibelskulen på hjarta sitt, gjer at det å vera reserverektor ei stund, slett ikkje kjennest så ille. Det gjeld å vera seg sjølv og ha tru til Gud både for det å vera seg sjølv og det å gå litt ut over seg sjølv. No har vi dei første tre vekene unnagjort, og ting har gått bra. Vi tek til å koma inn i både gamle og mange nye rutiner. Den nye klassen er då også heilt fantastisk.

Eg har gjort ein liten overflatisk sjølvanalyse, og funne ut at eg både likar å prøva nye ting, læra nye ting og erfara nye ting. Samstundes triggar dette meg aldri slik at eg søkjer utfordringar for utfordringane si skuld. Folk som søkjer seg nye jobbar berre fordi dei må ha nye utfordringar, skjønar eg meg ikkje på. Det må då vera mykje betre å læra nye ting på same tid som ein heldt på med det ein kan. Å gjera det same år etter år, er ein eigenskap eg truleg har arva frå far min. Alt han treng er å setja seg eit mål, så er motivasjonen eit faktum. Mange seier at ein ikkje må bli gamal i same jobben. Men det kjem vel an på om ein er på rett plass i livet. Eg tenkjer at den beste plassen å verta gamal, er saman med nye generasjonar av menneske som vil ha fatt i det dei eldre kan gje, men som har tenkt å springa både fortare og lengre enn nokon har gjort før.

Generasjonane saman, er eit uttrykk vi har brukt mykje siste halvåret. Og det er nettopp i erfaringa av å vera midt i samlinga av ulike generasjonar at eg kjenner eg trivst så godt. Det er som ein yngjest oppatt og får nye krefter. Livet får ikkje ny meining, men fornya røynsle av den same meininga.

Også på Folk Bibelskule har nettkursa kome i gang. Ein god gjeng frå store deler av landet er godt i gang med kursbøker, diskusjonsforum, fleirvalgsoppgåver og anna som høyrer med til nettstudier på FB.

På Sotra er vi også godt i gang med mange ting. Det har vore ein velsigna start på ein haust vi trur berre skal bli betre og betre. Regionsarbeidet har fått større dreis på seg enn nokon gong før, og eg ser fram til mykje godt fellesarbeid med flokkane på Askøy, Osterøy, Nordhordland, Måløy og Bergen. Bente har sin gamle halve jobb men har fått ein ny halv i tillegg som vert og koordinator på Gullbotn. Slik vert det mange høve for oss til å finna glede og kvile også i det å arbeida meir saman enn før. Vi er takksame for å vera i ein situasjon der vi kjenner at vi gjer kvarandre gode.

2011-07-11T23:18:00.002+02:00

Ferien i år tok til i garasjen. Det er ingen dum plass å starta ferien. Særleg når ein skal gjera unna ting som vart påbegynt for fleire månader sidan, men som ein aldri har hatt tid til å få gjort ferdig. Tidleg i vår kjøpte eg ein brukt motor med alt tilbehør. Motorrommet på Pajero'en vart reinska, og utover garasjegolvet låg dermed to eksemplar av alt, inkludert skruar og muttrar. Når so tida går og lite vert gjort, er det altså at ein tek til å venta på ferien med von i sinnet. Det er nettopp difor det ikkje dumt å starta ferien i garasjen; det er så utruleg godt å koma i mål med slike langdryge prosjekt.

Og no har eg endeleg fått meg ny bil. Det er same bilen, men opplevinga er som om den var ny. Kvar gong ein får ny bil, er det kjekt å berre ta seg ein liten køyretur, gjerne utan mål og meining. Einaste grunnen til at det er kjekt er at bilen er ny. Eg skulle henta Bente på jobb klokka halv elleve i kveld. Det tek berre to-tre minuttar bort, men eg køyrde likegodt heimifrå i titida, nytte turen ut til Kolltveit for å fylla litt diesel på tanken og kaffi i statoilkoppen. Det er endeleg stasjonar her på Straume, men dei er altfor nære til å få ei slik "ut-å-prøva-nyebilen-kjensle".

Den gamle motoren rauk sund i oktober. No er motorrommet fyllt opp igjen av alt som skal vera der. På fredag var eg til skraphandlaren på Knarrevik og leverte nøyaktig 200 kilo metall; det meste motordeler, fire-fem gamle kløtsjar og ein haug med gamle bremseskiver. Det er nemleg mange som kjem og låner garasjen for å skifta bremseskiver og klossar, men det er heller få som tek med seg dei gamle heimatt. Men slike ting kan altså seljast for 1 krone og 10 øre kiloen. Det fekk eg vita av ein som nyleg var her i same ærend. Dermed overtok eg for 20 kroner i stål, for første gong friviljug.

Og den same fredagen var eg på Lieco og fekk arbeidet godkjent. Så var det strake vegen til Fyllingsdalen for å henta kjennemerka. Der har dei hatt godt fellesskapet med andre kjennemerke i hyllene på bakrommet hjå Statens Vegvesen sidan 15. desember. Hadde eg ikkje hatt kvittering med meg, hadde eg måtta betala inndragingsgebyr også. Men eg stod no fast på at skilta ikkje var inndregne, men innleverte. Forskjellen på dei to tinga er nemleg 1.200 kroner i gebyr. Slikt bør ein helst vita sjølv når ein går i skranka på trafikkstasjonen, for som oss andre, kan også statstilsette gjera feil. Når ein først er inne på dette med inndragning av kjennemerke, (og dei som les denne bloggen veit at eg har vore borti det før), så kom eg på at det kanskje ikkje ville vera så dumt å festa kjennemerka litt ekstra. Så for første gong på lenge leita eg i ei spesiell skuffe i garasjen der eg meinte det skulle finnast ein pose med....jau, der var dei - 2,5 mm popnaglar!!

Det skulle eg visst før!

2011-06-23T08:26:00.004+02:00

I oktober i fjor, fekk eg så store motorfeil på eine bilen min at eg fann ut motoren måtte skiftast. For travle folk tek slikt tid, men det vert rimeleg, lærerikt og som oftast vert resultatet godt. Når eg såg på timeplanen og andre planar for hausten og vinteren, skjøna eg at her vil det gå både vinter og vår, så eg kjøpte meg likegodt ein Toyota 4-runner, for å ha ein brukande bil i mellomtida. Den skulle på Eu-kontroll i mars 2011, så planen eg la, var å fiksa den første og selja den andre innan den tid. At planar vert lagt er ein god ting, så lenge ein hugsar kor ein har lagt dei. Å arbeida i samsvar med planen hadde vore lettare om tida hadde gjort det same. Men når tida går fortare enn planlagt, vert det vanskeleg å følgja opp resten av planen også.

Då mars tok til, var det naturleg nok slutt på februar. Det same synte seg å vera tilfelle med bremseeffekten på bilen. Men for ein høgboren bil som denne, var det lett å kika under og finna ut at eit bremserøyr hadde gått lekk. Og med bilungdom, koparrøyr og flenseverktøy i huset, er det fort gjort å laga eit nytt røyr. Like fort er det slett ikkje å gjera noko med alt det andre ein oppdagar når ein først har bilen på bukk og gode arbeidslamper kastar lys over tilstanden. Sjølv om det ein ser er ille, er det nesten verre med det ein ikkje ser; nemleg usynlege bærande konstruksjonar. Dei var eingong synlege men det var før rusten åt dei opp. Dette skulle eg ha visst før. Helst i oktober i fjor.

”Vel, vel”, tenkte eg, og hadde ein ny plan klar i same augneblinken. Eg luftar ut bremsene og brukar bilen så lenge han er EU-godkjent. Så sender eg han til Afrika. Men trass i lufting både bak og framme, fekk eg ikkje trykk på pedalen og skjøna at her var det også andre ting som var gale. Konklusjonen var at hovudsylinderen var gåen, så bilen vart sett vekk ei stund i påvente av å finna ein brukt hovudsylinder på nettet. Vekene gjekk, påska kom, eg reiste til Bolivia, mai vart til juni, men ingen av dei sylindrane som eg fann på nettet såg like ut som den eg skulle skifta. Toyota’en kom på politiet si klippeliste, avdi den ikkje var Eu-godkjend, men det betyr sjølvsagt ingenting, så lenge den ikkje er i bruk.

Men så ein vakker junikveld, fekk eg nyss om ein kar i nabolaget som hadde bremsekraftforsterkarar i fleng. Dei han hadde, synte seg heller ikkje å vera like. ”Men det gjer ingenting” sa han. ”Dei passar alle saman til denne bilen”. Det skulle eg også visst før! Men glad for nyvunnen lærdom tusla eg heim, skifta klodonsen, og lufta bremsene på nytt. Det var då eg oppdaga at all form for bremseeffekt såg ut til å ha emigrert til Amerika.

Trass i lav pedal køyrde eg bilen bort til han med alle bildelane for andre gong den tirsdagskvelden. ”Har du hugsa å lufta lasteventilen?” spurde han. Eg hadde ikkje ein gong høyrt om lasteventilen, men fekk opplyst at på desse bilane må alltid lasteventilen luftast. Snau som ein røyskatt, var han under bilen med 10 millimetern sin, gav kommando om to-tre trykk på pedalen, og vips hadde bilen bremser som for 20 år sidan, då han var ny. Og bremsekraftforsterkaren som eg hadde brukt så mange månader på å leita etter erstattar for, at bilen no var komen på klippelista, hadde sjølvsagt vore i orden heile tida. Det skulle eg visst før!

”Ja, ja. No får eg berre avskilta bilen og selja han til Afrika”, tenkte eg med meg sjølv. Men det som ikkje vert gjort med det same, vert gjerne ikkje gjort før dagen etter. For onsdagskvelden er gruppekveld, og nett i det eg skulle køyra på gruppesamling, var det andre i familien som gjerne skulle hatt den andre bilen vår. Utan å tenkja på at dette ikkje var så lurt, tok eg Toyota’en, og krusa så fint utover mot Ågotnes, både glad og takksam for å ha han på vegen igjen. Gruppekvelden var framifrå, og humøret på topp då eg eit par timar seinare gav meg på heimvegJa så godt var humøret at eg utan å merka det kom heilt opp i 71 km/t, endå fartsgrensa berre var 60. Og inne i busskuret ved den nedlagte Safaributikken sat ein politimann og gøymde seg, utan refleksvest men med laser. Det skulle eg gjerne visst før. Og i busskuret på andre sida av vegen hoppa det fram endå ein. Dei gøymer seg inne i busskura, og så hoppar dei fram for å skræma folk. Og det er dei flinke til. Men dei er ikkje farlege, faktisk er dei kjempegreie!

Den kjekke politimannen tykte bilen min såg litt sjabben ut, så han føreslo at han skulle sjekka korleis det stod til med Eu-kontrollen. Han plukka opp mikrofonen sin og kalla på einkvan over politisambandet. Det han sa, var mest tal, som eg førebels fann ut ikkje stemde med registreringsnummeret. Medan han venta på svar, spurde han meg, om det var lenge sida eg hadde hatt bilen på EU-kontroll. Å lyga skal ein berre gjera om det går til ei veldig god sak, så eg fortalde alt slik det var. Tanken slo meg at det sikkert høyrdest ut som ei oppdikta historie, men det var sant kvart ord. Så etter å ha fortalt at bilen nok ikkje var godkjend og sikkert stod på klippelista hans, la han mikrofonen frå seg. Det var ingen som svara i andre enden av sambandet. Det skulle eg ha viss før, for då kunne eg ha tagt still og ikkje sagt eit ord. Eg har nemleg rett til å ”remain silent”, som dei seier på CSI. Men han må ha trudd på historia mi likevel, for utan å ha fått det bekrefta, sende han meg ned på parkeringsplassen. Der skulle eg setja bilen frå meg, så skulle det koma ein annan politimann og ta seg av sjølve avskiltinga. Det kom endå til to politifolk – langt om lenge. Det kunne kanskje vera tryggast å vera to, i tilfelle eg skulle setja meg til motverge.

Men eg gjekk opp på busstoppet for å venta på Endre som skulle henta meg. Der sat han med laseren og snakka over sambandet. Eg høyrde han sa: ”Det ser ut til at han har forsona seg med at skilta ryk”. ”Det hadde eg planlagt sidan lenge før du lærte å gøyma deg i busskura”, tenkte eg. ”Det einaste eg har forsona meg med, er at eg for ein gong skuld slepp eg å gjera det sjølv.” Men eg skal vedgå at det var ei liding å sjå på dei to karane som skrudde skilta av bilen min. Ikkje fordi skilta rauk, men å sjå så klønete folk med så dårleg verktøy, halda på så lenge for å få av to nummerplater, tok nesten motet frå meg. Før dei kom, tenkte eg på at om eg hadde hatt eit skrujern, skulle eg ha teke dei av sjølv, men som sagt, forsona eg meg altså med tanken på at andre skulle gjera det. Då eg nokre dagar seinar fekk bilen heim, på prøveskilt, såg at det faktisk låg eit skrujern bak i bilen. Men det skulle eg visst før.

Det ein ikkje veit, kan kosta dyrt. I dette tilfelle kosta det meg 2.900 kroner å køyra for fort, pluss ein prikk i førarkortet. Hadde eg kjøpt fabrikkny hovudsylindar med det same, hadde det kosta like mykje pengar. Men den eg langt om lenge fekk tak i, fekk eg gratis, og det er i det minste eit plaster på såret, særleg når eg tenkjer på at eg ikkje trong han likevel.

Tilbake frå jungelen

2011-05-14T14:21:00.003+02:00

Seint i går kveld kom vi heim att frå ein liten tur ned i dei tropiske jungelområda. Chaparre- distriktet ligg i det bolivianske låglandet på rundt 300 meters høgde over havet. Klimaet er tropisk og fuktig og med temeratur på mellom 30 og 40 grader. Vi budde i ein landsby som heiter Villa Tunari, mens forsamlinga vi besøkte held til i ein anna småby, ein liten times kjøyring vidare austover.

Vi hadde gatemøter der og mykje folk samla seg for å sjå kva som skjedde. Rundt 40 stykke gav respons på evangeliet og tok imot Jesus, og fleire bad om forbønn for plager dei hadde. Ein familie som tok imot frelse, var også med oss på møte i menigheten seinare på kvelden. Der vart dei tekne godt imot.

I går hadde vi ein flott føremiddag ved motellet i jungelen, der vi fekk slappa av og bada. Før vi reiste heimatt var vi innom i naturparken som ligg like ved.

No er det berre eit arrangementigjen for oss, ein lovsangskonsert i sentralmenigheten her i Cochabamba. Det vert punktum for denne turen. I morgon reiser vi heim att, og sjølv om alle er einige om at vi har hatt fantastiske opplevingar her i Bolivia, er det alltid litt godt å koma heim att óg. Teamet har verkeleg gjort ein kjempegod jobb med forkynning, drama, dans og mange andre ting. Vi har måtta ta mange ting litt på sparket, men det har også gått fint. Konstant forandring har kome for å bli, seiest det, og teamet har vore veldig fleksible og hausta stor velsigning av det. Dagen i dag byr på litt handling og avslapping før turen går heimover. For min eigen del, kjennest det godt etter 28 sesjonar med undervisning på bibelskulen og forkynning på mest alt eg har vore på av samlingar og møter. Men så er det også godt å bety noko når vi er her. Folket her set veldig pris på besøk frå Norge.

Elles er det på tide å melda at på teamet sin tur til La Paz, vart ca 25 menneske frelst og mange vart lækte frå sjukdomar og plager. Gud gjer gode ting i Bolivia. Teamet fekk også ein liten tur innom i Peru under turen til Titicaca. Så har dei vore der óg. Ekstra velsigning!

Flott helg i Punata og La Paz

2011-05-10T19:05:00.003+02:00

I dag er det tirsdag alt og helga som var, har alt kome eit lite stykke unna. Teamet vårt har vore i La Paz saman med lovsangsteamet frå Cochabamba og hatt ein kjememessig konsert på ein nedlagd bensinstasjon der. Hundrevis av menneske var samla og det skjedde veldig mange gode ting, både på konserten og på møtet dagen etterpå. No er gjengen på tur til Titicaca, så dei er ikkje komne att enno. Derfor kjenner eg ikkje detaljane i ting, men vi veit at veldig mange menneske koma til tru på Jesus og mange har blitt bedt for og opplevd å møta Gud på ulike område. Liv vert forandra ved Guds kraft. Eg får koma tilbake med nærare opplysningar om dette når dei føreligg.

Eg og Bente var i Punata på søndagen og i sentralmenigheten i Cochabamba om kvelden. I Punata var det ei flott samling, der meir enn 30 barn, pynta i sin finaste stas, leia an i lovprisning til akkomapgnement frå ein CD-spelar. Dei var utruleg flinke og gav oss den varmaste velkomst vi kunne fått, glade barn i takk til Gud. Menigheten her har vakse mykje sidan sist, og livet her er så ekte at det er rett og slett ein fryd. Edson og familien gjer ein kjempejobb i å leia arbeidet her. No skal dei endeleg få seg ein bil til hjelp i arbeidet. Vener og forsamlingar i Norge, har vore med å gitt pengar til dette, og vi har fått inn det vi treng til å skaffa familien ein bra bil.

Etter møtet grilla vi utanføre og hadde middag saman. Kukjøt, poteter og salat. Eit lite badebasseng i plast var sett opp i gardsrommet fordi det skulle vera dåp. To jenter vart døypte-først. Men i det fellesskapet som var der og i atmosfæren av Guds liv, vart det slik at fleire av dei som ikkje var døypte vart overtydd om at dette var dagen. Fem stykke let seg døypa, nokre av dei i dei kleda dei gjekk og stod i. Varmt var det, så det gjekk nok bra. Barna som stod rundt hadde veldig lyst til å skvetta vatn på dei som var uti bassenget, men held seg i skinnet i lengste laget. Men då David sa: "Kvifor ikkje skvetta på pastoren", tok det mindre enn halvsekundet før dei reagerte og dynka pastor Edson med vatn. Det viser kor nært han står dei. Han tok det heile med glede, og måtte ut i bassenget endå ein gong då ei av dei fem som tok imot Jesus same dagen ville verta døypt med ein gong. Eg og Bente opplevde ein fantastisk dag med liv, glede, fellesskap, frelse, dåp og alt som høyrer med. Dette er menighet!!

På kvelden hadde vi god samling i sentralmenigheten der nokre barn synte fram drama frå bibelhistoria (bilete over) I går var det seks sesjonar på bibelskulen for min del. No ser eg fram til å få teamet heimatt frå Copocabana ved Titicaca-sjøen, og for alt det eg veit, frå Peru, som berre er ein times båtreis unna. Dagen i dag, har vore litt rolegare førebels. Eg har skrive ein artikkel til bladet FOLK, og treng litt tid til førebuing for morgondagen, elles er det berre eit møte med nokre leiarar i ettermiddag. Nye meldingar kjem etterkvart. Vi set veldig pris på all forbøn og treng det mykje. Be også om ei trygg reise for teamet tilbake hit til Cochabamba.

Spanande tur til La Paz

2011-05-07T15:14:00.002+02:00

Det har gått eit par dagar utan særleg oppdatering på bloggen. Men mange gode ting har skjedd likevel. Seint fredag kveld (i går), reiste heile teamet saman med lovsangsgruppa i sentralmenigheten til La Paz. Dei hadde eigen buss og no i dag tidleg har vi fått rapport at dei har kome fram og at turen har vore veldig god. I kveld skal dei ha stor lovsangskonsert ute på torget i La Paz. Ein reknar med at hundrevis av menneske vil vera der å høyra på, og at mange vil ta imot Jesus. På søndagsmorgonen er det teamet vårt som ansvaret for det meste av møtet.

Etter helga i La Paz, skal teamet vårt vidare til Copocabana og Titicaca-sjøen for å vera litt turistar også. På ein slik tur vil dei få sjå mykje av det vakre Bolivia mot grensa til Peru. Eg og Bente er att her i Cochabamba for å vera i Punata i morgon og for å halda fram med bibelskuleundervisninga mandagsmorgon.

I går, før alle reiste, hadde teamet siste delen av si undervisning med tredjeklassen her på Rhema Bolivia. Kristian var svært dårleg i går og kunne ikkje vera med verken på bibelskulen eller på turen til La Paz, men i dag ser han ut til å vera "fit for fight" igjen, og reiser truleg til La Paz i morgon med fly, for å vera med teamet på resten av turen. Litt magetrøbbel har det vore for fleire, men ingenting har vore langvarig eller til hinder for arbeidet.

På torsdag kveld var vi i Quintanilla i Sacaba og vitja flokken der. I stummande mørke, utan gatelys gjekk vi rundt og delte ut invitasjonar til samlinga under taket på tomten vi disponerer. Enkelte tykte det var på grensa til det skumle, med mørke gater og laushundar rundt føtene. Men vi traff mange menneske som også gav respons til invitasjonen ved å møta opp. Teamet gjorde ein kjempejobb og åtte stykker tok imot Jesus som frelsar og Herre. Vi bad også for dei sjuke og sjølv om ikkje alle hadde konstante plager, var det i alle fall nokre som opplevde at dei var momentant helbreda. Vi hadde også med oss mange kilo med klede kvar, som no delvis er delt ut til dei som treng det aller mest. Resten vil bli delt ut til dei familiane som både er trengjande og som har barn som kleda passar til.

Teamet har arbeida hardt med praktisk arbeid i Cruze Center for å klargjera endå meir for den vidare drifta av matprogrammet og det sosiale hjelpearbeidet for vanskelegstilte born. I går hadde dei siste økta der og Viktor som leiar arbeidet og menigheten i Cruze gjev studentane kreditt for godt og effektivt arbeid. Det er lett å ha med eit så godt tema å gjera, der alle yter og har fokus. Av og til krøllar det seg litt med kommunikasjonen, for her går det på norsk og svensk, engelsk og spansk. Men at ikkje alle får alt med seg alltid, tek vi med eit smil. På ein eller annan måte får vi alltid gjort det vi skal likevel. Gud er god.

Onsdag i Bolivia

2011-05-04T22:51:00.003+02:00

Onsdag er bibelskuledag igjen. For min del, vil det sei frå morgonen av, medan resten av gjengen berre har økt på kvelden. Men det betyr ikkje at dei har lege på latsida. Det har nemleg vore ny dugnadsdag på Cruze Center. Det vil sei måling og graving med hakke og spade under solseiken i Cochabamba. Og no i ettermiddag er det full fotballrulle med borna på hjelpeprosjektet.

I går hadde vi også samling i Cruze Center, med undervisning om dåp i vatn og dåp i Den Heilage Ande. Fleire var klar for dåp, men to av dei greidde ikkje å samla familien sin denne kvelden, så det var berre ein som vart døypt, men dei andre vart møtt av den Heilage Ande på ein heilt ny og sterk måte.

Vi ser fram til kvelden på bibelskulen. Det vi gjer her er viktig og til stor hjelp for mange. Vi opplever at det vi har å gje møter eit klart behov hjå meir enn ein. Bolivia er eit fantastisk land. Kvar morgon ser eg vestover mot toppen av Tunari som ragar med sine 5175 høgdemeter mot den blå hausthimmelen her i Cochabamba. Neste laurdag har vi som mål å nå toppen nok ein gong.

Fleire nyhetsglimt fra Bolivia

2011-05-02T20:47:00.004+02:00

Kvelden i går var veldig bra. Teamet gjorde ein god jobb med møtet som dei hadde ansvaret for i sentralmenigheten. Ole og Kate underviste om Guds kjærleik på ein veldig god måte. Drama og dans fungerte godt.
I dag har teamet vore på dugnadsarbeid i Cruze Taquiña. Eg hadde første del av undervisninga på bibelskulen medan dei andre var og malte og arbeidde nede i Cruze center. Det var veldig bra å sjå arbeidet med barna vera i gang igjen der. I kveld skal vi alle på bibelskulen. Teamet skal undervisa 3.års studentane om misjon, medan eg skal halda fram med mitt tema om Guds nåde for dei som går første året.
Det er veldig kjekt å vera her. Alle er friske og har det bra. Været er flott så det går på solkremen. Denne veka vert det bibelskulen som står i fokus, men til helga reiser teamet vidare til La Paz og deretter til Titicaca sjøen. Eg og Bente kjem til å halda fortet her i CBBA for å halda fram undervisninga på skulen også utover i neste veke. Mange spanande ting ligg framfor oss dei neste dagane. Vi set pris på forbøn både for oss sjølve og for dette fantastiske landet, Bolivia.

Eg besøkte i dag også ei kvinne som har vore sjuk av blodkreft i fleire år. Vi har hjelpt henne med ei oksygenmaskin for ei tid sidan, som har gitt veldig gode resultat på allmenntilstanden hennar. Siste prøvane er fine og ho ser fram til å slutta med medisinen og kunna vinna endå meir helse tilbake. Be gjerne for Maria, som ho heiter. Ho bur saman med mor si som etterkvart har kome godt opp i åra. Eg vart rørt over at dei fortalde at dei kvar dag ber for meg og fleire av oss som dei kjenner ved namn. Dette er menneske som ikkje let begrensningane parkera seg, men gjer det dei kan.

Noko av det som fasinerer oss kvar dag, er møte med einskildmenneske som har si historie og som Gud har møtt og reist opp til noko eineståande. Ære til Gud.

Vi er godt i gang

2011-05-01T23:05:00.002+02:00

I går ettermiddag kom vi alle til Cochabamba. I Sao Paulo møtte vi Carol frå Wales, som også var med oss i fjor. David, Violeta, David Taboada og Viktor, møtte oss på flyplassen og tok oss til "la casa". I går kveld hadde ungdomsgjengen i sentralmenigheten stelt til "vikingfest" for oss. Det vart ein fin kveld med tevlingar som dei fleste ekte vikingar neppe dreiv med, men kjekt var det i alle fall å bli godt kjent med mange av dei.

I dag var det søndagsgudsteneste. Teamet vart presentert, eg forkynte om det å vera eit profetisk folk so femner stadig meir av det Gud har for oss. Fem seks menneske tok imot Jesus og vi fekk også høve til å be for nokre som var sjuke, mellom anna ein gut som var nesten døv og ei eldre dame som hadde eit dårleg kne. Begge tok imot det Gud gjorde for dei der og då. Dama gjekk utan å halta og guten sa at høyrsla var mykje betre. men det er enno litt som gjenstår for at vi kan sei at han høyrer nornmalt. Men Gud er god og vi gler oss til kvelden, der teamet skal ha ansvaret for kveldsmøtet. I skrivande stund øver dei på framføringa dei skal ha i kveld.

Det var ei kort oppdatering, men det er betre å ha mange korte enn få lange. Det skjer ofte så mykje at det fort vert vanskeleg å få alt med om ein skal hugsa for lenge tilbake.

Sør-Amerika står for døra!

2011-04-26T20:51:00.003+02:00

Med godkjensla på plass i magen, koffertar utover stovegolvet, nybrygga bjørkete i koppen og med det meste elles i rute, kan eg ofra nokre minutt på å klargjera bloggen på nyhende frå Bolivia, eller Bolivia Newton John som ein god kompis kallar landet midt i Sør-Amerika.

Vi reiser på fredag føremiddag. Det kjem godt med at det er to dagar att til å gjera unna saker og ting. Nokre ting som skulle vore ferdig får berre stå uferdig og finna seg i at dei ikkje er like viktige som ein del andre ting. Skulle hatt start på den nye motoren i Pajero'en før eg reiser, men om eg får dei to timane som trengs, veit eg ikkje. Ikkje er det så nøye heller. Av 25 spanskleksjonar, har eg berre rukke 17. Det er litt meir nøye, men dei 8 siste skulle vel vera liv i etter 17. mai også. Livet er ikkje så godt å planleggja. Heile tida dukkar det opp ting som må prioriterast, og då er det andre ting som taper i tidstevlinga. Blogging til dømes!

Men no går det truleg mot sesong for bloggen min, sidan eg har tenkt å nytta han til å senda ut rapportar om ting som hender langt oppe i dei langstrekte Andesfjella. Vi har førebudd oss godt og har tru på at vi skal få vera til stor velsigning for veldig mange. Mange i Noreg står saman med oss på ein fantastisk måte og sender både pengar og klede som vi kan ta med og nytta til å hjelpa fattige som slit med å skaffa seg sjølv det mest grunnleggjande av det eit menneske treng. Likevel er den største velsigninga den bodskapen vi forkynner. For den har kraft i seg til å gjenreisa samfunnet og gje menneske den ære og oppreising som berre finnes i ein frigjort ny skapning i Jesus Kristus. Må Guds signing strøyma til landet og folket i det vakre Bolivia.

Besøkshelg på Gullbotn

2011-03-20T16:02:00.002+01:00

Vårens besøkshelg for bibelskulen er unnagjort. "Vårens" er eit ordval som er mindre reelt enn ynskjeleg, i alle fall på Gullbotn. Men det er viktigare å uttala det ein trur på enn å sei kva ein ser. No er det altså vår, og skientusiastane leitar etter siste høve til å staka seg fram på kvitt og glatt underlag. Andre av oss gler oss over alt som ligg framfor, og tenkjer på at om ikkje lenge reiser vi verda rundt på team med bibelskulestudentar, før skuleåret skal avsluttast med siste del av undervisninga, eksamen, avslutningsfest, Bergen Bibelskoles Bluesband og alt som elles høyrer med. Og då er det altså, at det er viktig å ha ei lang liste med studentar for netse år. Og det er det besøkshelga handlar om.

Omlag eit titals besøkjande hadde høve til å vera med i helga, som starta alt på torsdag. Frå sør og aust i landet og ikkje minst frå meir nære område hadde unge teke turen til Bergen, for å vurdera å bruka eit år av livet sitt til å studera den mest leste boka i verda.

Dei som har skrive ned bøkene i Bibelen, har truleg gjort dette over ein periode på rundt 1500 år, og dei som førte skriftene i penn, var så ulike som det går an å få det. Frå fattige bønder og fiskarar til kongar og statsmenn for dåtidas verdsmakter, omlag 40 ulike skribentar i alt. Men når ein les og arbeider med boka, ser ein at dette er ei bok med eitt tema, med mange raude trådar som vert knytt saman til ein fantastisk biletvev av Guds plan med sin Son, Jesus Kristus, hans rike og hans folk. Og ein legg merke til at boka tolkar seg sjølv etter sine eigne reglar. Underet er sjølvsagt korleis dette går an og ein skjønar at trass i ulikskapen hjå skribentane og tidsaspektet i det heile, så må kvart ord vera inspirert av ein forfattar som i dei ulike tidene hadde sitt å sei til det store bidraget som til slutt skulle vera for dei som har fått del i ei ny pakt som ikkje kviler på bokstav men på Ande. Og det er først med forfattaren si hjelp at ein kan skjøna alt, og skjøna det slik han har meint at det skulle skjønast.

Og verda er i desperat naud. Den treng folk som kjenner Gud og hans ord, og som med grunnlag i ordet kan gje Guds svar til verda. Dei som trur at kristendomen er på veg ut i landet vårt, kjem til å få seg ei stor overrasking. Det spirer nemleg i grasrota! Det veks fram ekte og levande menneske, som kjenner krafta i evangeliet om Guds Rike, som lever styrt av Guds draum og visjon. Fordomane mot trua på Guds ord har inga framtid. Snøen smeltar - det er vår!

Å vera til nytte

2011-03-01T17:03:00.003+01:00

På Osterøy, der eg kjem frå, var det tradisjon blant oss bønder å eta rømmekolle om sommaren. Spesielt i tida rundt jonsok. Som mjølkeprodusent hadde eg sjølvsagt rikeleg tilgang på råstoff. Den gongen hadde eg ein gamal slektning som óg hadde drive gard i si tid og var van med desse tradisjonane. Og ein morgon då det leid til midtsommars tok eg eit spann med nysilt mjølk og ein skvett med surt, og køyrde avgarde for å gje han litt kollemjølk til jonsok.

Klokka var nesten ni om morgonen då eg banka på, men gubben låg framleis i senga og tenkte på å stå opp. Bankinga fekk fart på han og då han kom ut og såg at det var meg, vart han litt flau for å ha lege så lenge. "Eg har det med å liggja lenge om morgonen", sa han, "og så har eg ingenting å gjera på, og då tenkte eg at eg i det minste kunne spara litt straum".

Når pensjonistar tenkjer at det einaste nyttige ein kan gjera for samfunnet er å liggja i senga for å spara litt straum, då kjenner ein seg ikkje mykje til nytte. No er det heldigvis ein tendens i tida, at effektivitet ikkje er det einaste verdfulle i yrkeslivet. Også lang erfaring tel meir no enn for få år sidan.

No har eg ein annan, endå eldre og endå nærare slektning som insisterer på å kløyva veden min for hand. Ei utsliten hofte legg beslag på ønskje om å mosjonera og set grenser for det å gå, køyra trillebor og bevega seg i terrenget. Men å kløyva ved, meiner han er stilleståande arbeid og samstundes god mosjon. Og sjølv om eg har gjeve ei hjelpande hand, er vedhaugen på tunet eit resultat, ikkje av høg effektivitet, men av arbeidslyst og ønskje om å kunna vera til nytte. Og der ligg den, haugen av oppkløyvd ved, i staplar av vintervarme og peiskos. Ein gong var det ei svær gamal selje som stod i Øygarden. Seljer er til vanleg lett å kløyva, men ikkje denne, vridd av vinden og full av kvist som litt etter litt må gje tapt i kampen mot kilar og sleggjeslag frå 80 år gamle hender og ein like gamal vilje til å ta tida til help som eit viktig verktøy i kampen mot gjenstridigheita. For det er jamna som dreg. Det heiter i ordtaket at "mannen gler seg over frukta av sitt eige arbeid": Og vi kunne leggja til: "og av gleda over å vera til nytte!"

Mot vår

2011-02-27T18:42:00.002+01:00

Eg høyrer til dei som lengtar etter våren. Sjølv om vinteren har vore full av gode ting og mange aktivitetar, er det som om våren gjev nye krefter og større inspirasjon. To månader har gått, utan eit einaste nyskrive avsnitt på bloggen, men no skal eg passa meg for å skriva endå eitt innlegg med orsaking og grunngjeving for det. Får heller gjera ei vinteroppdatering med framoverretta syn på tilværet. Og det skulle vera enkelt.

Januar var hektisk med teamsamling, eldstekonferanse, tur til Nord-Norge i tillegg til alt det vanlege. Også i februar har eg farta litt rundt med tilhøyrande førebuingar og studier. Dessutan er det tid for å få veden i hus. Pajeroen står framleis i garasjen med demontert motor og ventar på at ein eller annan (les eg) skal få tid til å gjera noko.

Erstatningsbilen har fått 31" hjul uten piggar, noko som kunne gått veldig gale om det ikkje hadde vore for Guds vern og overnaturleg inngripen. For då eg kom frå snøvær og ned i låglandet ein sein kveld i januar kopla eg ut firehjulstrekket sidan det ikkje var snø på vegen likevel men regn og våt vegbane. Då eg etter ei stund kom ut av ein tunnell var vgen underkjølt og friksjonen lik null komma null. Fartsgrensa var 80 og bilen tok verken styring eller brems og gjekk akkrat dit den ville. Det synte seg å vera over i motsatt køyrebane, der det kom to bilar imot. Eg såg at dette kom til å gå gale, men i same augneblink som eg trudde det small, vart den gamle 4-runneren kasta mot høgre og rett i autovernet på andre sida av vegen med høgre framhjørne. I staden for å snurra, spratt fronten ut igjen i vegbana og bakparten dunka inn i det same autovernet, men ikkje fullt så hardt. Dette kasta bakparten tilbake i vegbana og bilen vart liggjande midt i den rette køyrebana med omlag same farten framover. Bilen var nokså knust framme på høgre hjørna og det var ikkje råd å svinga så mykje til venstre utan at det tok bort i. (endå dette er ein bil med store hjulbuar) Men eg kom meg no heim, fekk lånt litt godt opprettingsverktøy og gjort bilen køyreklar igjen med lykter og slikt på plass. Han ser ikkje fin ut, men eg har ikkje tenkt å ha han på vårmønstringa likevel. Vårens planlagde salsverdi har nok gått ned, men kva gjer det målt opp mot alternativet i den ukontrollérbare situasjonen.

Det er ikkje første gongen han har gjeve sine englar befaling om å verna meg på alle mine vegar. Ein av desse var altså E16, og etter først å ha regisret at eg faktisk var like roleg etter hendinga som før, kunne eg ikkje anna enn å takka Gud for hans godleik og nåde. Kor mange som var i dei andre bilane veit eg ikkje. Men eg er veldig takksam både på deira og på eigne vegne.

Så no har eg skrive om det på bloggen óg. Slik vert det lettare å ikkje gløyma alle hans velgjerningar, men heller gjera dei kjend.

Alt litt ut i februar gjorde vårstemninga seg so smått gjeldande, med varmegrader og solskin. Altfor tidleg, sjølvsagt, men våren er i emning, mykje av veden har kome i tunet, dagane er lysare, silda er på veg sørover og flyttfuglane på veg nordover. Sluddbygene i dag tidleg bar preg av å ha mista trua på seg sjølv og vinteren må bøya seg som viljen bak den tapande armen i ein langdryg handbak.

Jul!

2010-12-27T19:34:00.003+01:00

Når bloggen har ein lang kvileperioade, heng det saman med at det same ikkje er tilfelle med han som skriv bloggen. Men no er det ikkje så travelt lenger. For det er jul og det attpå til ei kvit ei.

Snødjupna, målt på panseret til ein av dei nedsnødde bilane utanfor, synte 28 cm - ferdig samansige. Det skulle halda både til skigåing og aking. Det heldt også i massevis for oss som måkar med hand. Ikkje det at snømåking ikkje er kjekt nok, men med vinteren i fjor friskt i minne, tenkjer ein gjerne litt på kor vi skal gjera av all snøen etterkvart. For slike utfordringar er ikkje teke med i reguleringsplanen for bustadfelt. Og det stod heller ikkje på planen dei sommardagane eg bygde ut heile tomta med garasje og parkeringsplass.

Men no er det ikkje sikkert vinteren vert like kvit som i fjor, sjølv om jula heldigvis blei det. Den nye badevekta eg fekk til jul, har fått meg på den tanken at eg skal ut og gå kvar dag. Den gamle vekta braut saman for ei tid sidan. Det var synd, for det var ei god vekt. Ho gjekk frå null til hundre på godt under to sekundar. Den nye aksellererer ikkje så fort, men går i staden litt høgre opp. Så stor ei trøyst var det ikkje, men kan henda det kan føra til noko godt. Eg likar å vera ute, spsielt når det er så kaldt at det er is i skjegget og kuldeknas under skosålane.

Så langt i jula har eg hatt fine turar, der eg kjenner at det er godt å berre vera til, vera seg sjølv og vera med Herren. Det fredfulle i naturen og freden på innsida er i harmoni. Og så har eg sett av noko av romjula til å lesa. Det er eg av naturen ikkje veldig flink til, men ein god ven seier at den som ikkje les han døyr. Så då kan eg sjølvsagt lesa for å berga livet, eller som no, lesa og kommentera ein annan vens bokmanus. Det er eg godt i gang med og det gjev meg stor inspirasjon. Det er som eit studie i Ordet som triggar meg til å tenkja nye tankar, studera nye vinklingar og følgja nye spor til gamle sanningar. Det er som å trakka opp nye spor i gamal snø og langs vegen oppleva meir av all rikdomen som finnes.

Besøk i Cruce og i Quillacollo

2010-11-01T23:05:00.002+01:00

Litt rapport igjen frå Bolivia. Vi var på besøk i to nye forsamlingar i går, søndag. Forsamlinga i Cruce Taquiña hadde 7 års jubileum og feira med to store kaker i blå og kvit logofarge og med song og musikk som kunne høyrast heilt opp til rundkøyringa, for dei som er lokalt kjende. Mange av folka her er blant dei eg har kjent lengst. Nesten som å koma heim.

Vi ser Guds nåde, vi ser responsen til det Gud talar og vi kjenner Herrens nærvær saman med dei. To familiar gav respons på Arne Dag si innbyding og det var eit sterkt syn å sjå korleis Gud møtte dei med si kraft. Fleire, både barn og unge tok imot lækjedom for plager dei hadde. Ei mor kom med ein kraftig febersjuk jente på rundt eitt år. Ho hadde hatt høg feber i fleire dagar, utan at nokon visste kva som feila han. Då vi la hendene på ho og bad, sleppte feberen med ein gong og der og då kvikna ho til. Mora som var tydeleg redd for barnet sitt då dei kom, gret av glede over det ho såg skjedde. Gud er god. Fleire andre vart også møtt av Guds kraft. Sterke magesmerter etter ein tidlegare operasjon forsvann på ein person og ei kvinne med dårlege knær vitna om at det skjedde gode forandringar i knærne hennar etter førbønn.

I Quillacollo opplevde vi også at mange fekk ta imot lækjedom. Det som gjorde sterkt inntrykk på meg var å oppleva at den veldig unge forsamlinga har mange gode kvalitetar. Snakka med mange etter møtet, og fann ekte og hjarteleg respons til Gud. Arne forkynte enkelt og sterkt om korleis trua set oss i rørsle. Fantastisk ord som gjekk rett inn. Flokken var blitt større enn eg hadde trudd og utviklinga her overraska oss positivt. Takk til Gud for hans verk.

Punata

2010-10-31T20:56:00.003+01:00

Punata ligg ein og ein halv times køyretur aust for Cochabamba. Byen er eit senter for fleire mindre landsbyar som ligg rundt og er ein viktig by for folk i eit større område sjølv om Cochabamba ikkje er lengre unna enn det er. Den vesle forsamlinga vi besøkte har vore ein del av arbeidet i over eit år. I mai kunne vi ikkje reisa til Punata pga. opptøyer og vegstenging i samband med staten si overtaking av private bedrifter.

Men på denne turen var løypene opne. Vi hadde mykje bra undervisning med fokus på Guds Rike. Arne Dag inviterte også til å ta imot Jesus. 14 mennesker gav livet sitt til Gud. Vi bad for fleire sjuke som var der. Det klaraste eksemplet vi såg på Guds inngripen, var ei 21 år gamal jente, (midten på bildet over) som i samband med at ho hadde hatt kreft, ikkje kunne svelgja lenger. Dei fleste av oss tenkjer sikkert ikkje eingong over kor store konsekvensar det får, når ein ikkje eingong kan svelgja sitt eige spytt.

Martita tok sondemat og hadde måtta flytta frå familien og busetja seg i Punata då ho vart sjuk. Eit par i forsamlinga traff henne og tok ho inn i heimen sin. Der fekk ho høyra om Jesus og berre for nokre få veker sidan, tok ho imot han som frelsar og herre i livet sitt. Ho kom fram både for å bli døypt i Den Heilage Ande og for å bli helbreda frå skadane i svelget. Guds kraft kom over henne og ho fekk begge ynskja sine oppfylt. Større glede over å kunna svelgja har eg ikkje sett før. All ære til Gud.

Sør-Amerika

2010-10-27T16:23:00.002+02:00

I morgon ettermiddag tek den 34 timar lange turen til. Dagen i dag har gått til å skriva engelske notatar til seminaret om "pakt" i Cochabamba mot slutten av neste veke. Før det vert det mange forsamlingar å besøkja og mange menneske å møta. Guds Ord, er det viktigaste vi har å gje, for det har kraft til å skapa forandring.

Eg tenkte at eg skulle bruka denne bloggen til å informera litt om det som skjer dei neste 11 dagane. Vi er takksame for alle som vil be for oss. Guds Rike skal ha framgang i Bolivia og då er dei åndelege våpen viktige. Og forsamlingane treng å leva ut livet i den nye pakta, slik at Jesus vert synleg for fleire og fleire. Han frelser frå synd. Han lækjer dei sjuke. Han reiser dei falne og løyser dei bundne. Han høyrer ropet frå dei som ropar og sender svar i rette tid.

Høyr etter kva som vert sagt.

2010-10-22T08:43:00.009+02:00

Bilete er frå sist vinter, men fargen er den same på snøen som kom for eit par dagar sidan. Tidlegaste snøfallet sidan tidleg på 70-talet, seier dei som skriv opp slikt. Bilen er no skodd for vinter og garasjen er rydda for plass til to, så då er alt klart. No gjeld det berre å køyra med varsemd.

I det heile teke er det viktig å vera klar for det som kjem. I går kveld løfta Eli Kari Gjengedal ein peikefinger til bergensarane og refsa dei openlyst midt i værmeldinga fordi dei ikkje var førebudd på snøfallet, endå værvarslingstenesta ho representerer hadde varsla snøen i fleire dagar. Og det må ein vel gje den utradisjonelle og litt dramatiske værdama frå Sogn og Fjordane rett i. For det er kvart år slik at mange vert tekne på senga av snøværet, ikkje berre i Bergen. Men ho må berre hugsa på at siste sommaren har veret vore mykje betre enn dei har meldt, så det er ikkje sikkert alle finn grunn god nok til å høyra like godt etter alle dei meterologiske trugsmåla. Og poenget er sjølvsagt at dét straffar seg den dagen snøen kjem og værdama hadde rett. Værdamer på si side skal kanskje ikkje ta så høgt i nå dei for ein gong skuld får lyst å ropa: "Kva var det vi sa?" For då aukar ansvarsbøra på dei sjølve til å ha rett i framtida óg.

Elles må vi berre takka for påminninga om å høyra etter kva som vert sagt på værvarslinga, for tendensen til at ein ikkje får med seg korleis været skulle bli, endå ein faktisk er i fjernsynsstova, er absolutt til stades. Før i tida, då ein helst høyrde på radio, tok meterologane til i Finnmark og sveipte over både fiskebankar og anna før ein kom til våre område. Og då hadde ein for lengst slutta å høyra etter. No kjem værmeldinga som ein augneblinks seanse midt mellom to lange reklamepausar, som dei fleste nyttar til heilt andre ting enn det å høyra godt etter. Og då vert det gjerne til at snøen kjem som julekvelden på kjerringa, lenge før julekvelden og til plage både for mann og kjerring.

Hausten - som den er

2010-10-15T17:52:00.003+02:00

Hausten er ei fin tid, og ei travel tid. Eg veit ikkje kor mange gonger eg har tenkt at no må bloggen snart få ei velfortent oppdatering, men det har gått smått. Enten er det vanskeleg å koma på noko å skriva om, eller så vert det ikkje tid til å fullføra påbegynt arbeid.

Mest all fritida dei siste månaden har gått med til å reparera bilar, helst har det vore andre sine. Og når eg no er ferdig, har jammen motoren havarert på min eigen. Gode gamle pajero'en, stakkar. Ja, ja; han får berre stå til eg finn ein rimeleg brukt motor ein stad på nettet. Men det får venta, for om knapper to veker ber det til Bolivia att, og slikt skal ein helst fara førebudd til, og ikkje koma dinglande med olje under neglene og koparfett i håret.

Elles går det ein del i omskriving av undervisningsmodular, og for å vega litt opp for alt stillesitjande arbeid går eg så ofte eg kan til snuplassen på Anglevik og heimatt. Det er mange ting ein får tenkt på og bedt over på ein slik tur. Og så gjer det så godt for kroppen óg, å få trent litt. Spesielt før turen til Bolivia. Får sjølvsagt ikkje trent slik at det veg opp for den tynne lufta i dei bolivianske høgfjell, men det gjer no ikkje gale heller.

Det er slik haustane pleier å vera, ei travel men god årstid der mange ting skjer og vi kan gle oss over framgang på fleire område. Framgang kjem aldri heilt gratis. Som oftast stikk ei og anna utfordring seg fram. Men tolmod og vilje til å vera uthaldande er gode ting å leggja vekt på.

Akkurat det, er ikkje lettvindt sagt, for rundt oss er der menneske vi kjenner godt, som kjempar mot sjukdom og vanskar i livet. Grensene for å vera uthaldande har blitt sett på prøve og strekt langt over det rimelege. Men erfaringa kan i periodar vera utan alternativ, sjølv om det vi ber om har mange. Då treng vi alle styrke frå kvarandre til å leva i von og forventning og ikkje minst frå Gud som held alle ting oppe. Den som set si lit til Herren, skal ikkje bli gjort til skammar.

Ressursutnytting i fugleverda

2010-08-03T15:00:00.004+02:00

I mange år skapte tyske bubilar i gangfart sinne og aggresjon langs norske vegar. Difor var bubilane ein utskjelt ting i starten. Men ettersom tida har gått, har bubilane auka farten og svartsinnet har sige av dei fleste norske bilistar som sette effektivitet føre naturoppleving. Ja, det har endra seg slik at fleire og fleire faktisk har sett det positive i å ha heimen med seg på tur. Alltid på farten og fast bupæl samstundes, har synt seg å vera ein god idé. Dette har også låvesvalene oppdaga.

Om bord på MF Melderskin har låvesvaler gjort ferjesvaler av seg og bygd reir om bord på ei ferje i fast trafikk. Dermed har dei vorte som andre feriereisande, med det unntak sjølvsagt, at dei ikkje har ferie men er travelt opptekne med å halda liv i ein ungeflokk som er umettande på fluger og mygg som andre reisande berre synes det er godt å bli kvitt. Alle veit at turistar tiltrekkjer seg fluger og insekt i stor skala. Det har å gjera med søtlukta frå barnehender med dropskliss, fjes med diplomis, bord med saftsøl og buksebakar med sjokoladetilsetning. Dermed treng ikkje dei flygande om bord å fly så langt for å skaffa mat til skrikhalsane, men driva resursutnytting og energisparing samstundes. Dette har nemleg vorte viktigare enn nokon gong før, særleg i Hardanger no som det er vedteke at det skal byggjast ei kraftline som trugar med å leggja ned heile Hardanger. I alle fall som reisemål.

Heile idéen med hangarskip, er sjølvsagt å ha ein base å ta ut frå som er mobil. Dermed kan lengda på toktet reduserast og ein kan nå mål ein ellers ikkje kunne nådd. På same måten kan også svalene hausta insekt også frå dei bratte liene på nordsida av fjorden når ferja ligg til kai der, og på sørsida når ho ligg der. Kor viktig dei synes det er å nå ferja, skal vera usagt. Dei ser vel ei viss nytte i å sleppa å bruka vengjene over fjorden, men i motsetnad til andre reisande finnes den løysinga, om dei skulle koma for seint til ein av avgangane. Desse finnes det om lag to av i timen, frå kvar side av fjorden, i alle fall på den mest trafikkerte tida av døgnet. Og leia er sånn om lag den same på kvar tur, så det skulle vera relativt lett for ei svale å leita ferja opp på det korte sambandet Bruravik-Brimnes.

Berre eit steinkast frå ferjesambandet reiser det seg no eitt brutårn på kvar side av sjøen, og om ikkje mange år vil ei ny bru stå ferdig over Hardangerfjorden. Då vil ferja ein god og vakker dag forsvinna. Dette skal dei vera litt obs på, svalene som held hus om bord på MF Melderskin, ferja som sjølvsagt har namnet sitt etter det 1426 meter høge fjellet i Kvinnherad Kommune. Og skulle du lura på kvar i Kvinnherad fjellet ligg, kan vi avsløra den løyndomen óg; det er den mange gonger forstørra høystakken som utgjer bakgrunnen på alle gamle måleri av Baroniet i Rosendal.

Stølsheimen og dalstroka innafor

2010-07-29T09:46:00.004+02:00

Kraftutnyttinga i Stølsheimen har gjort tilkomsten lettvindt også for dei som berre vil ta ein kort tur i vakkert fjellandsskap. Mange av vatna her har fin fisk for dei som tek med seg fiskestang. Husk å kjøpa fiskekort. Desse får ein hjå grunneigarane. Sving inn på tunet på siste gardsbruket før du tek til fjells, så ordnar det seg.

Fjella mellom indre Norhordland og Sognefjorden har mykje å by på. Her er lagt godt til rette for turgåande med Turforeininga sine 9 hytter. Sentralt i Stølsheimen ligg også landskapsvernområdet. For dei som har interesse for krigshistorie, har fjellområda rundt Modalen og Eksingedalen også sitt å fortelja.

Det eg gjorde, var å nytta nest siste feriesøndagen til å ta kona med meg på ein biltur med grill og fiskestang i bilen på ein rundtur Romarheim, Modalen, Eksingedalen, Stølsheimen, Nesheimsfjellet, Evanger og heimatt. Fantastisk mykje variert og nydeleg natur på ein og same dag. Varmare og finare dagar i fjellet førekjem sikkert ikkje så ofte. For meg er det også kjekt å trilla gjennom dei mange dalbygdene eg var innom den tid eg dreiv med sal. Litt mimring blir det, både om kundesamtalar, snøras, varmgang i bremser og mange andre ting som ein seljar kan oppleva berre ved å vera tilstades når det skjer.

"Ja, han har John Deere endå", kan eg tenkja, "eg hugsar godt at han sverga til John Deere". Namna er gått or minnet, men ved å sjå tunet igjen, dukkar det opp mange hendingar frå jobbane for landbruksavdelinga i Norsk Chemi. Som seljar kom eg til bønder som sjølvsagt heldt på med eitt eller anna. Og trong dei hjelp var det berre å gje dei ei hand. Ein vert så mykje meir velkomen att då. Så eg har lesst på tilhengjarar, jaga kyr, sprunge etter sauer, slept på traktorar og var dei sjuke, fekk dei forbøn. Alt saman for å vera ein problemløysar. Dirfor har eg berre gode minner etter salsdagane og no er det så mange år sidan at det er kjekt med ein liten rundtur langs gamle ruter.

Bente syntes det ville vore for innstengt å bu i ein dal som Eksingedalen. Men di lengre opp ein kjem, di opnare blir det, og kjem ein heilt opp til Gullbrå, er ein eigentleg på fjellet. Rett nok er ein langt frå byen og tettbygde strok, noko det kan vera mange syn på. Det finnes nok dei som meiner at di lengre, di betre. Sjølv er eg delt og ser både føremunene og ulempene med begge deler. Nokon planar om permanent flytting føreligg ikkje uansett.

Eit blikk i sideruta

2010-07-26T09:25:00.006+02:00

Eit bygg som er lafta saman av plank står støtt etter århundrar lange.
Og vegger står rette og taket ligg beint etter snøvetrar tunge og mange.
Dei bygde ikkje kulissar dei, og lettveggar som på teater.
Men undrast kan ein no likevel om dei gløymde å ta med seg water.

2010-07-02T16:52:00.002+02:00

Sjølv om der er få som vågar å setja utfor ein hoppbakke, står den der som eit vitnemål om mange ting som vi alle kjem bort i gjennom livet. For nokre er den nok sjølve symbolet på galskap og overmot. For andre er det å setja utfor, eit springbrett til fridom og eit solid "kick".

Ser eg rett, har det teke til å ryddast grunn for nytt liv i den gamle bakken til I.L Gullfjell. Det synes eg er kjempebra. For det er altfor lenge sidan det har vore hoppa her. Bergen Kommune har faktisk mange gamle småbakkar ståande rundt om. Dei fleste har vore til nedfalls i mange år. Men ingenting er betre enn at gamal stordom kjem til heider att, med snøfallet til vinteren.

Etter nok ein dag

2010-06-30T19:17:00.002+02:00

Kveldsfreden legg seg over Gullbotn etter nok ein dag på leir for fjerde- og femteklassingar. Kanoane er trekte opp, redningsvestar og årer er komne i hus. Eg lurer stundom på om eg er vorten for gamal for ein del av lydane og støyen som fyller øyrene i periodar på dagen. Men det skal aldri få leggja ein dempar på entusiasmen for leir og alle dei gledene det er å halda på med dette.

I dag synes eg det har vore ein veldig god dag, utan å offentleggjera grunngjevinga for det. Det ser ut til at alle trivest godt og har det bra. Det er viktig for å få med seg alt det andre som vert gjeve dei. Vi er takksame for alle som ser det viktige i å senda barna sine på leir. Vi er også takksame for alle dei som brukar av feriedagane sine for å gjennomføra eit viktig arbeid på frivillig basis. Mest takksame er vi til Gud som igjen og igjen møter menneske med sin nåde og kjærleik.

Vener og fiendar i naturen

2010-06-27T09:25:00.003+02:00

Nesten ingen skapningar på jord har så få fiendar som pinnsvinet. Dyret har ei samanrullingsevne og ei reaksjonsevne som er heilt fenomenal, og når forsvarsmekanismane fungerer og seks tusen piggar struttar til alle kantar, er det stort sett berre biltraffikken som trugar dei små skapningane som i full storleik kan oppnå ei vekt på 1,2 kilo.

Men om forsvarsmekanismen ikkje fungerer, kva då? Dyret på biletet kryssa hagen min ein kveld. Pinnsvinet er ein nattvandrar og ruslar som oftast fleire kilometer kvar natt på jakt etter mark, sniglar, innsekt, fugleegg og ormar.

Om det var det at han ville klappast bak øyra, eller om det var grenselaus forvitskap som gjorde han forsvarslaus, veit eg ikkje. Trass i mi vanlege tilnærming til pinnsvin, uteblei all normal reaksjon med samanrulling og stuttande piggar. Visst han skulle austover, måtte han kryssa vegen og då er det ikkje sikkert han fekk sjå morgondagen uansett, men eg tenkte med meg at "du vert ikkje gamal, så uredd som du er". No kan det sjølvsagt vera at han syntes eg såg så snill ut, men ein slik tanke kan vera farleg for eit lite dyr. Skinnet kan nemleg bedra. Det er det mange dyr utan piggar som har fått erfara.

Men det var dette med naturleg forsvarsmekanisme eg tenkte litt over. For det er noko som heiter naturleg forsvarsmekanisme. Eg vil tru at denne dels er instinktiv og dels tillærd hjå alle individ. Vi kjenner til at hjå dei fleste dyr er det slik at ungane får ei viss trening av foreldra som samsvarar med dei instinkt dei er fødde med. Kan det difor vera at dette nesten fullvaksne pinnsvinet har mista mora på tur over vegen og gått glipp av normal opplæring i det å vera forsiktig.

Eg trur at for oss menneske er det også noko som heiter naturleg forsvar, eit forsvar mot det vi er meint å skånast for. Det er visse ting sjølve naturen lærer oss. Men om ein skal fjerna all sunn opplæring som er i samsvar med det naturen lærer oss, vil grensene flyttast og ein ser ikkje lenger skilnaden på ven og fiende. Og om vener og fiendar kan det seiast mykje. Ein ting som kan seiast er dette:
Ein ven er trufast jamvel når han slår, men fiendens kyss er svikefulle.

På Stølen

2010-06-15T20:58:00.003+02:00

I oppveksten hende det at mor mi fortalde om stølsdrifta ho var med på i barne- og ungdomsåra. No er det over 60 år sidan og det var i den tida då ein måtte ta del i ansvaret alt frå tidleg alder. Ikkje alt var like lett men så vart det då også folk av folk på den måten. Folk som kunne ting, folk som tenkte praktisk og som ikkje rømde unna utfordringar eller stod rådville framfor ei fille som skulle vriast opp.

Det gamle selet har blitt teke veldig godt vare på av seinare generasjonar og difor står det framleis, fullt brukande til å bu i, og kjekt å besøkja for oss etterkomarar. Det er litt familiehistorisk grunn vi står på og nyt ein kaffiskvett, ein appelsinbåt og eit kjeks, før vi pakkar saman og ruslar same turen nedatt til bygda gjennom den vakre Erdalsdalen. Her oppe på Stølen vart unge liv trente og forma, her fekk dei krefter i armane av handmjølking og bering. Her vaks evne fram, evne til å vera uthaldande og ansvarsfull, evne til truskap og teneste for familie og alles beste. Og her kan vi takka for arven, anda inn fornya vilje til bera den vidare og vedgå at karakter og personlegdom ikkje berre vert bygd av å lesa bøker.

Eit lite fotballdikt - no som VM kan få oss til å gløyma sorgene i eliteserien.

2010-06-06T09:41:00.002+02:00

Her kjem eit lite VM-dikt
om fotballandslag som gjer si plikt
mot tilhengjarskarar som sjølv på sikt
ikkje vil gjera anna enn slikt
som ikkje gagnar men lik'vel er likt
av millionar som spesifikt
elskar å sjå på fotball.

Sommaren nærmar seg.

2010-05-30T16:00:00.003+02:00

I dag var det første dagen i år, at det var så varmt at det var godt å sitja på terrassen og eta frukost. Seinare enn vanleg, men det er godt likevel at temperaturen stig til det normale for årstida. Sommarkjensla har i alle fall gjort seg gjeldande her på terassen i ettermiddagssola.

Sommarfuglen på biletet, er veldig sjeldan på våre kantar, så sjeldan at eg måtte ta biletet ein stad i utlandet der det no er seinhaustes. Men ein sommarfugl er ein sommarfugl. No ser eg at han har slege på nord igjen. (vinden altså) I mai er ikkje nordavind det som får størst fart på kvikksølvet. Men det er likevel tid for sommar, og eg vonar berre vidare på ein skikkeleg varm og fin ein. Eg veit sjølvsagt at det ikkje lenger er kvikksølv i termometeret. Det var før, det. Det var den gongen ei søyle av kvikksølv viste kor mykje feber ein hadde. Det var best å liggja heilt i ro når feberen skulle mælast så ikkje termometeret knakk og kvikksølvet rann ut. Den gongen vart lågtrykk og høgtrykk vart mål i "millimeter kvikksølvsøyle" som minka ein millimeter for kvar elleve høgdemeter. For alt eg veit, kan det henda at skalaen på barometeret framleis viser mmHg sjølv om det ikkje finnes spor av stoffet i sjølve apparatet.

At dette innlegget på bloggen skulle dreia seg så mykje om kvikksølv, var ikkje planlagt. Men det er mangt som kan falla ein i tankar ein fin dag med utefrukost.

50 år og mykje ugjort

2010-05-23T10:39:00.002+02:00

Sjølv om livet har vore godt, trur eg alltid at det beste høyrer framtida til. I går feira vi ein litt forseinka 50 årsdag. Familie og eit altfor lite utval folk (av plassomsyn) som både betyr mykje for oss og som har vore med og forma livet opp gjennom åra, feira den forbigåtte dagen saman med oss.

Sjølv er eg takksam for denne fine ettermiddagen av fleire grunnar. Det viktigaste er å vera saman med folk ein er glad i. Det er godt å høyra gode ord om seg sjølv og samstundes vita at det er dei som sit rundt deg som har vore med å gjort deg til den du er. Fellesskapet formar oss. Verdiane vi samlar oss rundt, utvidar oss i det mangfaldet som er representert i fellesskapet.

Ein liten gløtt rundt bordet; -der sit han som i 1995 forstod kor viktig det var for meg å koma i gang med å bruka data. Før eg forstod det sjølv, kom han heim til meg, sette opp ei maskin og sparka meg i gong. Seinare kom han att, la opp breidband så ting kunne gå litt fort. Kor mange hundre telefonar vi har hatt når eg har site fast og ting ikkje har virka er ikkje godt å sei.

Kva hadde det musikalske mangfaldet vore om ikkje det var for all inspirasjon eg har fått gjennom tiår med musikalsk fellesskap saman med fleire av dei som også sit rundt bordet.

Og kva hadde ein mann som meg vore utan familien? Er ikkje det beste plassen for læring og forming også for dei som er eldst? Fellesskap er Guds gode idé.
Difor er det godt å skjøna at eg etter femti år med forming, endeleg tek til å bli klar for framtida, der det beste framleis høyrer til.

Litt av den eigentlege 50 årsdagen vart oppeten av tidsforskjell. Resten forsvann i keisam venting på at fly skulle gå og endå lengre venting på at dei skulle landa igjen. Difor var det godt å kunna setja Bolivia litt på kartet att i går. Ingenting er betre på ein personfokusert dag som ein 50 årsdag er, enn å løfta blikket på noko som er større og utanfor oss sjølve. Å ha ein mindre plass i eit stort bilde er mykje meir meiningsfullt enn ein stor plass i eit lite bilde. Eg har aldri likt små bilete, men eg likar viktige detaljar i eit større bilete, slik kvart einaste menneske er.

Mykje fint på Vårmønstringa

2010-05-14T10:15:00.003+02:00

Augene hadde mykje fint å sjå på under Vårmønstringa til Bergen sine mange ulike motorklubbar på Lagunen i går. Alt frå gamle militære køyrety med suppekjøkken på hjul og innmontert US Carabin med plass til 14 skot i magasinet, til Trans Am'ar med hundrevis av hestekrefter og lyd som fekk forsovne Rådalsbuarar opp, og ut av senga, ikkje altfor langt ut på dagen.

Her fann eg Forden frå 1936 som tilhøyrer ein tidlegare nabo på Osterøy. Og litt lenger borte den fine P 1800- Volvoen til min noverande nabo. Foreining for Jaguarar, folkevognsbobler, gatebilar, vans, veteranbilar, amcars ... Vespa scooter, Tempo ... her var mykje fint. Alt som har motor er fint. Er det gamalt i tillegg er det ekstra fint. Og sidan været også var fint, kunne ikkje rama vore betre for motorfolket sin treffstart.

Sidan eg har brukt nokre timar saman med Endre i, under og oppi den fine gule 240'en hans, kan eg vel kanskje under tvil, sei at eg hadde bil med på utsti...nei forresten - det vert for enkelt.

Fantastisk kveld

2010-05-08T12:52:00.003+02:00

Siste to dagane har vi hatt seminar om helbredelse her i Cbba. Audrey Mack og eg har delt på undervisninga. I går kveld var siste kvelden for oss nordmenn. Eg skulle forkynna, men det vart det lite av. Guds kraft braut inn mellom oss. Eit par kunnskapsord sette igang responsen frå mange som trong å bli friske frå ulike sjukdomar og plager. Vi er så takksame til Gud for det vi har sett og opplevd. Det går ikkje an å fortelja om alt i eit lite innlegg på ein blogg. Men for meg var det stort å sjå Gud møta heile familiar sine behov for lækjedom, alt frå allergiar som påverka pusteevna til dårleg syn og auge som ikkje var synkronisert i det heile teke. Fleire med skadar og smerter etter ulukker vart heilt friske. Ei kvinne med eit stort brokk skulle opererast neste veke. Denne kvinna var lækjar sjølv. Medan vi bad, løfta ho opp gensaren og dei som i motsetnad til meg, hadde augene opne, såg korleis musklane trekte seg saman i tydelege bevegelsar og alt vart heilt og bra.

I går kveld kom det ein familie med ein gut på rundt 10 år som var født døv. Eg sette fingrane i øyrene hans og bad øyrene opna seg i Jesu navn. Brått såg han seg rundt, litt forvirra og overraska. Han snudde seg og såg på faren. Så snudde han seg andre vegen og såg på mora som stod bak han saman med søstera. Tårene rann av dei begge to. Vi testa høyrsla hans ved å bøya oss bort til øyrene hans og sei ting som han skulle repetera, slik at han ikkje kunne lesa på munnen. Begge øyrene hans høyrde. Etter det vi kunne skjøna, høyrde dei nokså bra også. All ære til Gud som har teke oss endå eit steg inn i erfaringane av Guds kraft og vilje til å hjelpa menneske på overnaturleg vis. Det som er litt dumt, er at vi heile teamet vert så involvert i desse forbønnsdelane av seminaret, at det ikkje er nokon som kjem på å ta bilde, eller video. Men slik er det. Det er dette vi er her for.

I dag skal vi ha ein litt sein frukost, før vi tek i veg til flyplassen og gjev oss i kast med heimturen. Så når vi kjøyrer herifrå El Bosque, som ligg litt opp i lia med utsyn over heile Cochabamba, skulle det gå omlag 30 timar før vi er heime i Bergen og på Sotra. lang tur, men vel verd.

Tilbaske til Quintanilla

2010-05-06T21:42:00.003+02:00

Dette er lovsangsteamet i Quintanilla. Jacobo dirigerer ikkje men hjelper forsamlinga å følgja bevegelsane. Er ein redd for falske tonar, er ikkje dette ein fin konsert. Men synes ein det er fantastisk når barn prisar Gud fordi dei elskar Jesus, vert du gripen til tårer. Ein laushund stod også fint oppstilt saman med lovsangsteamet ei stund, men det var før bilete vart teke.

I går var vi tilbake her, og var med på møtet. Vi hadde spesielt bede dei om å ta fedrene med seg denne onsdagen. Nokre hadde lukkast i dette og det var spesielt dei vi utfordra til å reisa seg for Gud, ta posisjonen sin som fedre i familien og tena Guds plan trufast som leirar for familiane og for menigheten. Det var berre ein far som ikkje var frelst frå før. Han tok imot Jesus og møtte Gud sterkt. Fleire andre kom til forbøn og gav respons på ordet.

Vi hadde ein god del klede med oss til barn. Teamet delte ut pakker med klede til alle jentene. Gutane fekk andre ting denne gongen, fordi vi stort sett hadde jenteklær å dela ut. Det er ikkje problem for dei, for dei veit at Gud gir oss ikkje alle likt, men det vi treng. Å vera i Quintanilla, Sacaba er berre heilt fantastisk. Med pengar vi hadde med, skal det ordna seg med operasjon for ein fire år gamal gut som har ein kraftig klump på brystet. Truleg er dette ei vass-syste som enkelt kan fjernast. Men når ein ikkje har pengar verken til doktor eller sykehus, er det ikkje enkelt. Vi er takksame for alle gåvene vi har fått med, slik at vi kan hjelpa mange av dei som treng det mest.

Elles kom vi oss aldri til Punata på tirsdag. Vegane var stengde, demonstrasjonar alle stader, og skulen vi skulle besøkja ville ikkje at vi skulle koma på grunn av uroa. Dermed vart alle evangeliseringsprosjekt den dagen avlyst. I staden brukte vi god tid i bønn, både opp på El Cristo, og saman med Audrey Mack, som er her for å ta del i seminaret om helbredelse.

Vi hadde første føremiddag i seminaret no i dag. Så langt vi veit, vart alle friske. Kan ikkje nemna alt, men ein mann som hadde hatt slag og lammelse i halve ansiktet, kunne ikkje bevega augene synkront. Etter forbønn hadde han full kontroll på dette. Høyrsla hans var også så dårleg at han berre fekk med seg 30-50 % av det som vart sagt. Etterpå kunne han høyra heilt fint. Smilet var ganske breitt, som seg forstår. Ein tidlegare terrorist, som no er pastor for ein menighet, vart for fleire år sidan torturrert av andre terroristar. Sidan det har han ikkje kunna bøya ryggen stort. Kona har knytt skoa hans i mange år. Men i dag bøygde han seg ned og tok i skoa med strake knær. Ei eldre kvinne hadde skader og smerter i rygg, knær og i mageregionen. Alle plager forsvann og ho gret av glede og takksemd. Teamet gjorde ein kjempejobb i forbønnsstunda. Endre spelte nærværet ned på nyinnkjøpt gitar, og dermed gjekk profetordet frå Kay-Ove i oppfylling. Det vil sikkert vera hans jobb både i kveld og i morgon. Får eg det til, skal eg leggja ut blues-jammen med David Taboada, etter samlinga på facebook.

Framleis fantastisk vær her i Cbba. Sola er sterk. Temperaturen rundt 30. Lufta er tørr, så det er berre heilt fantastisk. Fjellturen vi skulle ha i går, opp til 5.400 m.o.h vart det ikkje noko av. Bremsene på bilen vi skulle bruka eit stykke på vegen, rauk sund. It's gonna be a bumpy road, profeterte Raymond. Det har det jammen vore, men likevel, når Gud får gjera det han vil, finnes det ingen betre plass å vera enn her i Bolivia. I'm born for it!!

Til Oruro og La Paz

2010-05-03T16:07:00.003+02:00

Seint i går kveld kom vi tilbake frå Oruro og La Paz, ein dag tidlegare enn vi hadde planlagt. Vi reiste til Oruro på fredag og hadde eitt møte med ein liten menighet der. Ei dame tok imot Jesus og vi bad for fleire som var sjuke. To kvinner hadde kular i magen som verkte. Smertene forsvann. Ei dame som hadde skada nerver i føtene som gjorde dei kjenslelause og gjorde at ho ikkje gjekk så godt, vart også frisk. All ære til Gud.

Det var kaldt i Oruro og det regna mykje. Eigentleg skulle vi på to skulebesøk også. Det første kom vi for seint til og det andre var planlagt å skulle vera ute på skulen sitt uteområde. Men det sterke regnværet gjorde at dei avlyste heile samlinga. Dermed fekk vi ikkje gjort så mykje i Oruro som vi ville. Som turistar kunne vi ta ein tur i dei nedlagt gruvene og sjå på djevelstatuen som er sett opp der nede og folk som ofra brennevin, sigarettar og kokablad til djevelen. Det er skremande å sjå den blandinga av naturreligion og katolisisme som Den Romersk Katolske Kyrkja i Roma har godteke. Ei ånd av forvirring pregar difor mykje av åndslivet i byen. Men Guds kraft er likevel sterkare og evangeliet er Guds kraft til frelse. Folka i byen er fine folk som det er godt å vera saman med. Gud elskar folka her, men det har vore vanskeleg å sjå eit sterkt åndeleg gjennombrot.

Ellers fekk vi oss eit godt varmt bad i dei varme kjeldene utanfor Oruro på laurdagsmorgonen, før vi sette kursen mot La Paz. Det fekk i det minste kroppsvarmen opp igjen etter timar i kulden som følgde regnet.

På vegen til La Paz var vi i Tiawanakku, som er ruinar av eit gamalt Inkatempel. Her føregår det framleis soltilbeding. Fleire gonger for året samlast omlag 50.000 menneske her, med presidenten og regjeringa i spissen, for å tilbe sola.

Så kom vi endeleg til La Paz, byen som ligg i eit gamalt vulkankrater med hus bygd oppover kratersidene på mest alle kantar. Ein facinerande by, der ein køyrer nedover og nedover med kjensle av at ein aldri når botn. Fire hundre høgdemeter er det frå nede i søndre bydel til oppe på kraterkanten der ein ny by veks fram med veldig fart. Ein og ein halv million menneske bur oppe på kraterkanten i 4000 meters høgde. I sjølve La Paz bur det bort imot to millionar. Største menigheten her har 15.000 medlemer, og den nest største omlag 8.000.

I den vesle flokken vi har her, var det seminar denne helga med undervisning om ekteskapet. Vi fekk dela Guds Ord og be for menneske. Guds kraft var sterkt med oss.

Dette får vera nok for denne gongen. Vi er tilbake i Cochabamba. Vi er tilbake i internettdekning, så no vert det litt oftare rapporter dei neste dagane. Teamet er friske og har det bra. No pakkar dei kleda vi hadde med oss. Dei skal delast ut på onsdag i Quintanilla, Sacaba. Planen er å reisa til Punata og ha fleire evangeliseringsmøte denne veka. Vi får sjå korleis det går med vegane. Det er planen at i morgon skal alle vegar stengjast i heile landet. Dette er ein protest mot regjeringa sitt krav om at alle bedrifter skal leggjast inn under staten. Det var uro og vegstengjing som gjorde at vi kom ein dag tidlegare heimatt også. Vi reiste ikkje til Titicaca slik planen var. Det er lett å bli liggjande verfast i ein by her i Bolivia. Folk stengjer vegen med stein for å få gjennom politiske krav. Store mengder med alokohol gjer at dei ofte går amok med steinkasting, skytevåpen og store knivar. Be om fred for Bolivia.

100 sa ja til Jesus i Quillacollo

2010-04-30T03:38:00.003+02:00

Søndagskvelden planta vi denne nye forsamlinga og sette inn Marcos som pastor her. Då var det ikkje så mange i den lange og litt smale forsamlingssalen. I dag, fire dagar seinare, var salen nesten full av ungdomar som gav livet sitt til Jesus alle saman.
Det var ei sterk oppleving å sjå kor bra teamet formidla evangeliet gjennom dans, drama og forkynning. Eilén underviste fantastisk og delte også evangeliet til frelse. Hausten er stor, festen held fram og vi opplever Guds kraft. Takk for forbønn. Det trengs. Alt vel så langt. I morgon reiser vi til Oruro og skal ha ein opplegg der på kvelden. Vi ber om at Guds rikes kraft skal rista byen på nesten fire tusen meter over havet.

Litt meir frå Bolivia

2010-04-29T20:07:00.004+02:00

No er vi tilbake frå Chaparre. Det har vore så travelt at det ikkje har vore tid til å senda melding om korleis det går. No har eg ete lunsjen litt fort, sett tallerken til side og opna PC'en for å få sendt litt rapport før vi skal ut igjen til Quillacollo. Turen til Chaparre var meir for vår del enn for arbeidet sin del, så vi hadde ingen møter eller kampanjar. Men vi var på jungeltur og opplevde denne delen av Bolivia.

Idag (torsdag) var det tidleg opp igjen for å reisa til Quillacollo. Eller rettare sagt eit god stykke forbi denne byen som ligg vest for Cochabamba. Der besøkte vi ein skule der det berre går rundt 40 elevar. Det er ein vidaregåande skule med hovudvekt på jordbruk. Kan sikker best samanliknast med våre jordbruksskular som no har blitt vidaregåande. Vi samlast med dei i kantina og delte med dei vitnesbyrd og evangeliet. Eg og Endre hadde eit lite musikkinslag med trompetfri trompetsolo og to gitarar til sangen "Oh, que amigo nos es Crosto". I alle fall 30 elevar tok imot Jesus som sin Herre og Frelsar etter at Per Henrik hadde delt evangeliet. Festen held fram, altså. Vi ser fram til dei neste dagane og ikkje minst til festen vi skal ha når vi kjem heim. Alle er friske. Bente er den som har reagert sterkast på høgda, så vi er takksame for forbøn, når vi no skal endå høgare opp til Oruro og La Paz. Gud er god.

Som sagt skal vi om nokre minuttar ut igjen for å ha evangeliseringsmøte hjå menigheten i Quillacollo. Det blir bra. Vi er takksame for forbønn. Alt har gått så fint. Programmet er heilt forandra. Men i morgon, fredag, reiser vi altså til Oruro, der vi skal ha utadretta verksemd. I La Paz skal vi tenestegjera under gudstenesta der på søndag. Så skal vi ein liten tur til Copocabana som turistar før vi kjem tilbake hit til Cochabamba på mandags kvelden.

I går kveld var vi i Quintanilla (Sacaba) Det var fsantastisk å treffa Jacobo og alle barn og unge igjen. Vi bad for fleire der og Gud gjorde store ting. Ei jente hadde vore i ei ulukke og hadde ikkje kunna gå på skulen sidan dette hende (ved påsketider) Grunnen var store magesmerter og skadar som gjorde at synet ikkje fungerte. Ho var ikkje heilt blind, men såg veldig dårleg. Gud rørte ved henne slik at smertene forsvann og ho kunne sjå bra på nært hald. Vi bad igjen og då sa ho at ho såg både fjella i bakgrunnen og den eine sterke stjerna som hadde kome på kveldshimmelen. Vi skal treffa henne igjen neste onsdag, så då skal vi sjekka nærare etter korleis det går på litt lengre sikt.

Det var Guds godleik som gjorde at Bente oppdaga at ein fire år gamal gut som saman med mor si går trufast i menigheten, hadde ein hard og svær svulst på brystet. Mora som ikkje snakka spansk men cechua, hadde ikkkje sagt noko om dette til nokon i menigheten, og ho hadde ingen pengar til å få han på sjukehus. Dette vert no følgt opp og det er godt at vi som team har pengar med oss for også å hjelpa til i slike saker om det vert naudsynt. For arbeidet i Quintanilla, er det no viktig at vi får fedrene på bana. Dette er eit stort forbønsemne for oss som ber. Gud treng fedrene i sitt rike.

Takk igjen for all forbøn. Vi kjenner at Gud er med oss.

Vel framme og godt i gang

2010-04-26T22:01:00.004+02:00

På lørdag landa vi i Cbba (Cochabamba) etter planen midt på dagen. Etter ein dusj og litt mat kunne det at vi var trøytte skuvast til side til fordel for innsatsviljen, og vi kunne ta turen til Quillacollo, ein by rett vest for Cbba. Ei ny forsamling har blitt starta der, men denne kvelden skulle pastoren setjast inn og forsamlinga skulle "proklamerast", som det heiter her borte. Eg skulle sjølvsagt forkynna utan nærare forvarsel, men vi prøver då å vera klar både i tide og utide. Å "proklamera forsamling", visste eg ikkje heilt kva var for noko, så då eg fekk beskjed om å gjera det, var det berre å gjera det som fall seg inn, slik vi pleier å gjera her i Bolivia. Bra vart det visst i alle fall. Teamet gjorde strålande innsats med drama og ei ung dame tok imot Jesus.

Søndagen starta med frukost og leiarsamling i lokala til Sentralmenigheten. Der skulle det også forkynnast, samt på gudstenesta sjølvsagt. Altså opp halv seks for å førebu seg. Teamet gjorde igjen stor suksess med dansenummeret sitt og Monica delte vitnesbyrd som greip alle. Etter middag med flokken var nokre av oss og bad for Alejandro som er lam frå livet og ned. Det var fantastisk å sjå han att. Forandringa er stor og lammelsen har trekt seg tilbake ein del. Han kan endå ikkje stå på beina sine, men forandringa er merkbar. No skal han starta butikk i rommet han bur i. Litt hjelp til ombygging, så er han i gang. Dei fattige forholda dei bur i og familien si takksemd rørte oss. Dei baud oss det beste dei hadde råd til, eit glas saft som vi drakk med takk og i tru.

I kveldinga i går (søndag) hadde vi evangeliseringsmøte i Cruse Taquiña. Scene var rigga til ute på fortauet, med lys og lyd. To bilar stengde av heile gata og stolar fyllte heile vegkrysset. Glede, dans, drama, forkynning og fellesskap med mat etterpå. Seks personar i ulike aldrar tok imot Jesus som Herre og Frelsar. Fantastisk for Endre og meg å treffa at mange venner frå tidlegare. Dei andre glir like lett inn i miljøet her som vi har gjort før. Alle er friske og i god form.

I dag (mandag) har vi hatt ein litt rolegare dag. Marknad, kvile, førebuing og kveldsbibelskule er stort sett programmet. Men i morgen er det opp halv seks igjen for å reisa til Chapare, nede i låglandet mot aust.

Dette får vera rapport frå Bolivia så langt. Meir kjem, når vi er attende frå Chapare. Det er ikkje alle stader det er like lett å koma på nett. Konklusjon så langt: festen er i gang!!

På veg til Bolivia

2010-04-24T13:03:00.002+02:00

Endeleg på veg til Bolivia igjen. Litt venting her i Sao Paulo gir tid til oppdatering av bloggen. Eit par veker framover vil denne bloggen vera min kanal for nyhende om det som skjer rundt oss i Sør Amerika. På nettsida til Bergen Bibelskole, kan andre sine opplevingar og rapportar frå praksisturen 2010 lesast. Men desse blir mine.

Alle teama kom seg godt avgarde etter at flyplassen på Flesland hadde vore stengt mindre enn eit døgn før vi reiste frå Bergen. Men oska forsvann i siste liten og vi takkar Gud for bønnesvar. India, Filippinene og Bolivia er arenaen for ivrige studentar sin trang til å snu opp ned på verda.

I Frankfurt venta vi på Carol frå Wales som skal vera med oss. Ho kom ikkje der vi fekk opplyst at ho skulle koma, men vi fann ho tilslutt og no er teamet samla. Om ein time set vi kursen for Asuncion, Santa Cruz de la Sierra og endeleg Cochabamba. Det tek 31 timar frå Bergen til CBBA men alle har visst sove nokolunde bra sørvestover Atlanteren.

Alle er friske og i godt humør. I kveld skal vi til Punata, som ligg 90 minuttars køyring austover frå Cochabamba. Rapporten kjem i morgon.

Dugnad for Ordet

2010-04-12T13:09:00.005+02:00

Sjølv om det kanskje kunne sjå ut litt som eit lan-party i kantina på KVT i Trondheim i helga, var det rett og slett den andre dugnaden for bibelsiden.no som gjekk av stabelen. Her var det speialistar på web-design og navigasjon, på koordinering og datakoding. Nokre av oss kunne berre skriva, men det er slølvsagt like viktig som alt anna, for at søkemotorane skal ha mat og for at folk kan finna det dei er ute etter på nettet.

Godt motivert av ein inspirert redaktør, og ein visjonær initiativtakar, var det lett å yta vårt beste med å skriva, redigera og kvalitetskontrollera fordjupningsartiklar til alle bøkene i Bibelen og produsera bibelkjendisbiografiar til den store gullmedalje. Fri kaffiflyt, rikeleg med snacks og to dagar med burmesisk middag, var heller ikkje noko direkte hinder for arbeidet. Det var høg produktivitet og god stemning alle dei 48 timane dugnaden varte.

Ho på 18, som sat rett over bordet, hadde produsert ein og ein halv artikkel, før eg hadde funne fram dei programma og dokumenta på PC'en eg trong for å begynna. Bortsett frå det, merka eg absolutt ingenting til at eg var dobbel så gamal som dei eldste av dei andre som var der. Forresten, så tok eg det att under den alt omtala burmesiske middagen. For då hadde eg ete opp alt, før ho haddde fått grønnsakene på tallerken.

Påskekonferansen 2010

2010-04-04T19:36:00.002+02:00

Omlag 250 barn og unge har sveitta i og rundt hoppeslotta i Møllendalsbakken 6, dei har høyrt Guds Ord, lovsunge Herren, ete pizza og pølser og hatt verdens kjekkaste påskeferie. Endå fleire hundre vaksne har hatt fantastiske samlingar i Kristkirkens lokaler med seminar og kveldsamlingar i Guds nærvær og kraft, med tydelege og klare ord frå Gud og forkynning som har gjeve tru, forventning og retning inn i framtida.

Fokuset har denne gongen vore på å forstå det apostoliske oppdraget og den tenesta for evangeliet som vi har saman. Idéen om at ein er seg sjølv nok, har ikkje hatt gode kår desse dagane. Men det har derimot forståinga av at vi er eit folk med felles kall i eit apostolisk oppdrag. Konferansen i år har styrka oss og knytt oss saman i eit fokus på evangeliet om Jesus Kristus, og det å leva eit liv i tru.

Landet vårt står framfor tider der Gud vil gjera større ting enn nokongong før. Det viktige er å gripa dagen i tru, med forventning og leva i avgjera og sanninga om at for meg er LIVET KRISTUS.

Forfriskning

2010-03-31T10:48:00.002+02:00

Etter timar på vandring i fjellet, er bekken som føl dalføret nedover ei kjelde til forfriskning. På same måten trengs forfriskande stopp langs vegen også for det åndelege livet.

Eit forfriskande stopp er å stoppa opp i den travle kvardagen, setja seg ned med levande ord som talar opp frå boka, som rører ved hjarta og som aukar trua. Det er å ta imot rettleiing og meir nøyaktig kurs og kjenna vegen til målet. Det er å tala med han som høyrer og venta på svar i hans nærvær. Det er å tilbe og takka, kjenna at det var godt å setja ryggsekken av ei stund og drikka friskt himmelsk vatn. So tek du børa på att for du veit at du ikkje ber henne åleine, og no kan du kjenna at åket er godt og at børa er lett.

Eg ønskjer alle lesarane av bloggen min god påske. Må kva dag vera ein forfriskande dag og til alle som skal på påskekonferansen er mi tru at det skal vera dagar i forfriskning i Guds nærvær.

Rotlaus

2010-03-28T00:18:00.004+01:00

Å vera utan røter er å vera utan fortid og stira ut i ei samtid utan framtid. Det er å leva utan samanheng. Ein heng ikkje fast og har inga retning. Ein kan ikkje spegla seg i andre sine draumar, eller forstå seg sjølv som svaret på fordums rop.

Røter er meir enn slektsskap, meir enn biologiske trådar av tur og utur. Røter er folk med vilje og mål, som levde og streva med von for det som ein gong skulle kallast no. Røter er hjarte, fulle av tru, med visse for det dei ikkje såg og draumar som gjekk i arv.

"Dagens rotlause ungdom", seier mange og ristar på hovudet av sitt eige produkt. Dei sette dei til verda, før dei tvinga dei til å tru at dei berre er ein klump av celler som har utvikla seg tilfeldig frå ein stor smell utan plan og meining bak.

Røter er mor og far som lærte frå seg det beste dei hadde å gje. Det er besteforeldre som ropa til Gud om frelse og framtid og von. Røter er heltar som kjempa mot vondskap i krig og i fred, som tapte sitt liv men vann sin rett. Røter er dei som brann på bålet fordi det berre var dei som trudde sanninga. Røter er dei som levde eit liv i tru som talar etter at livet er slutt. Det er alle dei som helsa velkomen det dei såg langt borte og fekk godt vitnemål fordi dei trudde.

Livet er å kjenna Han, den einaste sanne Gud og den han sende. Å vera rotfesta er å vera rotfesta og bygd opp på han, fast i tru og rik på takk.

2010-03-14T21:32:00.004+01:00

Det er ting som veks jamvel mellom steinar på karrig grunn. Livsviljen sigrar stundom over føresetnaden. Spådde ord vert gjort til skammar og det som ingen trudde, vert røyndom.

Trua byggjer heller ikkje på naturlege føresetnader, men blir til i hjarta ved ordet om krossen. Dette ordet er ein dårskap for verda men sjølve livet for den som høyrer og tek i mot. Om ikkje det er så mykje jord mellom steinane, kan det vera god jord, god nok til at frøet sler rot og veks opp. Sjølv om det berre er gras, kan det vera vakkert nok til å fanga fotografens interesse.

Graset turkar bort og blomen fell av, men Ordet frå vår Gud, står fast til evig tid."

Vinterens siste skitur

2010-03-08T10:23:00.002+01:00

Ebbesvikvatnet har lege islagt i månader. Det er ikkje ofte at det skjer, men i år har vi hatt ein lang vinter. Det er litt godt når vinteren går mot slutten, at han i alle fall var her. Det er alltid betre med våren, når vi har smaka vinteren og blitt fornøgd av all den kvite herlegdomen. Stabile lange periodar med fint vær og mykje snø har gjort det enkelt å koma seg ein tur i skiløypene. Enno ligg snøen heilt i fjøresteinane, men mildværet et småe jafs av kantane dagstøtt, om det går seint.

Ikkje før godt ut i februar, var det eg oppdaga at vi hadde fått lysløype på Straume, men eg rakk no å ta den i bruk, heldigvis. Denne vinteren har det vore høve til å oppdaga den lokale geografien på ein ny måte også utanføre lysløypene. Og under snøen ligg det turløyper som mine sko enno ikkje har trakka, men som eg har fått nyss om siste tida. Dei ser eg fram til å gå.

Trufast i apostolisk lære

2010-03-07T11:12:00.003+01:00

Mange søkjer tilbake til den første kristne forsamling i det Nye Testamentet for å finna fram til opphavelege prinsipp og måtar å gjera ting på som kan vera nyttige for oss i dagens planting og byggjing av kristne forsamlingar. Eg trur sjølv at dette er nyttig. Siste tida har det vore eit sterkt fokus på det dynamiske og enkle i å samlast i heimar, sjølv om alle sjølvsagt veit at det skal meir til for å byggja forsamlinga livskraftig enn det å samlast i enkle og avslappa omgivnader.

Det evige livet er å kjenna han, den einaste sanne Gud og den han sende; Jesus Kristus. Og det som byggjer forsamlinga er Jesus Kristus sjølv og at kvar av oss samlast med dei andre, fulle av tru, fulle av den Heilage Ande og fulle av alt det gode Gud har å gje til dei andre gjennom oss. Guds Ord, Guds liv og Guds Ande er det viktigaste, og desse kan sjølvsagt ikkje skiljast frå kvarandre. Vi treng auge som ser, øyrer som høyrer og viljuge hjarto.

Gud elska verda så høgt at han gav Son sin, den einborne, så kvar den som trur på han ikkje skal gå fortapt, men ha evig liv. Dette viser oss mellom anna at Gud er ein givar. (ein som gir) At Jesus, som er ei utstråling av Guds herlegdom og eit perfekt bilete av hans vesen, bur i oss, må bety at også vi er givarar. Det er umogeleg å vera ein gjenfødt kristen og ikkje vera ein givar, sjølv om det kan henda at mange ikkje har oppdaga denne sanninga enno. Vi er her for å gje til dei andre, det som byggjer dei opp i Kristus. Og det som byggjer dei opp i Kristus, er det som vert bygt på grunnvollen Jesus Kristus. Og denne grunnvollen er ein apostolisk og profetisk grunnvoll, lagt av apostlar og profetar, som vil føra oss inn i ei livserfaring og openberring av Jesus. Og når vi byggjer på denne grunnvollen med det som er frå Gud, kan vi veksa opp til han som er hovudet, Kristus. Då må vi også unngå å verta eit bytte for alle slags lærdoms vér som gjer at vi vert fanga av dårskapens list og falske spel som berre er menneskelege.

I dette arbeidet har vi ein veldig viktig rolle å spela alle saman. Først treng vi å sjå til at vi lever i eit rett forhold til dei gavene som Jesus har gjeve til oss for vår eigen utustning. Vi treng å vita kven som er våre åndelege fedre og vita kven Jesus har sett oss saman med. Å leva i eit åndeleg velg-og vrak-univers, der vi tek oss lærarar i hopetal som forkynner det vi likar å høyra,(eller klår i øyra, som det før heitte) er ikkje ein måte som fører oss til mognad i Kristus. Nei, vi må også her gå tilbake til den første kristne forsamlinga og sjå kva dei første kristne gjorde. Det første som står om dei er at dei heldt trutt fast på apostlane si lære. Og heller ikkje den tida var ei tid då denne læra ikkje vart motsagt av mange. Forsamlinga i Korint måtte høyra at om dei hadde tusenvis av lærarar, så hadde dei ikkje mange fedre. Paulus var i Kristus deira far. Det hadde han vorte fordi han hadde forkynt evangeliet for dei. Det som her er meint med evangeliet, er ikkje berre ein enkel bodskap til frelse, nei det er heile evangeliet om Gud rike og openberringa av Jesus Kristus som han brukte eitt år og seks månader på å leggja inn i flokken.

Eg trur at i denne tida er det ikkje minst viktig å vera trufast mot den apostoliske læra, leggja vinn på den Jesus-byggjande grunnen til fellesskapet, openberringa av Jesus demonstrert i eit brote brød som fyller alle og pakta vi deler i hans blod. Og ikkje minst er det ei tid til å søkja Gud.

Så rettferds sæde og hausta truskaps frukt. Bryt dykk nybrot. No er det tid til å søkja Herren, før han kjem og let rettferd regna over dykk. (Hos. 10.12)

Dagar med meining.

2010-02-19T08:26:00.004+01:00

Kvar einaste dag er full av meining. Og alle dagar tek til like meiningsfulle fordi dei vert servert oss saman med heilt ny nåde og med ei ibuande forventning til Gud. Kva som gjer at vi på slutten av dagen stundom tenkjer at dette var ein meiningsfull dag, og vurderer den som betre enn andre dagar, veit eg ikkje. Truleg er det berre ei ugrunna kjensle vi ber på fordi vi ikkje ser alt det Gud ser, og fordi vi gløymer at det er vurderingar vi ikkje har noko med å gjera.

Livet er i alle fall meiningsfult. Både førre torsdag og i går, hadde eg gleda av å vera saman med fire unge menneske som har sett av eit heilt, av sine aller beste år til å arbeida med ungdomar på full tid. Det vi brukte tida vår på, var å prata saman om det å arbeida med Bibelen, om det å samanhalda ord og uttrykk, korleis bilder fører oss fram til realitetar og korleis det uklare vert klart. Vi har sett på at ting som er lett å oversjå i GT, kan leia oss fram til det mest sentrale om vi berre legg merke til det og føl den retninga som Bibelens eigne retningspiler peikar ut for oss.

Vi har studert uttrykket "Herrens herlegdom", fordi vi veit at jorda skal fyllast med kunnskap om denne. Så no veit vi litt meir om vår eigen rolle i den prosessen. Og eg trur at vi alle har blitt forfriska i bibelsk openberring og fornya i undringa over kor levande og kraftig det er, dette livsens ord.

Eg skulle ynskja at det var mange slike dagar i året, der eg kunne setja meg ned med små grupper av unge menneske som er hungrige etter å læra Ordet å kjenna og som jagar etter Gud. I dag har eg ein del papirarbeid som må gjerast på dagtid. Men når eg tenkjer på dagen i si heile lengde, så kjem eg på at eg skal treffa mange menneske. Og sidan eg no har blogga meg inn i ei god tenkjing om denne papirfredagen, ser eg kor rik den er på gode høve til oppleva ein like meiningsfull dag som i går.

Vinterdikt

2010-02-03T19:38:00.004+01:00

Kva er det som gjer at vinter'n er kald og snøen ligg kvit over lågland og fjell,
at veker og månader, dagar og netter so fast eit grep om blågader held?
Vi trudde at dette var krisetid, at ingenting er som det alltid var før.
For alle må skjøna at noko er gale når isen smeltar og havet flør.

Nei det som er gale no, er det - at alt er som før det var.
Det skulle det ikkje vera no, for alle sku' vita kva krise vi har.
Kan det vera, at han som rår, vil syna oss at det er han som har makt?
Og få oss på tanken at han vil gjera, alt det han lova i Noahs pakt.

Eg kan ikkje svara på kven som har rett, på kven som er halvsann og kven som er heil,
Men reknar ein ikkje med Han som rår, då reknar ein, utan unntak, feil.

Tørst for meir

2010-01-28T18:19:00.003+01:00

Det som prega mange av dei omlag 2000 deltakarane på konferansen i Redding Convention Centre i januar, var tørst etter meir av Gud. Den som ber han får, den som leitar han finn og for den som bankar på vert det late opp.

Doktorar på sjukehuset ringjer menigheten Bethel Church i Redding, California og ber dei koma og be for menneske dei på sjukehuset ikkje kan gjera meir for. Bibelskulestudentane har opne dører til sjukehuset, og er der stundom berre for å be for pasientane. Og Gud reiser opp endå døyande menneske frå sjukdom og liding.
Heile byen er velsigna av hundrevis av bibelskulestudentar som er ute på byen fast og møter menneske med Guds kjærleik og kraft. Og det ber byen preg av.

Hunger etter Gud og vilje til å ta steg i tru, respons til det Gud seier og gjer og ikkje minst vilje til å setja av tid til å vera med Herren og søkja han, er nøkkelord for å sjå eit gjennombrot i dei tinga vi fekk sjå og oppleva dei få dagane vi besøkte denne småbyen på austkysten av USA.

Når ein reiser slik ser ein ikkje berre kva andre har fått fatt på, men også kva vi har sjølve. Og difor trur eg at vi er nære framføre eit gjennombrot i teikn og under, men det har ein pris og nøklar som må brukast rett. Likevel gler vi oss over å sjå og høyra om sjuke som blir friske kvar einaste veke. Men vi har ein tørst etter meir.

Alt er stort i Amerika

2010-01-25T23:03:00.005+01:00

Gamle pensjonerte damer som må ha hjelp av butikkmannen til å bera den eine halvfulle handleposen ut på parkeringsplassen, låser seg gjerne inn i ein fin Lincoln eller ein gedigen chevy pick-up med 8 sylindra bensinmotor og trekk på alle hjul. Ikkje finnes det snø, og ikkje finnes det motbakkar, så her må filosofien vera annleis enn heime i "kva skal du med det-land".

Alt er stort i Amerika, vart det sagt då eg var liten og skulle ynskja eg var litt større sjølv også. Etter ein altfor kort tur til California, har eg funne ut at det er å ta litt hardt i, å sei at alt er stort, for etter plassen i køyredoningane, kunne mange faktisk vore mykje større. For her kjøper ein ikkje bil verken etter kroppslengden eller ungetal. Heller ikkje i frykt for at naboen skulle meina at ein har finare bil enn ein bør. Dei fleste ser ut til å meina at drivstoff er til for å brukast, ikkje for å sparast på. Og så trur eg ikkje at nokon trur at andre trur at dei trur dei er noko fordi dei har seks og ein halv meter bil med seg på jobben, og berre to brødskiver.

Oldemødre som sit litt høgt, når dei skal til frisøren og leggja håret sitt i leggjevatn etter gamlemetoden. Bestemødre som hentar barnebarn på skulen med trucks som har fem tomms eksosrøyr og gromlyd nok til ein heil bikerklubb. Det tykkjer eg er stort - i Amerika.

Nytt År.

2010-01-01T21:22:00.003+01:00

Eit år er til ende. Det er alltid slik at når vi skal sjå attende på eit år, har det for mange vore eit godt år og for andre har det vore ein eller fleire vanskelege og vonde ting som har skjedd. Slik var det også med 2009. Vi hadde forventningar til 2009 som har vorte infridde og andre som ikkje har blitt det, men vi ser framover. Det var vonde ting som skjedde som ingen visste om på førehand og som kom brått og uventa. Død har råka familie og vener, men gjennom alt finn vi trøyst i Guds godleik og rike nåde. Mange spanande og gode ting skjedde også som ikkje var venta. Nokre av dei vart til inspirasjon som enno varer.

Gjennom heile variasjonen av siste års livserfaring hugsar eg likevel berre at det har vore eit godt år. Likevel tykkjer eg at det er godt at året er slutt. Det får vera nok no, med dette året. La oss begynna på eit nytt! Alt nytt er på ein måte som eit blankt ark. Vi veit at det ikkje er så veldig dramatisk at vi tek til på eit nytt år. Tida heldt berre fram med å koma oss i møte, slik den alltid har gjort. Men likevel kjennest det litt slik at når vi skriv eit nytt årstal, så er det noko ubrukt som ligg framføre oss. Ei ny framtid som det kan knytast heilt nye forventningar til. Eit år som aldri har vore før.

No i romjula brukte eg ein dag til å organisera i eit ukjent tal med biletmapper på PC'en. Eg besøkte ein ung mann i menigheten ein dag som viste meg filmar og bilete han hadde sett saman for å ta vare på gode minner og samstundes fortelja gode historier frå livet sitt. Dette inspirerte meg til å gjera det same med nokre av mine eigne bilete. Så eg greip tak i mappene frå siste års tur til Bolivia og sette saman ei bilet- og videosamling frå turen opp i dei store høgder i fjella rett utanføre Cochabamba. Dette vekte til live minna frå tidleg i mai, om eit av dei største høgdepunkt eg opplevde i året som gjekk. Mange spreke bibelskulesudentar rekna eg med skulle greia turen fint, men eg hadde ikkje så store tankar sjølv om at min gamle, tunge og relativt utrente kropp skulle greia å klatra så høgt oppover i den tynne Andeslufta. Eg bad om styrke til å nå toppen, og greidde det, rett nok nokre minuttar etter dei andre som kom opp. Å sitja på toppen godt over 5.300 meter over havet og sjå utover fjerne og nære toppar, med utsikt over heile Cochabamba og Sacaba, langt der nede på 2.650, var ei slik oppleving av velsigning at det prega meg i mange dagar etterpå. Og no, når året er slutt, trur eg det var ein av dei tinga som eg opplevde størst, sjølv om det verken var viktig eller særleg fruktbart i ein større samanheng. Det var berre stort.

Men det var i fjor, no er eg klar for nye høgder, for eg høyrer til dei som trur at dei største høgdene i livet alltid er framfor meg. Det har i alle fall vore slik fram til no. Og framføre det nye året kjenner eg på ei sterk forventning til at vi saman skal oppleva gjennombrot i arbeidet, spaningar i tilværet, styrke og framgang i fellesskapet og nye og frydefulle høgder i livet. Å leva med og for ein som alltid gjer alle ting nye, må berre vera eit liv i stadig forventning.

Rundreise

2009-12-27T11:42:00.006+01:00

Då er alle dei tradisjonelle julebesøka unnagjort. Det betyr for så vidt at dei utradisjonelle gjenstår, men poenget var at det har vore kjekt å besøkja foreldre og svigerforeldre og familie ellers på Osterøy både 1. og 2. juledag. Ettermiddagsspaserturen vart det også vær- og føreforhold til å gjennomføra den eine av dagane. Det kvite landskapet gjer at det er langt lysare enn elles, sjølv lenge etter att sola har gladd. Enno går det vel nokre veker før det merkast at vi passerte det øvre kulimineringspunktet på vår store solomsegling den 21. desember klokka 17.47 norsk tid. Men det er likevel bra å vita at det går "rette" vegen, altså mot lysare dagar.

Dei fleste tenkjer vel ikkje på det, men for meg er det litt viktig å vita kor langt vi har kome. Det er som når familien skal på ferie og det er langt å køyra og lenge for barna å sitja i ro i bilen. Då hjelper det å ha visse mål undervegs, ein stoppestad å sjå fram imot. Kvart stopp vert eit høve til å strekkja på beina, eta is og sjå litt på kartet og forklara at no har vi komne so langt, og då er det berre so langt igjen.

Kvart år gjer vi den same reisa rundt sola. Om vi skulle sjå denne reisa frå det ytre rommet, snakkar vi altså om ei siderisk omløpstid på 365,256 døgn. Og det å vita kor langt vi har kome på dette kartet, synes altså enkelte, litt sære folk, er viktig. Eg er ein av dei. Einaste skilnaden er at på denne reisa kjem vi aldri fram. Det er ei stadig framhaldande rundreise. Spanande!!

Retten til å tenkja

2009-12-22T09:12:00.002+01:00

Tidene skiftar. Det same gjer trendar og meiningar i samfunnet, og dermed også tema i debattane rundt omkring. Og folk er tilpasningsdyktige nok til å endra tenkjemåten sin ettersom tidene endrar seg, eller kanskje det som verre er; slutta å tenkja i tråd med det som ikkje er politisk korrekt eller lite populært å sei. Eller fordi det finnes spesialistar på emnet som sjølvsagt har rett i alt fordi dei er speialistar.

Eg vaks opp i eit småbruksmiljø på Vestlandet. I dette miljøet var det for førti år sidan liten vørnad for til dømes det som vart omtala som abstrakt kunst. Dersom du ikkje visste heilt sikkert kva som var opp eller ned på eit bilete, kunne det ikkje karakteriserast som kunst, men som klattverk. "Det såg ut som om ei ku hadde sleikt målinga utover lerretet", vart det hevda. Dette såra sjølvsagt kunstnarane som i neste omgang hevda at folk utan kunstnerisk forståing ikkje måtte få lov å uttala seg om kunst. Eg høyrde sjølv ein kjent kunstnar som sa: "Kunstnarane, må få bestemma kva som er kunst eller ikkje." På den eine sida fanst det ei fattegsleg samkjensle i å rista nedlatande på hovudet av det som ikkje kunne sjåast og forståast konkret. Frå den andre sida var synspunktet at var du ikkje kvalifisert for å kunna sei noko positivt, skulle du teia still og ikkje ha noko meining. Du skulle berre finna fram lommeboka og betala det kunsten var verdt etter kunstnarane si meining. Og ville du ikkje det fekk staten betala, for å laga det folk vil ha, strir sjølvsagt mot all kuntnerisk logikk. Og dette siste skulle vel vera akseptabelt for dei fleste.

Denne litt karikerte erindringa frå lenge sidan om kunsten og den indre styrken i bygdefolket si felles meining, er ikkje poenget mitt. Dei fleste som har lese litt historie, veit sikkert litt om den betydning kunsten har hatt i samfunnsutviklinga. Det som er poenget mitt er den retten eit menneske må ha til å tenkja, og til å tenkja rett. Eg synes det er grunn til å stilla følgjande spørsmål: Har vi nedvurdert vår eigen rett til å vurdera i respekt for "spesialistane"?

Har eg ingen rett til sei kva eg meiner om utviklingslæra fordi eg ikkje er vitenskapsmann? Har eg ikkje lov å stilla spørsmålsteikn ved teoriar som er totalt ulogiske for vanlege tenkjande menneske, berre fordi eg ikkje er fagutdanna, men berre ei enkel sjel med ei praktisk og logisk utrustning? Eg kan aldri møta ein fagmann i ein fagleg debatt på eit fagleg nivå. Men som ein levande skapning kan eg sei kva eg synes er rett og urett ut frå at eg har ei tenkjande sjel og eit ansvar til å sei frå.

Eg såg eit program for ei tid sidan om vår eigen verdskjente pianist, Leif Ove Andsnes. Han sa at noko av det han likte best var å koma inn i heimen til andre og høra på andre sitt pianospel. Først vart eg svært overraska over dette, men så slo det meg at dette viser kor stor fagmann han er, han er fagmann nok til å høyra det store i musikken til dei som er i den andre enden av kompetanseskalaen.

Men eg har også sett program på TV om kampen mellom dei ulike vitskapsmiljø som arbeider med klimaspørsmål. Og det eg såg var at her var det ikkje berre vitskapleg samarbeid til beste for planeten, men heller politisk kamp om storpolitisk og dermed økonomisk utteljing. Eg for min del har i alle fall slutta å tru at alt som kjem frå vitskapleg hald er upåverka av pengar og politikk. Men der finnes også miljøforkjemparar som har betalt ein høg pris og kjempa ein einsam kamp for det dei brenn for.

Kva skal eg gjera? Skal eg følgja råd frå styresmaktene og la meg vaksinera mot svineinfluensa, og berre lata att augene for at eg faktisk veit om fleire som har lege sjuke ei veke av vaksinen enn av sjølve influensaen? Kva skal eg gje mine eigne born av råd når skulen og arbeidsplassen tilbyr vaksinasjon? Skal eg tilrå stikk imot dei råd som styresmaktene gjev til heile folket om å la seg vaksinera? Skal eg lata som eg ikkje las i Vårt Land den 17. november om omstenda rundt at WHO ærklærte influensaen å vera ein pandemi, og berre overlata til fagfolka kva som er best?

Eg har lese om kva internasjonale avtalar styresmaktene er forplikta på i tilfelle ein pandemi bryt ut. Eg skjønar også korleis politikarane må gardera seg i frykt for å gjera feil i spørsmål som berre framtida, i beste fall, kan gje svar på, og som trass alt handlar om folks liv og helse.

Uansett kva spørsmål som er oppe, same kva pressområde ein er igjennom, vi er glade for spesialistar og fagleg kompetanse. Vi bør høyra på dei i alt det dei seier, men vi må ikkje slutta å følgja ei indre overtyding fordi straumen er sterk. Vi er sjølvstendige menneske med rett til å tenkja det vi opplever er rett, til å vurdera, kjenna tryggleik og kjenna på skepsis, til å observera og læra og ikkje minst hugsa tilbake og ikkje gløyma lærdomen frå sist. Det var den gongen alle sat og venta i spaning på ulukka som skulle koma. Og i følgje spesialistane ville den koma, om ikkje før, så i alle fall når trekkfuglane kom.

Men det første som skjedde var at ein gløymde heile ulukka då seriefotballen kjærkome tok til å rulla att. Og når fotballsesongen var slutt, hadde ein sjølvsagt for lengst gløymd at ulukka aldri kom i det heile teke og at fagfolka hadde gjort det som alle vanlege menneske gjer stundom, dei hadde teke feil.
Det må dei ha rett til å gjera utan å missa vår respekt. Men vi må heller ikkje missa respekten for oss sjølv og vårt eige ansvar til å tenkja og tala i samsvar med tru og overtyding.

Kvit jul og koseleg innearbeid

2009-12-20T20:47:00.004+01:00

Førjulstida er ei hektisk tid. Så mange ekstra ting er det er det som skal gjerast, at bloggen lir av manglande oppdatering. Frilaurdagar kjem og går og denne siste var så full av gjeremål at eg knapt nok sansa at det snødde ute. Men det ordna seg då kvelden kom og den gamle Audien til far min hadde fått ny toppakning og ny registerreim og sjølvsagt nytt stramehjul. For då måtte det måkast snø til den store gullmedalje.

Eg tenkte eg skulle leggja meg på den rause lina i år, så eg har ynskt alle som ynskjer det, ei kvit jul, og alle oss andre ti varmegrader og tørr asfalt. Men å få i pose og sekk til dei grader, er vel ikkje råd, særleg når ein bur i same nabolaget, og for så vidt også i hus med kvitjulsdrøymarar. Kor lokale snøbyger kan ein venta seg i desse klimakrisetider.

Forresten kan det vera godt for piggdekka å ha litt glatt vegbane å hogga seg tak i. Så slepp dei å kjenna på mismod for å ha kosta meg store summar i gebyr utan å vera til nytte. Ja, no er dei så til nytte, at alle andre i familien vil låna min bil når dei skal ut å køyra, for den har firehjulstrekk og piggdekk.

Nei, kvit jul er slett ikkje så verst likevel. For denne jula skal eg forutan å ta det litt med ro, skriva, lesa, skru og gå på tur. Og skulle det koma meir snø, kan eg måka snø i staden for å gå på tur. Eg synes det høyrest ut som ein god plan. Og litt av det som skal skrivast, skal skrivast på bloggen.

Konsentrasjon

2009-12-06T20:01:00.010+01:00

Det er godt vi er ulike, men nokre gonger ser det likt ut til at det hadde vore likare å vore litt meir like. Eg tenkjer på evna til å vera konsentrert.

Sjølv høyrer eg til dei som brukar lang tid på å lesa bøker. Når eg er ferdig med ei bok, har eg lese det meste to til tre gonger. Det har seg nemleg slik, at medan augene flaug over linjer og avsnitt, var tankane på flog over vide vidder og kom ikkje att før det hadde vorte bladd om, både ein og to gonger. Og då er det berre å bla tilbake og prøva å finna att det siste eg hugsar eg las.

Mange gonger når eg sit bak rattet, kan eg køyra lange strekkjer før eg oppdagar at eg har kome ganske langt utan å merka at det har vore framdrift i det heile. Rekorden trur eg, var ein gong eg køyrde frå Sandsli til Stamnes og fann med sjølv nesten framme og siste plassen eg kunne hugsa å ha vore på, var Nesttun.

Eg skulle ynskja eg hadde den evna andre har til å vera fokusert og konsentrert. Då hadde eg spart meg sjølv for mange turar rundt Garnes, første halvåret etter at Arnanipatunnellen var ferdig, berre fordi eg sat i andre tankar og køyrde etter gamal vane. Då hadde eg sluppe å gå rundt på Rema i ti minuttar og saumfara alle hyllene i heile butikken i tru på eg nok vil koma på kva det var eg skulle ha, visst eg berre fekk auga på det. "Går det aldri an å høyra skikkeleg etter?" undrast eg for meg sjølv. Men så kan eg begynna å tenkja på dét óg, og då er det ikkje sikkert eg hugsar at eg skulle ha noko i det heile, før ein eller annan er lei av å venta, og ringjer og lurer på kor det vart av det bakepapiret. Så ordna det seg denne gongen óg.

Du har for mykje å tenkja på, er dei trøystande ord eg stundom får av folk som er glad i meg. Men når eg skal til å rekna etter, kjem eg berre på eit par ting, og dei har eg alt tenkt så mykje på at det snart burde vore nok.

Men så hender det likevel at konsentrasjonsevna vaknar til live som groren i vårsola, og alle sansane kjem i bruk samstundes. Då kan eg høyra og skjøna ting som berre går hus forbi hjå andre, og eg er den som etterpå kan tolka og analysera. Slike stunder er rike for meg. Det er stunder då eg lærer alt som står i tjukke bøker på sekundar. Det er tider når ting festar seg på ein slik måte at dei aldri vert gløymd. Då er eg fokusert. I desse rike stundene i livet har eg berre to problem. Det eine er at eg får rynker i augnebryna som gjer at eg ser farleg ut. Det kan verka skremande på folk som ikkje veit at gorillaer også kan vera snille. Det andre er at eg ikkje høyrer om telefonen ringjer. Ikkje om lynet sler ned heller forresten.

Sidan eg no altså har "stått fram" med dette "kan-du-sei-det-ein-gong-til-syndromet", så la meg leggja til at eg faktisk held på å øva meg opp i konsentrasjon, og eg synes eigentleg det går veldig på fram. Kunsten kan lærast nemleg, den kan trenast opp. Når alt kjem til alt, er det ikkje så vanskeleg heller. Eigenleg er det berre ..... å skjerpa seg litt.

Novemberfesten nærmar seg

2009-11-26T21:53:00.003+01:00

Det er ikkje jul enno. November har også sine tradisjonar. Framleis gneg nattemørket av på dagane i begge endar. Så lenge det er november vil eg ikkje høyra ordet "førjulstid". Difor ser eg andre vegen når eg passerer europalla med kakemenn på Rema. Ikkje det at eg mislikar førjulstida, eg vil berre ikkje gli inn i det moduset før etter smalahovefesten og Marte sitt gebursdagsbesøk. Og det skjer i løpet av helga begge deler.

Jan laut skifta ut varmtvasstanken sin i fjor og la den gamle like godt ut for sal på ein heller intern nettmarknad. Sal er ikkje rette ordet, forresten, for han gav den bort "mot henting" men leverte den på døra sjølv. Mottakaren, som til alt hell var meg, lema den sund og skar opp den rustfrie buken med vinkelslipar for å laga eit eigneleg reiskap til å svi smalahove i. Ein annan smalahoveelskar, busett i Maggevarden, sveiste på flotte bein i rustfritt stål, med henker på sidene og oppheng for rist, så no er vi sjølvhjelpne i det gode samarbeidet med å stella til novemberfest, Tonny og eg.

Den første arbeidsgjevaren min utanom heimen, var Vestlandske Salslag i Eidsvåg. Seinare vart det kalla for Gilde Vest, og der var det smalahove å få kjøpt i mange år. No heiter det visst Nortura. Namnet skjemmer ingen, seier dei, men det har i alle fall skjemt ut evna til å levera smalahove til gamle medlemmer med leverandørnummer som er utgått på dato. Eg meinte no at nummeret mitt skulle vera intakt, sidan eg både kan hugsa det og sei det på rams. 19452!! Men når dei ikkje finn det att i på skjermane sine, hjelper det ikkje verken med entusiasme for smalahove eller gamle arbeidsgjevarforhold. Hadde dei visst kor vont eg hadde i bakbeina den hausten eg stod der og klyppte sauer heile dagane til endes saman med ein frå New Zealand og ein annan frå Scotland og kjempa for føda og for firma...

Men nei, gamle dagar er gløymde og for nye reglar må ein berre bøya seg til jorda. Og sidan ein først ligg der og sleikjer støvet framfor lovverket, kan ein sjølvsagt fundera på kor klokskapen har teke vegen.

Men å gje opp kjem ikkje på tale. Dessutan finnes det andre måtar å få smalahove på, berre ein er uthaldande nok. Så no vert det fest i år óg. Seksten mann til bords. Og sjølv om moltehausten slo feil i år, vart det likevel so pass i spannet til Per at moltekremen framleis kan ha status som årviss. Og då skulle novembertradisjonen vera komplett og førjulstida kan snart ta til. Men ikkje før på mandag.

Å vera velsigna

2009-11-02T14:08:00.002+01:00

Velsigning er ikkje meint å bli lødd opp som ved i skulet i påvente av kalde dagar. Den skal ikkje gøymast bort som mat for tider utan hausting.
Nei, velsigning skal delast ut og bera frukt av stendig meir velsigning.
Unnagøymt velsigning ber berre frukt ein gong. Snart vert ho gløymd og etterlet seg tome rom i hjarta. Men velsigning som vert gjeven vidare til andre fyller hjarta med glede. For det er sælare å gje enn å få.
Velsigning som vert boren av nye bein opnar kjeldene til meir av det gode, til kjelder som aldri går tome.
Der finnes ei kjelde utan tilsig, ei som forsørgjer alt det skapte, ei som har nok for alt, nok og meir enn nok.

Kveldstrøytt i knollen

2009-10-24T21:36:00.004+02:00

Nei, no er det for lenge sidan bloggen vart oppdatert. Eg har begynt å gjera det mange gonger, men ting har aldri heilt kome på gli. Så har det blitt til at eg har opna mailboksen i staden og oppdaga at ein eller annan student i nettklassen har skrive innlegg. Så har bloggen blitt ein dag eldre utan fornying. Det er trist når noko vert gamalt utan å bli fornya. Kroppen, til dømes, den fornyar seg den, mens den blir eldre. Det er ikkje verst.

Men å koma på noko å skriva om... Har nokon sett kreativiteten min?
Kanskje eg skulle skriva eit lite dikt?

Bente er på kveldsvakt, - ferdig om ei stund.
Augo mine blinkar jamt - dei ynskjer seg ein blund.
Men eg må nok snart av stad og henta Martemor
Ho må framleis hentast ho, sjølv om ho er stor.

Haust med fiber

2009-09-26T15:21:00.005+02:00

Jakta er for lengst i gang. Båten er sett inn og alt arbeidet har kome godt igang etter sommaren. Enno er det grønt ute, men med tydelegare innslag av gult for kvar dag. Det har blitt så huskaldt einskilde dagar at det har vore godt med eit par kubbar på peisen. Dei siste vekene har vore så travle at det kjennest godt på ein laurdags ettermiddag å berre setja seg ned og hjelpa dei som ingenting gjer.

Fiberoptikk er innlagt, ny kablar opplagt, mykje arbeid nedlagt og fine teoriar framlagt til korleis det no skal kunna gå an å ta opp TV-program ein aldri har tid til å sjå når dei går. Eg ser sjeldan på fjernsyn, men den nye serien til Dag Lindebjerg på tirsdagskveldane har eg lyst å få med meg. So kanskje eg skulle leita fram instruksjonsboka, pussa brillene og freista finna litt ut av all den nye teknologien. Det er ikkje sikkert det er å vanskeleg. Å skifta gruppedag er sikkert verre å få til.

Tid for nye dikt

2009-09-17T08:44:00.002+02:00

Det er tid for nye dikt. Og her er eitt som høyrer årstida og smalahovesesongen til. Rykande ferskt - nysteikt og rett or omnen:

Smalahovedikt

I heitaste eld vart eg halden og snudd
Og skrapa med kniv til vél eg var budd
for festbord og kresne ganar.
I dagar og netter i salt eg laut svi
Ja heilt til beinet det trekte inn i,
i samsvar med eldgamle vanar.

Og so vart eg opphengd på loft og i tak
men vona enn' eg sku' vinna mi sak
mot lagnad og gode grunnar.
Men timar i gloheit gryte på kok
gav kjensle at lagnaden sigeren tok;
å metta dei gapande munnar.

Å forstå seg på mirakler.

2009-09-13T16:51:00.008+02:00

Å skjøna seg på mirakler, er ikkje så lett. Om vi det gjorde er det ikkje sikkert det var så mirakuløst likevel. Eg er ikkje ein gong sikker på korleis eit mirakel skal definerast. Men i eit leksikon ser eg at mirakel kjem frå det latinske ordet miraculum av mirari, som betyr å undra seg, eller eit under, ei uforklarleg eller uforståelig hending.

No er det sjølvsagt slik at det finnes folk som kan forklara ting som for andre er totalt uforklarleg, men det er ei anna sak. Det var som han som ville syna respekt for den styresmakt som Gud hadde innsett og difor nekta å bryta fartsgrensa, endå klokka synte at han ikkje under noko omstende, ville rekkja ferja. Så han bad heller om at ferja skulle venta i fem minuttar. Og det gjorde den, og det jamvel to søndagar på rad. Etter at han hadde vitna om desse to mirakuløse hendingane nokre gonger, oppdaga han at det hadde kome ny ferjerute og at ferja i røynda hadde gått presis etter ruta. Kven dette var skal vi ikkje koma inn på her. Men miraklet var ikkje så mykje til undring som det høyrdest ut til, fordi det kunne forklarast på naturleg vis. Passasjerer med rette kunnskapen opplevde i alle fall ingenting mirakuløst med desse ferjeavgangane, men dei var sikkert glade for at dei rakk siste ferja dei óg.

No er det ikkje slik at dei som har mykje kunnskap kan forklara alt som skjer. Men det hender kanskje oftare at dei prøver å forklara det som skjer. Dette skal dei vera litt forsiktig med, av to grunnar: Det er ikkje slik lenger at vanlege folk har så overvettes stor vørnad for dei med mykje kunnskap, at dei ikkje tenkjer sjølv. Dessutan står dei i fare for å bli avslørte som folk med lita evne til toleranse. Og i våre dagar er det nesten det verste som kan råka eit menneske.

Eg sat ein gong på ein benk i byparken og kom i prat med ein ateist som hadde alle forklaringane på absolutt alt og kunne leggja ut om alle punkt der dei kristne tok feil. Han kunne servera både den eine og den andre rasjonalistiske forklaringa på at Gud ikkje eksisterte. Tilslutt kunne han ikkje vera heilt sikker på om han eksisterte sjølv heller. På det punktet var vi heilt ueinige, eg og han, for eg meinte no heilt sikkert at han eksisterte, medan han var open for at det berre kunne vera ei innbilning.

Etter ei stund kom kona hans, glad for at han framleis eksisterte der han sat på benken som avtalt. Det var henne han venta på. Eg såg at ho hadde badasjert armen sin, og sidan vi kom i prat alle tre, spurde eg om det var greitt at eg bad for armen hennar. "Sjølvsagt", svara ho. Eg la eine handa på bandasjen og bad ei enkel bøn. Då eg var ferdig sat ateisten med tårer i auga og spurde om eg kunne be for han også. Han hadde hatt slag og var ikkje fult restituert. Og eg lærte at i møte med Guds kjærleik var der kanskje meir tru enn ein først kunne tru. Eg lærte også meir om at verdsens visdom er dårskap for Gud. Og bibelen har også rett i at evangeliet er ein dårskap for verda, men at Gud frelser dei som trur på den dårskapen vi forkynner.

Denne veka var eg saman med nokre som bad for ei kvinne med eit stort brokk. Etterpå klemde ho og leita på kroppen sin men kunne ikkje finna brokket igjen. For eit par veker sidan bad vi for ein ung mann som hadde deler av tarmen sin øydelagd etter mange år med ein sjukdom eg verken kan uttala eller skriva rett. Han skulle på sjukehuset og operera. Då han kom der var tarmen fin igjen og operasjonen blei avlyst. Dei kunne ikkje forklara det, men prøvde ikkje heller. Eg kan heller ikkje forklara det, og skal heller ikkje prøva. Utan å kunna forklara det, må vi berre stå i undring. Og då er det vel eit mirakel. Og fordi vi trur, gjev vi all ære til Gud. For det mest rasjonelle eit menneske kan gjera er å rekna med Gud.

Å byta fele for ku.

2009-09-12T19:02:00.006+02:00

I snart to år, har eg tidvis prøvd å selja den beste bilen eg nokon gong har hatt, ein Ford E 350 med 7,3 liters V8 motor, god plass, grom lyd og alt som elles skal til for å gje ein mann midt i livet det han treng av køyreglede og turoppleving. Men ingen har hatt lyst å kjøpa Forden min, og det har eg ikkje nett sørgd så mykje over heller, skal eg vera ærleg. Men det har vore mange som gjerne vil byta. Og kvar gong har det vore snakk om å byta i slike bilar som nesten ingen andre vil ha, meg sjølv inkludert, slike som Opel Omega, Ford Fiesta eller ein eller annan Mandagsrenault.

Og kvifor ingen vil ha Forden min? Jau det er det tre gode grunnar til. For det første veit dei ikkje kva dei kunne hatt om dei hadde kjøpt han. For det andre har dei ikkje førarkort til å køyra han og for det tredje er han så dyr i Autopass-passeringane at eg snart har finansiert ein fem seks kilometer motorveg åleine, med asfalt, kvite striper og god skilting.

Men so skjedde det likevel, at eg bytte bort den beste bilen eg har hatt, i ein bil eg absolutt ikkje ville ha, og ikkje Bente heller, ein nydeleg Volvo 240, med perlemorslakkering i gult, med svarte Saab-seter i skinn, med alufelgar og 740-motor med forgassar og blanke lykteglas bak. Påkosta langt over prisen og ein draum for alle under halvparten av min alder. Og den lukkelege i heile opplegget er Endre som syntes dette rett og slett var heilt kollossalt bra. Så no er det fire høgtalarar i hattehylla, to i dørene, forsterkar og basshøgtalar i bagasjerommet og om ikkje lenge vonar vi det vert vognkort i hanskerommet også. For registrering er førebels det einaste som manglar.

Å byta bort ein god Van, med ein ungdommeleg rånebil med 40.000 kroners-lakk, kjennest litt som å byta bort fela for ku, eit ettermåten dårleg byte om ein er spelemann og heiter Per. Men er ein umusikalsk og bonde kan eit slikt byte bety at ein har gjort det rimeleg godt. No er eg litt både spelemann og bonde, så eg veit ikkje heilt enno om eg har gjort det godt eller dårleg, men eg har ein son som eg synes fortener alt eg kan gje han. Og så lenge eg får den gamle 460'en hans, er det OK. Den held vel til godt ut på nyåret i alle fall. Då får eg prøva å leita meg opp ein offroad'ar med dieselmotor og turbo, vinsj under grillen og differensialsperre på bakhjula. Så veit du at dersom det rører seg i buskene like ved sida av bomstasjonen ein dag med vindstille, så er det berre meg.

Stille etter stormen på vegen nordover

2009-09-09T11:13:00.004+02:00

I går var det striregn og liten storm her på på kysten hjå oss. Eg tenkte på turen til Måløy i dag, ikkje på sjølve båtturen for den går innaskjærs mesteparten av vegen, men på fotturen gjennom Bergen frå Nygårdsgaten til Strandkaiterminalen. Får vel finna fram regntøyet, tenkte eg, sjølv om det er litt bale å dra på det.

Men då eg gjekk til bussen i dag, var det mildt og fint, mest vindstille og tydelege teikn til blå himmel både her og der. Eg fekk råd om å sitja langt bak på båten. Eit par opne havstykke er der undervegs til Måløy, så slike råd er i grunnen gode å ta med seg. Havet legg seg ikkje med ein gong vinden stilnar, så det er lok på kaffikoppane i dag. Og då Fjordprins, som båten heiter, hadde lagt bak seg mykje av turen innaskjærs, og eit par opne havstykke meldte seg fekk vi kasta oss nokre meter opp og ned, i alle fall vi som sat framme. Det hadde seg nemleg slik at eg ikkje følgde det gode rådet, for bak i båten var det ikkje kontaktar for PC'en. Og eg har så sørgeleg dårleg batteri på PC'en. Men det går bra. Det finnes triks å nytta som sparer ein for kvalme og det som verre er. Eit av dei er å ikkje skriva på bloggen over Stavfjorden, men venta til ein passerer Stabben Fyr på veg inn mot Florø. Då går alt så mykje betre.

Elles er det å leva i ei openberring av kven Jesus er, det eg har på hjarta for Måløyfolket i kveld. Og ikkje berre for dei, men for alle. Gud er oppteken av å openberra Kristus i oss og gjennom oss. Det er viktig å ha folkuset på rett plass, men sjølv det kan vera vanskeleg om ikkje dette fokuset har gripe oss og blitt meir enn ein teori. Openberring av kven Jesus er, forandra Simon til Peter. Himmelsk lys over kven Kristus er, gjer oss automatisk til ein annan enn den vi var. Og det gjer oss like han, til eitt med han og til ein del av han.

Samanlikning

2009-09-02T09:55:00.006+02:00

Osterøy er ei innlandsøy, den største i sitt slag i det nordlege Europa. Kor mange andre innlandsøyar som finnes i Nord-Europa er det ingen som veit. Ja, når ein skal til å tenkja etter, kjem ein som oftast ikkje på andre innlandsøyar i det heile teke.

Om det no skulle vera slik at det ikkje finnes andre innlandsøyar i Nord-Europa, er det vel like rett å sei at Osterøy er den minste av dei, som den største. Noko unikt er det med alt, men kva denne samalikninga skal tena til, er det eg lurer på. Kva føremun har eg av å ha vakse opp på ei innlandsøy som er større enn eventuelle andre? Det er godt å vita at vi er dei største, men problemet er at eg ikkje veit kven som er mindre. Og for å stetta trangen til å samanlikna seg med nokon, skulle eg gjerne visst nettopp det.

Men no handlar det ikkje om å vera størst eller minst, men om å vera seg sjølv. For Gud kan bruka det som ikkje er noko i verda, og gjera det til noko stort. Og han kan ta det som trur sjølv at det er noko, og gjera det heilt til skammar. For uansett kven vi er, så er vi unike og kan ikkje samanliknast med nokon andre. Gud elskar oss slik vi er. Men det betyr ikkje at han vil la oss bli verande slik vi er. Nei, han vil opna vårt indre auga så vi kan sjå Guds eigen herlegdom og bli forandra. I Guds Rike gjeld det ikkje å vera størst eller minst, men å vera som Jesus. Vel, om nokon vil vera stor, då må han tena alle dei andre, for den som set seg sjølv nedst i dette, han skal bli løfta opp. Men den som set seg sjølv høgt, han lyt bita i graset før eller seinare. For dette prinsippet verkar alle stader. Difor synes eg det er godt å vera den Gud har gjort meg til, ein takksam ostring med kjærleik til sine eigne røter og staden eg vaks opp, men som ser alt i lys av ein plan som er så mykje større, ein plan for øyar og strender, ein plan for nære og fjerne kystar, ja, for heile kontinent.

Ein kunne kanskje trudd at dette handla om storleiken på øyar. Det gjer det sjølvsagt ikkje, men om å ha ei openberring av Jesus.

Alt dette er ditt.

2009-08-27T12:21:00.006+02:00

Tony Jessen underviser ei god handfull av nye bibelskulestudentar om Dåpen i den Heilage Ande. Det er fint å sitja på skulebenken for ein lærar også og la seg inspirera av denne velrøynde og bibelkjende bibellæraren som heilt sidan han møtte Jesus i ung alder, har forkynt, undervist, køyrt buss, hjelpt menneske og framfor alt vore ein god medarbeidar i Guds Rike og ein god ven gjennom mange år.

Finnmarking frå Berlevåg har hus i Os, men har tydeleg budd mest i Guds Ord. Å høyra på Tony er som å drikka av kjelder som ikkje kan gå tome. Han seier ikkje berre fram ord, men ein skjønar at her ligg lange stunder med meditasjon og tenkjing bak alt som vert sagt. Eg har jobba med litt andre ting og berre lytta sånn litt halvt om halvt, men likevel fått med meg kor enkelt, praktisk, jordnært og viktig det er å erfara dåpen i den heilage Ande. Og så kjem han inn på alt Anden har å gje og seier: "Alt dette er ditt". Eg tenkjer: "Wow!!!"

Vener på besøk

2009-08-15T09:03:00.003+02:00

David og Violeta Larsson, dottera Josefin og veninna hennar Vanessa, er på besøk desse dagane. Det er så godt å ha vener som ein kan leva tett med og byggja solide relasjonar til.

På søndag reiser dei tilbake til Sverige og på onsdag dreg dei heimatt til Cochabamba og arbeidet som misjonærar. I går kveld var det fisketur med Kay-Ove og ein liten tur utaskjærs, i seg sjølv ei oppleving for folk som bur i det sentrale Sør-Amerika. Fisk vart det lite av, men det finnes rikeleg i frysen. I dag leitar vi fram paraplyane og legg Bergen under lupa.

Det betyr mykje for meg å ha desse venene på besøk. Det er folk ein vert glade i. Og eg gler meg storleg til å sjå dei att enten det vert her eller på andre sida av Atlanteren.

Førebuing til nytt skuleår.

2009-08-12T09:07:00.002+02:00

I går gjekk mykje av dagen med til å planleggja nytt skuleår på bibelskulen. Gud har tala og lagt ei sterk forventning ned i oss til kva han vil gjera. Vi ser fram til å ta imot det nye kullet med studentar. Enno er det plass til fleire og vi ber om fleire fordi vi trur på det vi driv med. Behovet for å kjenna Guds Ord er enormt i landet vårt. Og vi trur Gud kallar mange til å setja av tid til å studera det ordet som vert ståande om alt anna fell.

Eit menneskeliv er som graset, det står ein dag og er ikkje meir neste dag. Sjølv om vi lever lengre enn nokon gong før, er livet kort. Det er som dagen igår, då han fór forbi. Men Guds Ord vert ståande til evig tid. Livet er likevel ikkje så kort at det ikkje er tid til å leva for det som varer, for den plan og meining vi er skapte i, for det riket som aldri forgår og for han som gav seg sjølv for oss og vil leva i oss og gjennom oss. Det er det evige livet, at vi kjenner han, den einaste sanne Gud og den han sende Jesus Kristus. Det inneber å kjenna hans vilje, forstå hans vegar, erfara hans kraft, sjå hans herlegdom og leva det nye livet i den Heilage Ande. Og då treng vi å kjenna det Ordet som er Ånd og Liv og det krafta i det Namnet som er over alle andre.

Stemmeseggi unnagjort

2009-08-10T09:19:00.003+02:00

Med skam må eg vedgå at eg ikkje har vore på toppen av Stemmeseggi sidan eg flytte frå Osterøy. No har eg mange gonger vore i område, både på jakt og elles, men eg har berre ikkje vore på toppen. Ein kan bli flau av mindre, men så har eg då vore på mange nye fjell som er både langt høgre og meir krevande enn denne kjære og heimlege ryggen på 572 moh.

Sjølv om ikkje Stemmeseggi er så høg, ligg den likevel slik til at den kan sjåast frå mange stader, også til dels langt unnafrå. Frå toppen er det eit framifrå utsyn over Arna, nokre av byfjella, Askøy, Øygarden, Norhordland og om det ikkje er altfor disig, kan ein lett sjå Gulensendaren og fjelltoppane i Ytre Sogn.

Men i går, nytta eg altså finværet til å gå på "Æggjæ", som vi seier på osterøysk. På vegen fekk eg sett kor det gjekk med planteskog, beiter, gjerder, vegar og andre ting som eg sjølv hadde hand i nokre år attende. Tregrensa kryp stadig høgre, vegetasjonen trekkjer seg saman og fyller opp tome og vegetasjonslause område i landskapet og planteskogen har overvunne lauvskogen. Men Askelandsvatnet (bilete) har naturleg nok ikkje endra seg stort verken i form eller innhald. Ikkje alt let seg endra like lett og skal det ikkje heller. Medan andre ting treng forandring. Slik er det vel med alt i livet og verda vi lever i.

På'an igjen!

2009-08-02T11:49:00.006+02:00

Ein god ferie er til ende. Det som gjer ein ferie god er at ein får kvila ut og samla nye krefter, samstundes som både det indre og det ytre mennesket vert inspirert og får nytt påfyll. Kva som gjer at folk som ikkje trives i byar reiser på storbyferie når dei først har fri, veit eg ikkje. Forresten, eg veit det vel eigentleg; det har å gjera med dei rimelege flybillettane som finnes på marknaden. Dessutan kan ein også i store byar finna ting som minner ein om sine eigne røter. Som til dømes denne gitaren, som ein gong i tida tilhøyrde Kiss-gitaristen Gene Simmons. Den har klar tilknytning både til musikken og skogbruket, slik eg ser det.

Då skjønar vel dei fleste at eg har vore på Hard Rock Café. Og det stemmer, både i Praha og i London. Elles har auga sett mykje vakkert. Arkitektur og kunst er eg ikkje så interessert i, men likevel er det kjekt å sjå på ting og undrast på korleis dei bygde og utførte alt det storslegne. Sjølv om det er vakkert, får eg ei kjensla av at all utsmykkinga sikkert gjekk på bekostning av nokon. Dei vart vel aldri rike dei som bygde det. På ei av bruene i Praha stod det ei klokke som var så spesiell at dei drap han som i si tid laga henne for å unngå at han skulle laga andre klokker i andre byar.

Dei religiøse bygningane og stadene er ikkje noko unntak for dyrking av Mammon. Alle stader lyt ein betala dyrt for å koma inn. Likevel står folk i kø, ikkje berre for å koma inn men også for å kjøpa souvenirar. I Praha besøkte eg to jødiske synagoger. Eg såg på kartet at der fantes eit jødisk område i byen, med fleire synagoger. Eg vona å få koma i kontakt med jødiske menneske der og fortelja dei om Jesus, slik Paulus alltid tenkte på å gje evangeliet først til dei som i utgangspuktet vart evangeliet tiltrudd. Men det einaste eg vann, var å bøya meg ned til eit lite hol i glasplata for å snakka med ei dama innanfor, som ville ha fleire hundre kroner for å sleppa meg inn og som ville selja sjuarma lysestakar, som om eg trudde at dei skulle føra lukke med seg. Eg gjekk derifrå.

Men ferien har ikkje berre vore tur til Praha og London. Det har også vore ein fantastisk sommafest på Stokke og mykje godt arbeid heime i hagen og i garasjen. Dei siste tre dagane har eg bygd nytt vedskjul og før det skrudd bilar dels saman med Endre. Av alt som skulle gjerast i sommar, er det lite som står igjen. Og sidan det berre er 2. august, reknar eg med å få ferdig resten. Men dei neste to vekene får spikarpistolen og meterstokken liggja. For no er det på'an igjen, inspirert av det Herren har tala og av det Gud vil gjera. Det er godt med ferie og det er godt å koma igang att. Men enten det er ferie eller ikkje, er det ei glede å tena Herren.

Til Stokke igjen.

2009-07-14T09:19:00.003+02:00

Ein dag for tidleg, men er reiseklar nok til å forlata fortet idag. Gler meg til igjen å vera saman med Herren og med gode vener nokre dagar og nyta godlivet i hagane på Gjennestad. (sjølv om denne hagen er i Cochabamba)

Skulle so gjerne hatt ein av desse i garasjen

2009-07-13T14:28:00.009+02:00

Skoda

2009-07-12T22:31:00.004+02:00

Skoda er det mange av i Praha. Men det er ikkje så mange av denne typen. Likevel kjenner vi som kan hugsa 60-tals bilane denne velkjende fronten. Kanskje eg hugsar den spesielt godt, fordi eg hadde ein onkel som i mange år hadde ei stasjonsvogn av dene typen Skoda Octavia. Ikkje alle veit at Skoda er ein av verdas eldste bilprodusent, men produksjon heilt frå 1905. Før det laga dei syklar i omlag eit tiår. Denne cab'en synes eg var så fin at eg måtte foreviga den. Fargen er grufull, men elles er den eit nydeleg eksemplar av ein bil med mange kvalitetar. Det skulle vera lettare å inrømma det no som den kalde krigen er slutt og ein ikkje lenger treng å tvihalda på skepsisen til alt som er aust-europeisk.

Satelitt med totaktsmotor

2009-07-12T21:42:00.005+02:00

Denne gamle, fine Trabant'en stod parkert i nærleiken av hotellet vi budde på i Praha. Det er ein fin bil. Den stod på same staden kvar dag. Men parkeinga langs vegkanten saman med mange andre bilar, tyder på at den er i bruk. Namnet Trabant (Satelitt) fekk den i 1957, same året som Sputnik 1 vart skoten opp.

No er ikkje Tjekkia eit land med veldig gamal bilpark. Den ser ut til å vera omlag som Norge, men Skoda har ein langt høgare andel av nybilmarknaden enn her til lands. Turistbransjen derimot har ein mengde gamle bilar frå 20 og 30-åra som dei nyttar til å køyra turistar rundt i gatene. Eg tok bilete av mange slike og vil legja nokre av dei ut på bloggen den komande tida. Men først ut får bli denne Trabanten som er eit sjeldant syn for ein nordmann men det finnes nok sikker ein del ekseplar framleis, sidan denne typen bil også vart importert til Norge på det meste av 60-talet.

Det er ikkje mykje eg veit om Trabantar, men eg trur at også denne har tosylindra totaktsmotor med firetrinns gearkasse. Dei to hovedtypane av Trabant som vart laga hadde 18 og 25 hestekrefter. I det gamle DDR var Trabant den best vanlege bilen. Forureininga frå totaktsmotoren var grunnen til at bilen vart forbydd i Vest Tyskland på 80-talet.

For meg som berre har sett Trabanten på bilete i bilblad, var det kjekt å sjå litt nærare på den. Hadde eg møtt eigaren hadde eg truleg lagt inn eit bod for å fått den med meg heim.

På to hjul.

2009-07-11T18:16:00.004+02:00

Eit par av mine to gode venner har bloggar som stort sett dreier seg om livet rundt tohjula køyretøy. No er dei sjølvsagt opptekne av å sitja på syklane, så vi som høyrer til i den faste lesarskaren, ser fram mot fine bilete og gode minner på bloggane utover hausten.

Sjølv har eg fått spørsmål fra folk om ikkje eg og skulle kasta meg på tohjulsbølgja. Men etter eit vellukka forsøk på dykking for eit par år sidan, kjenner eg sterkare drag etter dykking enn motorsykkelkøyring. Slik var det i alle fall heilt til eg og Bente traff ei ung dame på gata i Praha, som leigte ut slike tohjulingar som bilete syner. Eg veit ikkje ein gong kva det heiter, men kan hugsa at eg såg dei på fjernsynet den gongen dei kom på marknaden. I forbudtlandet Norge kom dei vel aldri på marknaden i det heile teke, men i utlandet har ikkje politikarane så sterk trong etter å nekta folk alt dei ikkje synes dei treng sjølv. Så lenge det kan puttast inn under paraplyen tryggleik, er det ei god gjerning å forby mest mogeleg.

Alternativa var å leiga doningen i to timar eller ein heil dag. Men den unge utleigaren gav etter for min og andre sin sterke trang etter berre å prøva, berre lite grann, ver så snill, berre ein liten runde. Og ein runde vart til to - og tre - og fire. Her er det berre å lena seg litt framover, og ståsykkelen, eller kva i all verda ein skal kalla det, skyt fart framover. Vil ein stoppa på litt, er det berre å lena seg aldri so lite grann bakover. Svingar gjer ein heilt enkelt ved å bøya styret til venstre eller høgre, alt etter som. Etter to minuttar kjenner ein seg som verdsmester og kunne fått utskrive førarkort om det hadde funnest. Men i følgje dama som eigde doningen, gjorde det visst ikkje det. No er det slik at kjøretøyet er berekna på folk opp til hundre kilo, men om du er litt over det, fungerer det heilt fint likevel.

Muggsopp og gamal stordom

2009-07-09T08:33:00.006+02:00

På sølvbryllupstur til ein vakker by som Praha prøver ein gjerne å få med seg litt av det som byen har å by på. Sikkert skal det vera, at i denne som andre Europeiske byar, er det ikkje radt lite historiekunnskap ein kan få med seg, om ein berre høyrer etter og har interesse for det. Historie er alltid interessant, og i Praha kan guidar fortelja både om det dei veit og det dei ikkje veit, frå båtar og bilar, bussar og gatehjørne. Nokre guidar er audioguidar som fortel deg det dei er bedt om å fortelja, berre du trykkjer på rette knappen. Men om du skulle lura på eitkvart og stiller eit forsiktig spørsmål, har dei uventa nok ingenting å sei. Om ein vil la seg imponera av kunstferdige statuer og detaljert utsmykking, plassert på dei mest utilnærmelege stader, så er Praha ein fornuftig plass å reisa til. Det same gjeld om ein ynskjer å ha ein koseleg tur med ein fin turistbåt ute på ei stor elv med vatn som er så brunt at ein ikkje ser botn på to tommars djup.

Før du reiser til ein ny stad, vil gjerne folk som har vore der før, fortelja deg litt om ting du berre må få med deg. Då tenkjer eg alltid at "eg må ikkje", men så vert eg gåande å lura på kva det er som eigentleg er så fantastisk at folk berre må. Og tilslutt vert forvitenskapen så stor at den ikkje kan haldast ut lenger, og for ikkje å risikera å koma heimatt og ha gått glipp av noko verkeleg stort, får ein heller spandera ein liten tusenlapp i tjekkiske kroner for i det minste å kunna nikka litt sjølvsagt, når nokon spør om du var der.

Slik vart det til at vi tilslutt gjekk opp dei to hundre trappetrinna til borgslottet som nokon hevda var det største i verda. Eg kunne ikkje la vera å tenkja på den gongen eg gjekk opp Tysse-trappene på Osterøy. Der var det seks hundre trinn. Og friskt vatn på toppen.

Vi vart sitjande utanføre den store katedralen ei stund før vi gjekk inn. Eg studerte nøye det stupbratte taket og tenkte på korleis det ville vore for ein høgdesjuk mann som meg og vore med på å byggja dette. Så gjekk vi inn og det slo meg at det var høgt under taket i kyrkja før i tida. Langs sidene var det sett opp nummerskilt, som samsvara med nummeret eg måtte trykkja på audioguiden for å få vita litt om alle kapella som var bygde inn langs sidene i den svære steinbygningen. Eg lytta til det som vart sagt på nummer to, tre, fem og sju, om altar som var dedikert både den eine og den andre erkebispen. Då tolmodet var oppbrukt på dette, og det meste av angeren over at eg hadde brukt hundre kroner ekstra på audioguide hadde lagt seg, kunne eg fullføra runden med øyrene fulle av støy og nasen full av mugglukt.

Likevel var det ein ting som tala til meg; folks vilje til å stå i kø for å koma inn i eit gudshus, bygd med menneskehender, der Gud ikkje bur. Så såg eg for med dei same køane med folk som står utolmodige å ventar etter å koma i kontakt med den verkelege Gud. Når lengselen etter Guds nærvær og kraft er så stor at folk kjem med busslaster og flylaster for å oppleva Guds hus som er bygd av levande steinar, og der Gud bur midt mellom sitt folk. Eller der dette huset kjem til deg med ekte liv og ikkje daud religion. Om dette huset vil eg sei, at du berre må få det med deg.

Så kom eg på at det gjerne var andre som tenkte slik som meg. Slike som stod og såg utover menneskemassane på den svære gardsplassen og rista oppgitt på hovudet over alt folk higar etter. Og der stod eg og var ein av dei. No var det ikkje berre nasen som var full av mugglukt, men resetn av kroppen var full av trong etter å koma seg ut - fortast råd. Og vel nede i byen igjen og etter nokre gode drag av frisk bylukt med totakseksos og sigarettrøyk som dei viktigaste ingrediensane, kom eg i hug, at heller ikkje eg hadde gjeve nokon svaret på kva dei berre må ha. Difor er vel ikkje køane mindre neste gong eg kjem til Praha heller, og det har eg kanskje litt av skulda for.

Barn på leir.

2009-07-03T12:31:00.004+02:00

Siste veka har eg vore på leir med 18 fantastiske 4. og 5. klassingar og fleire andre like fantastiske leiarar i ulike aldrar. Ballansen mellom det å vera ung og uferdig på den eine sida og frimodig nok til å ta store og gode steg i tru framover, på den andre sida, synes eg eg ei velsigning å oppleva. Det å sjå unge leiarar, som sjølv var med på same leiren for berre tre-fire år sidan, no gjera ein framifrå jobb som leiarar, er også ei stor glede for meg. For nokre få år sidan, sat Martin på første benk under bibeltimane og hadde handa opp på dei fleste spørsmål. Han hadde hunger etter Guds ord og ville ha meir av Gud. No er han sjølv leiar på leiren og held bibeltime for dei andre.
Det er også godt å sjå at nokre av dei som tok imot Jesus på leiren i fjor, framleis lever med Gud og har eit vitnemål å fortelja til andre om at valet dei gjorde i fjor har forandra livet deira og bore frukt på mange område. Vi ser at leirar er ein viktig ting for barn i denne alderen, og eg skulle ønskja at alle foreldre nytta seg av slike gullkanta høve.

Vi lever i eit samfunn som også med sterke politiske verkemedel prøver å nøytralisera åndelege verdiar og undergrava, særleg unge menneske, sine åndelege behov. Men unge menneske treng å få høyra om Jesus. Dei treng å erfara Guds nærvær. Dei treng å kjenna krafta i tilgjeving. Dei treng å få lov til å be i alle livets situasjonar. Å sjå den måten dei nyttar høvet til f.eks å be, når berre dei får høve, er veldig interressant. Å sjå kor godt dei får det inni seg når Jesus får møta dei, er meir enn interressant. Barna treng Jesus! Og på leir er det Jesus som står i sentrum. I nasjonalsalmen syng vi om den tid då "vankunna ljoset gøymde". Og Han som er verda sitt ljos, vil vi løfta høgt i ei tid der ljoset igjen vert forsøkt gøymt under det gamle teppet av åndeleg analfabetisme.

Difor er vi takksame til alle som sender barna sine på leir og vi ber om at Gud skal reisa opp ein ny generasjon, eit nytt profetisk folk, som fordi dei lever i Guds plan har ei framtid på jorda.

Ekspedisjon Høgafjellet

2009-06-24T22:24:00.002+02:00

Då eg var i Bolivia tok David og Violeta oss med til fjells høgt oppe i Andesfjella. No når dei var her, tenkte eg at eg kunne ikkje vera snauare enn å ta dei med ein tur her óg. Sidan vi ikkje har så høge fjell som i Bolivia, meinte eg at det var best å gå for dei høgaste vi har i nærområdet. Blommenuten i Øygarden vert for enkel med sine godt 60 meter. Liatårnet er i minste laget det og. Men så kom er på at sidan eg er frå Osterøy, kunne det vera naturleg å leggja ekspedisjonen til Høgafjellet. 869 meter over havet, er sjølvsagt ikkje noko å skryta av mot dei 5300 og vel so det, vi sleit oss opp til i Bolivia. Men så er turen likevel såpass lang og krev så mykje at det er meir enn nok til å få teke ut det ein har.

No hadde eg den overtyding på førehand at været kom til å verta bra, så eg kledde meg for sol. Litt sol fekk vi, men også lange byger med styrtregn. På toppen hadde eg planlagt at eg skulle peika ut det eine området etter det andre og forklara alt vi såg. Men før eg fekk pest i frå meg på toppen, vart vi inhylla i skodde med sikt på 75 meter. Når skodda letta, hadde vi alt pakka for nedturen og flokken på fem var ikkje eingong samla. Dessutan hadde kneverken sett inn, så eg fann ut det var best å konsentrera seg om å plassera føtene best råd i det steinete terrenget.

Men sjølv om ikkje alt var optimalt, hadde vi ein fantastisk tur. Hjå humørspreiaren Armond sat ordspela og kommentarane laust. Han var også sjåfør og fotograf på turen. Dessutan fekk han oppfylt draumen om å køyra på andre sida av fjorden, ein draum som har forsterka seg gjennom åra på dei mange turane til Voss. Ostringen Dag Sveinung hadde med si røynsle frå fjellet alltid kontroll på gulmalte stikker og andre merke som synte ruta mot Osterøy sitt høgaste punkt. Dessutan hadde han med seg te, eit kjærkome tilbod for kalde og gjennomvåte deltakarar i ekspedisjonen. Dei to Bolivianarane fann terrenget meir kupert og tungt å gå i enn det relativt slette landskapet i Andes. Sjølv om det er bratt, er det slett og fint å gå der. Men med den høgdetreninga dei har, fann dei i alle fall ut at oksygen var det rikeleg av her på Osterøy. Og alt medan vi gjekk og inntrykk og opplevingar vart kommentert, fann vi bibelske samanlikningar og vers som gorde turen teologisk interessant, ja reint oppbyggjeleg, om sant skal seiast. På toppen hadde vi også ei god stund i bøn til Gud og lyste Herrens velsigning ut i skoddedrevet.

Gamle røter

2009-06-23T22:08:00.004+02:00

Ein veglaus gard lengst inne i fjorden, var eit av måla for båtturen rundt Osterøy. På veg innover mot Eidslandet finn vi denne garden til babord. Her er tydelege spor av at plassen har tilsyn innimellom. Det ser stelt ut, sjølv om det ber preg av å vera nedlagt og fråflytta. Her finnes sjølvsagt ikkje noko grunnlag for drift. Det er berre fint å gå her og sjå på ting, kjenna på stilla og tenkja på korleis dei dreiv gardane før i tida. Her er ikkje hjulspor, knapt fotspor, men plogen er hengt fint opp på løeveggen, som om dei som ein gong forlet plassen, rydda etter seg før dei for.

Fuglesongen og den svake lyden frå sjøen og fjella rundt, er det einaste som kan høyrast. Ved løa har det stått eit tre som nokon har hogd ned. Kanskje for å unngå at bygningen skulle skadast. Men stubben står igjen med røter som grip seg fast i den jorda den vaks opp i. Og her vaks det opp folk som vart verande og folk som flytte ut. Nokre av dei har sin plass i det stamtreet eg sjølv er ein del av. Men dei flytte ut lenge før mi tid.

Å gå her, gjev likevel ei kjensle av å høyra til. Ikkje først og fremst ein plass, men å høyra til eit folk eg ikkje kjenner men likevel er ein etterkomar etter. Og så har det gått slik til, at eg har fått læra kor viktig det er å ha røter som grip seg fast i tryggare ting enn molda ved løeveggen.

Kreativ ungdom og nygrilla syklar

2009-06-22T16:31:00.004+02:00

Endre og kompisen hans tok mopedlappen i si tid, og hadde mykje moro med å farta rundt på kvar sin Honda MT50. Eg tykte dette var ei fin tid, og sende opp ei bøn og to kvar kveld dei to var ute og samla seg røynsle i trafikal observasjon og framferd. Samstundes gledde eg meg over utviklinga og såg at ansvarskjensle og fornuft gjekk hand i hand med utprøving og testing av grenser. Endå større glede var det når gutane fekk seg skikkeleg førarkort og sette syklane i garasjen. Det vil sei at Endre sin moped vart seld medan kameraten sin vart ståande ganske lenge her hjå oss. Det hadde seg nemleg slik at då nemnde kamerat fekk seg bil, var denne ikkje i køyrande stand. Og den dagen eg hjelpte han med å få nye bremser på bilen, hadde han mopeden med seg. Og sidan bilen same dagen vart friskmeld, køyrde han sjølvsagt lukkeleg heimatt i bil, og tohjulingen vart gløymd som gamal sorg etter nyvunnen glede.

Men så vart sykkelen brått og uventa borte og teken i bruk av ein annan kamerat som trong eit køyrety og som i sin beste vilje forbarma seg over ein tohjuling som eigaren hadde gløymd likevel. Og glad var eg, og lova å ikkje sei noko, med mindre eg vart spurd. Hausten og halve vinteren gjekk før blekkskrotet like brått og uventa dukka opp igjen, no med ny eigar. Han heitte Endre og hadde kjøpt den med tanke på oppussing og påfølgjande sal. Økonomisk som han er, betalte han prosjektet med fire fine aluminiumsfelgar som var mine. Handelen hadde dermed eit snev av garasjerydding over seg, og dette var truleg målet som helga middelet. Ein far gler seg alltid over søner som tenkjer at alt mitt er ditt, og når dei på ingen måte er bortkomne og attpå til økonomiske, kjenner ein seg gjerne litt takksame óg. Så no tenkte eg det skulle bli kjekt å sjå kva fire gamle volvofelgar kunne verta til med tida. Og før soga er slutt skal du få vita det óg.

Å selja ein moped er inga sak i verda for ein ung mann, men å somla seg til å få omregistrert doningen er noko anna. Difor høyrde sykkelen framleis til den første eigaren i papira hjå Biltilsynet dei månadene alle delane låg strøydd utover halve garasjegolvet mitt. Her var det sandblåsing og sparkling, varmlakk og spraylakk, klarlakk og skarlak – farga fjører, nye deler ny røynsle og berre plass til ein bil innandørs. Arbeidet tok så lang tid at det vart naudsynt å montera stereoanlegg i garasjen. Anlegget var av den gamle typen på ein liten kubikkmeter i storleik, noko som i grunnen er ganske mykje når det berre er radioen som fungerer.

Men vinteren vart til vår og skraphaugen vart omlaga til ein svartblank MT 50 med burgunder fjører og tanklok. No var det tid for sal igjen, og ein anna kamerat vart den heldige eigaren som kjøpte køyretyet pluss ein slump pengar, for eit slagverk utan cymbalar. Mopeden skifta i alle fall heim, sjølv om den administrative delen av salet heller ikkje denne gongen føregjekk innan dei føreskrivne tre yrkedagane etter handelen. Kjøpt og betalt to gonger men framleis registrert på denne historia sin førsteeigar.

Men den nyaste eigaren fekk i alle fall nyta det gode livet på to hjul nokre fine godværsdagar før kjeden rauk. Det hende så seint på kvelden at ikkje stort anna var råd, enn å setja sykkelen i vegkanten og koma seg heim på anna vis. Og den stakkars sykkelen vart liggjande i grøftekanten som ein annan drukkenbolt medan eigaren reiste både land og strand i fleire dagar i god tru på at alt kunne finnast att som han hadde slept det. Men ein sykkel med full bensintank vert gjerne oppdaga av andre, og nokre av dei har til alt uhell fyrstikker i lomma. Og då kan det fort verta reine jonsokstemninga i vegkanten ein sein junikveld.

Men gutane har i alle fall rydda opp etter seg og henta sykkelen, etter at grundig politiarbeid endeleg førte fram til den rette eigaren. Så no har eg ingen moped i garasjen lenger, men utanføre ligg der ein skikkeleg utbrend ein, som er registrert på ein, til fånyttes oppussa av ein annan, og eigentleg eigd av ein tredje. Og kvifor den endar her hjå meg, forstår eg eigentleg ikkje. Det skulle ikkje forundra meg om eg tilslutt må ut med femten hundre kroner i vrakpant. Eller kva er satsen for mopedar?

Marte

2009-06-12T07:52:00.004+02:00

Yngst i familien og fram til no den einaste utan vaksenstatus, dukkar likevel Marte ut av buskene som ein trygg og harmonisk ungdom med hjarta på rette staden. Ei velsigna jente som ber fram velsigning til andre. Ei kjelde av glede og fred for dei som er i nærleiken. Ein tenåring alle foreldre drøymer om å ha i hus.

Og no på søndag vart ho saman med 13 andre flotte ungdomar konfirmert i Kristent Fellesskap i Bergen. Gratulasjonar går til dei alle, med ynskje om at Guds signing skal vera over dei og at Guds Ande skal leia dei steg for steg vidare i livet og kallet deira.

Bruk og kast

2009-06-03T13:50:00.005+02:00

Bruk og kast, er eit begrep vi alle kjenner til. For enkelte ting, kunne vi kanskje endra dette uttrykket til; Kast og bruk -noko anna i staden.

For nokre veker sidan kjøpte eg ein malerull. Då eg skulle ta den i bruk sat sjølve rullen så laust på skaftet at den datt av for si eiga vekt, om ein snudde den rette vegen. Eg tok den tilbake til butikken og ville ha ein ny, men alle dei andre av same sorten var like eins. Mannen i butikken var raus nok til å inrømma at desse rullane nok ikkje var dei beste. Eg, på mi side insisterte på at det einaste rette uttrykket å bruka, var "totalt ubrukelege".

For nokre dagar sidan kjøpte eg ei ny rulle som eg skulle bruka til å beisa terrassen. Klok av skade såg eg til at det vart investert i skikkelege saker som i det minste sat fast på skaftet. Men då eg duppa rulla i beis, losna pelsen frå plastikken. Limen tolte ikkje løysemiddel. Eller for å sei det på ein annan måte; reiskapen for påføring av beis, tolte ikkje beis. Er det lov å selja totalt ubrukelege ting fordi om prisen ikkje er så skamlaust dyr som dei aller dyraste rullane er. Eg har spekulert i kva som gjer at slike ting kjem på marknaden i det heile. Manglande kvalitetskontroll, tenkte eg først. Men så kom eg på at det sikkert er slik at designarane ikkje veit korleis det dei utformar skal brukast. Kanskje ingen har fortalt dei kva det skal brukast til eingong? På Discovery går det eit program som heiter "Korleis gjer dei det?", altså dei som lagar ting. Eit tips frå mi side er at produksjonen av malingsrullar kanskje kunne vore sett nærare på. "Oi, her var det tomt for lim - få låna hårgeléen din, Truls. Har du ikkje hår......- ja, litt sirup gjer same nytten!"

Nei, då hadde dei som laga hesteslåmaskiner og mosehorver litt annan tankegang. Dei trudde at det viktigaste var å laga noko som kunne gjera jobben i minst hundre år framover, slik at folk skulle sleppa å kjøpa nye reiskap før desse hadde gått i arv i alle fall eit par-tre generasjonar. Og når dei ein gong gjekk ut av drift, kunne dei setjast opp til utstilling i nye hundreår, og fortelja komande generasjonar om liv og lagnad, om historisk utvikling og om framifrå handverk der kvalitet og funksjon var viktigare enn korleis tinga såg ut. Og då vart ikkje bossdunkane fylte opp heller av flunkande nytt verktøy som var så elendig at det ikkje kunne brukast, men berre rakk å bli duppa éin gong i såpass farlege stoff at det attpå til må leverast som spesialavfall.

Andesfjella

2009-05-27T15:23:00.006+02:00

Andesfjella i Sør-Amerika er mellom dei heilt store fjellrekkene i verda. Den er rundt 7000 km lang og omlag 500 km breid på det breiaste. Det høgste fjellet i Andes er det høgste i verda utanfor Asia og er 6962 moh. Det heiter Aconcagua og ligg i Argentina, nær grensa til Chile. Også i Bolivia er der mange fjell som strekkjer seg langt over 6000 meter over havflata, mens snitthøgda på toppane i Andesfjella er rundt 4000.

For ein månad sidan fekk eg høve til å gå til fots mot ein av toppane i denne naturen som er det mest storslegne og vakre verda kan by på. På vegen oppover ser ein spreidd busetnad av fjellbønder som bur i enkle hus av leire og strå, med murar som stengjer inne sauer og lama, eller held dei ute frå grønsakhagane. Denne busetnaden er vanleg mellon 3 og 4000 meter. Det er ikkje så mykje som veks i denne høgda, men lamaen utnyttar det vesle som er. Lamaull er varm og god og er nok ein føresetnad for å overleva vintrane i desse kalde og tørre områda. Tørka lamakjøt er god mat, og tørking er vanleg både for kjøt og poteter oppe i Andesfjella. Kombinasjonen av lav temperatur og tørr luft gjer desse konserveringsmetodane enkle her. Svarte poteter, vert dei gjerne kalla, desse soltørka potetene som etter prosessen vert kokt på vanleg vis. Å koka poteter er forresten ikkje så fort gjort her opp i det lave trykket. Høgast oppe i fjella kokar vatnet på rundt 80 grader, og då må nok potetene stå på ei stund før middagen er klar.

Men tilbake til turen mot toppen på rundt 5400 meter. Det var ei oppleving av dei største eg har hatt. Endå eg ikkje er ein fjellmann med erobringstrang etter høge toppar, var det ei kjenslesterk velsigning å sitja på toppen og proklamera Guds Rike over Bolivia og Cochabamba som låg under oss. Utsynet i den klare haustlufta sør for ekvator rakk ufatteleg langt så høgt over all dis og bysmog. Det var ei kjensle av å sjå utover Andesfjella, ikkje berre ned frå dei. Og gleda over ikkje å kjenna på eit einaste teikn på høgdesjuke var stor hjå meg. Eg hadde ikkje våga å ha så store forventningar til den relativt utrente kroppen min. Stoppa for å pusta ut, måtte eg for kvart tiande steg på slutten, men eg vann pusten fort att og hadde ikkje større utfordringar enn den vanlege høgdeskrekken. Stupet på venstresida av ruta vi følgde var botnalaust djupt, men det går an å tvinga tankane sine til tenkja fornuftig sjølv om nervene vrir seg litt av og til. Då smertene i eine kneet gjorde seg gjeldande, trudde eg at eg måtte gje opp, men fordi David ikkje ville la meg vera att åleine i denne høgda, gjekk eg vidare, trass i all erfaring av at nedturen er verre for kneet enn motebakkane. Men endå smertene i kneet forsvann etter ei stund. Og det kjendes som om Gud den Allmektige, ville ha meg til topps, heilt enkelt fordi han ville velsigna meg.

Eg sat stille i bilen til David då vi hadde kome ned att og var på veg heimover. "Kva føler du", spurde han. Eg kunne ikkje sei så mykje, for eg kjende meg så ufatteleg velsigna av denne opplevinga. No skjønar eg kva Vinje, meinte i eitt av sine fjelldikt, ved Rondane: "Det kjem imot meg så eg knapt kan andast." Og mest av alt blei det ein røyndom i livet mitt at Gud vil at eg skal vera velsigna.

På farten i Sunnhordland

2009-05-27T14:57:00.003+02:00

Med jamne, eller kanskje det er ujamne mellomrom, reiser eg ein tur til Sunnhordland og bur hjå Jan Sigve og Astrid Elin Hystad. Då deler vi fellesskap, pratar om arbeidet, møter folk og besøkjer forsamlingane her i området.

No er eg her igjen, og det er godt å treffa igjen mange folk som vi har kjent i mange år, men også flott å sjå nye folk kvar gong. Folk som har teke imot Jesus og blitt lagt til flokkane. Det er fantastisk berre det å vera ein del av familien Hystad nokre dagar. Idag har eg sett på Mr. Bean med Jacob. Og i ettermiddag er det burdagsbesøk for Isak (8), med klassekameratar rund bordet. Då har eg fått i oppgåve å leia posten for luftgeværskyting. Det ser eg fam til.

Elles har Gud vore god mot oss. I går var vi på Karmøy og delte Guds Ord med flokken der. Gud talte til oss om ein mann med smerter i handleddet. Han var ikkje på møtet med kona var der. Han sat heime og heldt seg rundt handa, då Gud gjorde han god att i same stunda som vi bad for han.

I kveld skal vi ha samling for alle husforsamlingane her på Stord, og i morgon tek vi turen til Etne. Samlingane og tidene vi lever i er prega av Guds nærvær og ny erfaring med Guds kraft. Vi lever i forventning til at vi meir og meir skal erfara Gud og hans gjerningar som ligg ferdige og opne framfor oss. Vi gløymer det som er bak og strekkjer oss etter det som er framfor. Og det ser vi også her i Sunnhordland, at Guds verk i regionen har framgang og stadig nye menneske får møta den levande frelsaren Jesus Kristus.

Gyldne maidagar

2009-05-24T21:24:00.003+02:00

Siste tida har blogpennen vore lite i bruk. I tider med lite skriving er det ikkje det at det ikkje skjer noko å skriva om, men det skjer ofte så mykje at det ikkje vert tid til å skriva om det.

Ein lang og god tur til Bolivia saman med seks framifrå bibelskulestudentar, har fylt sjela med så mange rike erfaringar at det tek tid å fordøya det. Og vel heimkomen er all fritid lagt beslag på av ymse ting som skal vera unnagjort før konfirmasjonen den 7. juni. Når "ymse ting" er bygging av ein terasse på over 40 kvm, flytting av større massar med jord, gjerde rundt garasjen, grusing, planering, måling og vasking osv, ja då skal det både styrtregn og meir til for å koma på at bloggen ligg urørd.

Men no er eg relativt effektiv på slike ting, så terassen er ferdig og jorda er flytta og sidan det skal regna i komande veke, kan eg reisa til Sunnhordland utan å tenkja på at eg ligg etter skjema. For eg ligg føre skjema. I går skein sola, så eg fekk måla og gjort det meste som krev godver den dagen det var her.

Maidagar er dei beste heile året til nyskaping og utviding. Det er så godt å koma ut av vinterdvalen og koma i gang med litt mannfolkarbeid og få ting ferdig slik at frukta av arbeidet kan nytast resten av sommarhalvåret. No er det ikkje for konfirmasjonen sin del at ting vert gjort, men den hjelper til med å skunda på.

Framgang for Alejandro

2009-04-30T23:02:00.004+02:00

Takk til alle som har bedt for Alejandro. Ikke gi opp, det nytter. I dag brukte vi over en time sammen med ham i bønn og troshandlinger. Framstegene kom! Smertene i ryggen forsvant, flere ganger så vi at han hadde tydelige viljestyrte bevegelser i beina. Han bøyde begge knærne selv av egen vilje. Det funket ikke alltid når han prøvde, men flere ganger.
Alejandro er en gutt med tro. Vi spurte om han ville opp å stå. Det ville han. Flere ganger løftet vi ham fram på golvet og proklamerte styrke i beina. Et par ganger løftet han seg delvis selv på den ene foten. For første gang kjente han varme kom i beina da vi bad og han kunne også noen ganger føle når vi tok på beina hans.

På en og samme dag, var dette veldig stor framgang. Vi har en avtale at neste gang jeg kommer til Bolivia, skal han og jeg drikke kaffe inne i by'n. Han har lovet å være frisk til da, for han har tro som et fjell på at han skal bli helt perfekt, og han takker Gud og ber oss hilse takk til alle i Norge som støtter ham i bønn. Alejandro er en mann som handler i tro hele tiden. Og vi har ved Guds nåde fått se et mirakel, selv om det ennå gjenstår litt før han står og går helt av seg selv. Vi gav ham også en mobiltelefon for at han bedre kan ha kontakt med andre. Pastor Edgar følger ham opp og støtter han i troen. Norleif

Sov ikkje bort fridagen

2009-03-28T07:26:00.003+01:00

Fridagar er kjærkomne dagar. Ikkje fordi arbeidsdagane er eit ork, for det er dei slett ikkje, men fordi Gud har gitt oss fridagar for vår eigen del. Difor må vi ikkje sova dei bort. Ein time og eit kvarter lengre i senga enn vanleg, er nok til å sova ut for meg. Så vaknar kroppen av seg sjølv og ivrar etter å ta fatt på fridagsplanane. Det er kvil i å gjera andre ting enn til vanleg. Det er kvil i å koma vidare med prosjekt som det går tregt med og det er kvil i å gleda seg over fruktene av siste dagars arbeid, når berre ein tek seg litt tid til å tenkja gjennom.

I dag er det altså laurdag og fridagen min. I garasjen ligg ein bil på operasjonsbordet, og i buken på den, er det store opne sår og nesten alt som finnes av vitale organ er teke ut. Stakkar....det skal bli so godt å få dei inn att, skal du sjå. Og nede i hagen, står ei forskaling heilt åleine for seg sjølv og kjenner seg so tom innvendes.

"Det er viktig å planleggja fritida", var det ein god mann som sa til meg for eit par år sidan. Og det hadda han rett i. Eg har lagt mange planar, og sjølv om det ikkje er alltid eg hugsar kvar eg har lagt dei, så får eg heile tida nye. Naboen min var samd med meg i at har du hus og hage og garasje i tunet, vert ein aldri utan noko å gjera. Og då er det mange problem ein aldri kjem bort i. Fritidsproblem er eitt av dei.

Utdanning i toskeskap

2009-03-12T08:32:00.005+01:00

I august 1967 byrja eg på skulen. Den gongen lurte eg litt på om eg no hadde sett mine beste dagar, men synet på det har endra seg med åra. Bygda eg vaks opp i hadde fått ny skule før 1967. Den hadde også berre eitt klasserom, men der gjekk 4.-6. klassingane, så vi nybyrjarar fekk ta til takke med den gamle skulen som vart bygd ein gong i 187o åra. Vi hadde tre årskull i same klasserom, ei lærarinne på deling, utedo på baksida og brønn borte i skogkanten der vatnet måtte ausast opp og berast i hus. Men det vart då folk av oss óg, ialle fall nokre av oss. Dette var den gongen lærarinna lærte oss korleis reknestykka skulle gjerast før vi fekk dei i heimelekse.

Men det eg eigentleg skulle fortelja, var at eg her om dagen høyrde det vart sagt, at no for tida får ungane like mykje kunnskapsformidling og innformasjon på ein dag som oldeforeldra deira fekk på eit heilt liv. Og dermed låg det liksom i korta at med ein gjennomsnittsalder på omlag 80 år, ligg dagens menneske an til å verta nesten 30.000 gonger meir opplyste og kloke, enn det dei hadde høve til å bli før i tida. Dette er i seg sjølv grensesprengjane. Det må sannsynleg vis vera denne grenselause kunnskapsauken og klokskapen opphøgd i 10 gonger x, som gjer at ein har koma fram til at to menn kan gifta seg like godt som ein mann og ei kvinne. Den gongen folk berre hadde så mykje vit i skallen at dei nett så vidt kunne stå oppreist, trudde dei faktisk at det var rett at barn trong både ein far og ei mor. Og så trudde dei at det måtte vera ein skapar som stod bak det skapte, like naturleg som at det nok var han sme-Anders som hadde laga denne ponnaren.

Men det var den gongen mange fekk læra at det var lurt å bruka visdomen sin til å læra Gud å kjenna gjennom Guds visdom, som er Kristus, og sleppa å verta overgjevne til si eiga sviktande dømekraft og ta den konsekvensen med seg ned i sølepytten. Ein ting veit vi, at Gud skal gjera ende på menneska sin klokskap. Og det universelle prinsipp for visdom, er at for å bli verkeleg vis, må ein først gje opp sine eigne tankar. Det går an å eta av treet til kunnskap om godt og vondt, men det er ikkje lov! Ikkje er det klokt heller. Det kan sikkert kjennast godt å vera mett, rik i seg sjølv, stolt og uavhengig - ei stund. Men øksa ligg alt innmed rota av treet.

Han som er både Guds kraft og Guds visdom, sa dette: "Eg er rik," seier du, "eg har overflod og vantar ingen ting." Men du veit ikkje at nett du er arm og ynkeleg, blind, fattig og naken. Difor rår eg deg til å kjøpa av meg gull som er lutra i eld, så du kan verta rik, og kvite klede som du kan kle deg med og løyna di nakne skam, og salve til å ha på augo dine, så du kan sjå.

Det gull som er lutra i eld, er Guds natur og liv inne i deg ved ein ny fødsel. Dei kvite kleda er Guds refferd, gjeve ved Guds nåde til dei som trur. Salven er Den Heilage Ande og den openberring han kan gje. Utan denne kan ingen sjå klart. Kunnskapen bles seg opp. Men den byggjer ikkje opp. For det er det kjærleiken som gjer, Guds kjærleik. Men vi må vita forskjel på kjærleik og menneskelege lyster. Men slikt vil ikkje den informasjonsstraumen vi er utsette for opplysa oss om.

Heimlege trakter

2009-03-10T23:01:00.003+01:00

At Osterøy ligg ved fjorden er vel ikkje noko ein treng å føra større prov for. Venleiken provar seg sjølv, og treng ikkje anna enn å bli sett. Det er mange ting ved dei heimlege trakter ein fråflyttar kan gjera seg tankar om, og det er ikkje sikkert at ein vert like oppglødd for alt, om det er aldri som heimleg. Men ein ting synes eg om heimtraktene mine, at dei er vakre.

Om somrane ligg desse brattlenna så vinkelrett på sola og utnyttar oppstigane varme såpass at det knapt kan bli frodigare på desse breiddegrader. Osterøy ligg omlag i det område som værmeldinga omtalar som midtre strok, og akkurat der det vert meld nok regn til at skogen godt kunne vore regnskog om det hadde vore i den Sør-Amerikanske fjelljungelen og ikkje nord for sekstiande breiddegrad. Og så er det bratt nok til at skogen får stå i fred for det meste utanom hjorten.

Eg likar skog! Og eg likar sjø! Det karrige knauslandskapet på Sotra har sin eigen venleik. Om nokre veker kan eg endå ein gong nyta synet av regnskogen og høgfjella i Sør-Amerika. Storslegen kystnatur i Nord-Norge, eller karrig øydemark, der nesten ingenting veks, alt har sin eigen venleik, men når det frodige og fruktbare, det høge og det lave, det tørre og det våte teiknar bilete saman, er det spesielt. Her på Vestlandet har vi det meir enn kanskje nokon annan stad i verda.

Osterøyreklamen seier at Osterøy er eit Norge i minityr. Det har ei ærleg sjel som veit betre litt vanskeleg for å vera einig i. Men skulle dei hevda klimaendringane slå ut slik at vi får ein isbre inne i Høgafjellet ein stad, kunne vi kanskje sagt "tja.." Til dess, vil eg nøya meg med å sei at eg synes Osterøy er vakker. Og for nokon få av oss, er det då også heimlege trakter.

Tid for å fyra opp grillen

2009-03-03T21:14:00.004+01:00

Eg kjenner ein kar i Norhordland som grillar heile året, inkludert i jula. Han ville sikker vore einig med meg i at det er på høg tid å fyra i gang grillsesongen no, om ein ikkje alt har gjort det. Pølser frå Gilde med smaksgaranti og så godt som brannsikker eingongsgrill frå Biltema, er det du treng for å skapa familiehygge i snøfennene litt utanfor lysløypa til Gullfjellet Idrettslag, eller kva det no heiter.

Vi var ti stykker til fots og på ski som etter lange dagar med striregn endeleg fann vegen ut i det fine opphaldsværet.

Når ein har varm kakao på termosen, appelsin i sekken og litt snø i skoa, ligg alt til rette for ei god markering av at vinteren har sett sine beste dagar for denne gongen. Det går vel an å ha det kjekt i snøen, men samstundes markera aldri so lite grann at vi ventar på våren. Men so ligg han no her då, snøen, og småsmeltar. Og det er vel greitt det, så lenge det minkar.

Kva merke ber du?

2009-03-02T18:28:00.004+01:00

Per Sivle var ein stor diktar med eit stort hjarta for fedrelandet. Og han kjende soga godt og kunne trekkja fram dei historiske verdiane i diktinga si som han var overtydd om kunne berga og byggja landet vårt i framtida.

I dag tidleg kom eg over ei rekkje dikt av Per Sivle. Lite visste eg om diktinga hans, anna enn at eg kjende godt til "Den fyrste song eg høyra fekk", som mange artistar har festa til platerillene og "Berre ein hund", ei forteljing som, ikkje betre eg veit, også er laga spelefilm av.

Av dikta eg las i dag, handlar mange om den karakter og integritet mange av dei kjende norske vikingane hadde som gjorde at dei kjempa og vann (og stundom tapte) men levde og døydde for viktige verdiar.
Han takkar Snorre Sturlason i eit av dikta sine fordi han har overlevert historia vår til oss. Det gjer han på denne måten:

Med takk i hjarta og hatt i hand, i tanken eg stend ved di grav,
du hovding gjæv frå det harde land langt ute der vest i hav.
For når her lever eit Noreg enn frå Stad til Sulitjelm-nut,
me takkar fremst utav alle menn han Snorre Sturlunga-gut.

Me hadde gløymt både mor og far, oss sjølv so hadde me gløymt,
- me hadde gløymt at me eingong var, om inkje du hadde gøymt.
Me rak ifrå oss vårt arvegull og miste det skatt for skatt.
Du sanka det saman i kista full, og so du gav oss det att.

Då Noreg slepte sitt eige ror og tapte leii so reint,
då synte du kvar me eingong fór og dengong stemnade beint.
Der Geysir frøste og Hekla skolv, der vart det ditt heilage kall
å løda bord til det nye golv i Noregs sjølveigne hall.

Når her me byggjer i hugheil tru og tryggjer heim i vårt land,
då er du med ved vårt arbeid, du, og stend med peikande hand.
Og når her lever eit Noreg enn frå Kjøl og vester til hav:
vår takk, du største av Islands menn, og atter takk i di grav!

Per Sivle døydde berre 47 år gamal i 1904, mindre enn eitt år før unionsoppløysinga. Nasjonalromantikken sette sitt preg på mange kunstnarar i den tida Per Sivle levde. Om Per Silve var nasjonalromantikar, kan han ikkje har vore ein blåøygd ein. Når eg les nokre av dikta hans får eg eit inntrykk av at han hadde klare verdiar, og at han var ein mann som sa ifrå om dei ting han visste ville øydeleggja det landet han hadde så kjært. Diktet Noreg er eit slikt dikt der dette kjem klart til uttrykk.

Og Noreg vart svike, og Noreg vart strypt.
Og Noreg vart rive, og Noreg vart klypt.

Og Noreg tok spenne-tak, kom seg på fot.
Og Noreg det auka i evle og mot.

Dei flidde det krykkja, dei flidde det stav.
Men Noreg, det vil inkje vita derav.

På sjølveigen grunn og med fana si rein
det fritt orkar standa på sjølveigne bein.

Og slik skal det standa som dugande kar
- so sant inkje nordmenn "slær krok" for sin far.

Om Noreg påny vert basta i band,
so fell det for svikefull nordmanna-hand.

Men stuper det atter vårt Noreg, for svik,
lyt svikaren trø over nordmanna-lik.

Gjev handi di, bror min, me lovar og kved:
Skal Noreg gå under, so vil me gå med!

Og so får vi som lever meir enn hundre år etter Per Sivle sin død, sjå etter kva vi har gjort. Vi talar so fint om verdiar, men kven sine? Ved Stalheim Hotell, som er like i nærleiken av staden der Sivle vaks opp, står ein minnebauta over han. Denne har ei innskrift frå eit dikt av Sivle, eit dikt om Tord Foleson. Det var han som bar kong Olav sitt merke i slaget på Stiklestad. Innskripsjonen er denne:

Og det er det stora og det er det glupa
at merket det stend om mannen han stupa.

Så er spørsmålet kva merke som blir ståande over denne generasjonen sitt stup. Kva merke blir ståande så alle barna våre kan lesa om i framtida, når vi fell ved merkestonga? Er det eit merke over truskap mot skaparen, livgivaren og domaren som vi alle skal fram for ein dag? Eller er det eit merke over fråfall og rotenskap, løgn og forvirring? Valet er vårt! Krossen eller eit påbegynt tårn som aldri vil nå til himmels. Alle menn må døy, det er berre eit spørsmål om kor tid og for kva grunn. Men merket kan bli ståande. I alle fall lenge nok til at framtida vil læra.

Vinterferie!

2009-02-28T18:29:00.002+01:00

Ja, ikkje før har vage vårkjensler varma oss om hjarterøtene, så reiser vi jammen på vinterferie og trekkjer opp att i snøen og kulda. Kva er det som feilar oss eigentleg? Det er kanskje best å ikkje svara. Ein kunne kanskje enda opp med ein diagnose.

Som så mange gonger før har vi fått bruka ei hytte på Gullbotn nokre vinterferiedagar. Her er det fint og roleg på alle kantar. Her vert det ikkje meir bråk enn det ein lagar sjølv. Hytta er varm og god, med vedfyring og straumdrive alt ein kan ynskja seg.

Men ute sluddar det, rett nok ikkje heilt vassrett, men godt på skrå i alle fall. Skia mine kjem Endre med i morgon, så då slepp eg tenkja meir på om eg skulle gått på ski i dag. Dessutan skal ein vera forsiktig med å leggja ut på ski i alle slags vær. Slike dumdristige sprell har folk fått angra på så mang ein gong.

Vi er fire personar her i dag og vi har tre datamaskiner med oss. Dei kan nyttast til så mangt. Vi kan sjå på bilete av det meir sommarlege slaget og tenkja på kor bra det er at sommaren snart kjem. Vi kan sjå på film, som vi har lånt på biblioteket. Vi kan lesa og skriva epost og ha kontakt med omverda på ulike måtar. Men vi må vist opna vindauga på soverommet for nett så vidt å få inn den usikra nettverkstilgangen som trådlaust sviv i luftrommet over Gullbotn. Enten det, eller springa gjennom snøkavane med laptopen under armen og opp i peisestova på hovedanlegget her på Gullbotn. Der er det nettilgang som berre det. Difor gjeld det å skriva ferdig på førehand og så springa og senda.

Og det er nettopp det eg skal gjera, og no kjem eg endeleg til poenget. For i heile ettermiddag har eg site og skrive - det vil sei skrive om, på manuset mitt til ei bok om Guds plan om å gjenreisa alt i Kristus. Det har eg halde på med lenge, men no - idag, er eg ferdig!! Betre innleiing på vinterferien kunne eg ikkje hatt. No skal eg berre senda siste kapittelet til dei som driv med språkvasking og anna gjennomsyn. Det kjennest godt å ha kome så langt at eg no kan gje det frå meg til andre. Om eg ikkje har kome ut av teljinga har eg skrive om det opphavelege tekstmaterialet fem gonger. Så då er det godt å bli ferdig. No vonar eg at eg saman med andre involverte skal kunna leggja siste hand på verket og sjå produktet sluttført. Innan det skjer, er nok snøen smelta og våren komen til Gullbotn óg.

Det vårast

2009-02-26T09:11:00.003+01:00

Vel vitande om at det sjølvsagt kan koma snø enno, let eg likevel trua på våren bestemma. Eit par døger med kraftig regn for nokre dagar sidan, tok knekken på det meste av brøytekantar her på vestkysten. Då fann eg att og fekk laus att ein Ford E 350 med sommardekk, som har stått parkert i lengre tid med høge snøkantar rundt seg på alle sider.

Det er slik at når ein får garasje, slepp ein å kosta snø og skrapa is av bilen kvar morgon. Men plassen utanfor garasjen må brøytast og snøen må ein plass gjerast av. Då vert det til at bilar som ikkje får plass i garasjen heller ikkje vert brukt fordi dei er både nedsnødde og innskavla.

I natt kom det eit nytt tynt lag med snø, men før klokka var ni, hadde sola og varmegradene alt gjort mesteparten av arbeidet. Og det er det som får vårkjensla til å strøyma i blodet.

På første køyreturen idag litt før åtte, tok vindusviskaren seg av snøen på ruta åleine. Sonataen måtte nemleg overnatta under berr himmel i natt. Det var ikkje plass til han i herberget, for der står to andre bilar, ein med øydelagd framhjulslager og ein med blåst toppakning. Det óg får meg underleg nok til å kjenna på ... jau, det er ikkje til å ta feil av ...at det vårast.

Heimlege trakter

2009-02-23T17:13:00.007+01:00

At Osterøy ligg ved fjorden er vel ikkje noko ein treng å samla større prov for. Venleiken provar seg sjølv, og treng ikkje anna enn å bli sett. Det er mange ting ved dei heimlege trakter ein fråflyttar kan gjera seg tankar om, og det er ikkje sikkert at ein vert like oppglødd for alt, om det er aldri som heimleg. Men ein ting synes eg om heimtraktene mine, at dei er vakre.

Om somrane ligg desse brattlenna så vinkelrett på sola og utnyttar oppstigane varme såpass at det kan ikkje bli frodigare på desse breiddegrader. Osterøy ligg vel omlag der værmeldinga definerer som midtre strok, og akkurat der det vert meld nok regn til at skogen godt kunne vore regnskog om det hadde vore i den Sør-Amerikanske fjelljungelen og ikkje nord for sekstiande breiddegrad. Og så er det bratt nok til at skogen får stå i fred for det meste utanom hjorten.

Eg likar skog! Og eg likar sjø! Det karrige knauslandskapet på Sotra har sin eigen venleik. Om nokre veker kan eg endå ein gong nyta synet av regnskogen og høgfjella i Sør-Amerika. Storslegen kystnatur i Nord-Norge, eller karrig øydemark, der nesten ingenting veks, alt har sin eigen venleik, men når det frodige og fruktbare, det høge og det lave, det tørre og det våte teiknar bilete saman, er det spesielt. Her på Vestlandet har vi det meir enn kanskje nokon annan stad i verda.

Osterøyreklamen seier at Osterøy er eit Norge iminityr. Det har ei ærleg sjel som veit betre litt vanskeleg for å vera einig i. Skulle klimaendringane slå ut slik at vi får ein isbre inne i Høgafjellet ein stad, kunne vi kanskje sagt "tja.." Til dess, vil eg nøya meg med å sei at eg synes Osterøy er vakker. For nokre få av oss, er det då også heimlege trakter.

Tornebusken

2009-02-22T19:58:00.005+01:00

Då menneska gorde opprør mot Gud, og gjekk sin eigen uavhengige veg, vart jorda forbanna for deira skuld. Det tok til å veksa torner og tislar frå ei forbanna jord og det gode arbeidet vart til eit slit med sveitte i andletet. Torn og tistel vert eit symbol gjennom heile Bibelen på den forbanning som kom på grunn av synd. Mange stader i bibelhistoria talar profetane om at torn og tistel skal veksa der det før var hagar og vingardar. Dette er alltid eit resultat av at folket har vendt seg bort frå Gud og gått sin eigen veg. Når Guds vreide og straff kjem, ser vi like ofte at torn og tistel skal brennast opp. Dette viser klart korleis Gud er oppteken av å fjerna forbanning og konsekvensen av opprør og synd.

I den tida då dommarane rådde, var der ein vond mann som heiter Abimelek. Han var ein av dei som gjorde opprør og reiv til seg makt han ikkje hadde fått verken frå Gud eller menneske. Han drap alle brørne sine, og dei var det mange av, for å tryggja sin eigen posisjon. Men ein av dei slapp unna. Denne broren sprang opp på fjellet og ropte ut ein bodskap til dei som høyrde på. Bodskapen var ei likning, ein illustrasjon. Den handla om at trea i skogen skulle velgja seg ein konge. Det eine staselege treet før og det andre etter fekk spørsmål om dei vil råda over trea i skogen, men ingen av dei ville gje opp sitt eige for å styra, dei hadde nok med seg sjølv og med sitt.
Tilslutt vart tornebusken førespurd, og han takka ja til embetet. Men det vart ikkje noko godt styre. Abimelek var ein tornebuskkonge som representerte det opprøret mot Guds styre som etterkvart viste seg berre å føra forbanning med seg. Han drap og utsletta, før han tilslutt vart drepen sjølv. Og dei andre trea i skogen, tre som bar fram olje, vin og anna velsigning, hadde nok med seg. Dei var sovande og såg ikkje at dei hadde ansvar i dagar med krise.

I eventyret vart Tornerose også forgifta av ein torn. Ho sov i hundre år til hagen var overgrodd og øydelagd av tornekratt. Og den einaste som kunne vekkja henne frå søvnen var kysset frå hans lepper som var den rette tronarvingen.

Jesus tok tornekruna på sitt eige hovud og bar straffa for opprøret på sin eigen kropp. Dermed braut han forbanninga ein gong for alle. Og dette er dagar då den utvalde brura skal vakna or søvnen ved kyss frå hans lepper som elska henne og gav seg sjølv for henne.

Lat oss ikkje sova, men be med brura i høgsongen "Gjev han ville kyssa meg med kyss av sin munn! Din kjærleik er betre enn vin." Høg.1,2. Og la oss ta imot frå han det han gjer for oss, la hans kjærleik vekkja oss, høyra hans glade og kjærleiksfulle røyst:

Vakna, vakna og reis deg,......
Vakna, vakna, kled deg i styrke....... Jes. 51,17 og 52,1

mann over bord

2009-02-21T22:10:00.002+01:00

Mann over bord er det eigentleg ikkje, men likevel noko i same dur
Kvifor ha farty der godt ein kan sitje når berre ein treng å vere litt lur.
Å setje seg under eit bord er tingen, med bordet snudd er ein altså på topp
Med fire master og grep med fingen om påhengsstyret sin gummikopp
Å styre er lett det når sjøen er still, og lufta er klar og rein
Då held ein berre auga på målet midt mellom styrbord og babord bein.
Kva skal ein med flapsar og ror og slikt, lugar eller mast og kran
når berre ein først får farten opp så doningen kjem på plan.